บทที่ 5 : ธุลีท้อเช่นข้า ช่างไม่เจียมตัว

เสี่ยวเถาแทบอยากจะเอาหัวโขกต้นเหมย! ขาแพลงบ้าบออะไร ข้ากำลังเดินนวยนาดแบบกุลสตรีต่างหากเล่า!

นางสูดลมหายใจเข้าลึก ปั้นยิ้มหวานที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วค่อยๆ เดิน (ที่พยายามให้ดูชดช้อย) เข้าไปในศาลา

"คารวะมหาเทพเฉิงหลัน คารวะเทพธิดาไป๋เหลียนเจ้าค่ะ" น้ำเสียงของนางถูกดัดให้เล็กและนุ่มนวลจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ "ข้า...ข้าทำขนมมาถวายเจ้าค่ะ เผื่อมหาเทพจะทานคู่กับน้ำชา"

เฉิงหลันมองท่าทางบิดไปบิดมาและน้ำเสียงที่ดัดจนผิดธรรมชาติของนางแล้วรู้สึกขนลุกพิลึก ปกตินางต้องวิ่งตึงตังเข้ามาโวยวายแล้วมิใช่หรือ? เหตุใดวันนี้ถึงทำตัวราวกับถูกผีสางเข้าสิง

เทพธิดาไป๋เหลียนปรายตามองกล่องขนมในมือเสี่ยวเถาด้วยสายตาเรียบนิ่ง ทว่าแฝงความดูแคลนอย่างปิดไม่มิด นางใช้แขนเสื้อปิดบังริมฝีปากพลางหัวเราะเบาๆ

"ที่แท้ก็เซียนรับใช้จากป่าเหมยนี่เอง...ขอบใจในความหวังดีของเจ้านะ แต่ขนมพื้นๆ เช่นนี้ คงไม่เหมาะกับกระเพาะเซียนของมหาเทพหรอก อีกอย่าง...ของหวานจำพวกนี้มีแต่จะทำให้ตบะมัวหมอง สตรีที่มหาเทพจะเลือกรับของขวัญด้วย ย่อมต้องเป็นผู้ที่เข้าใจวิถีแห่งความบริสุทธิ์เท่านั้น"

คำพูดที่ดูเหมือนจะนุ่มนวลแต่กรีดลึกไปถึงกระดูกดำ ทำเอาเสี่ยวเถาหน้าชา

นางหันไปมองเฉิงหลัน หวังลึกๆ ว่าเขาจะพูดอะไรสักคำเพื่อรักษาน้ำใจนางบ้าง ทว่ามหาเทพเพียงแค่นั่งนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาดุจรูปสลักน้ำแข็ง ไม่ได้แสดงท่าทีปกป้องหรือปฏิเสธคำพูดของไป๋เหลียนเลยแม้แต่น้อย สำหรับเขา... การต่อปากต่อคำของสตรีเป็นเรื่องน่ารำคาญที่เขาไม่อยากลดตัวลงไปยุ่ง

ความเงียบของเขาเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนความพยายามทั้งหมดของเสี่ยวเถา

ไหล่ที่เคยตั้งตรงอย่างมั่นใจลู่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มที่ดัดแปลงมาพังทลายลงเหลือเพียงแววตาจืดจาง เสี่ยวเถาวางกล่องขนมลงบนโต๊ะข้างๆ อย่างแผ่วเบา ไม่ได้กระแทกกระทั้นเหมือนเคย

"เทพธิดาไป๋เหลียนกล่าวถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ ธุลีท้อเช่นข้า...ช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลย" เสี่ยวเถาก้มหน้านิดๆ น้ำเสียงกลับมาเป็นปกติ ทว่าแฝงความสั่นเครือบางเบา "รบกวนเวลาของพวกท่านแล้ว ข้าน้อยขอตัว"

นางไม่ได้รอคำอนุญาต ร่างเล็กหันหลังก้าวเดินออกไปจากศาลาอย่างรวดเร็ว ไม่ได้พยายามเดินนวยนาดอีกต่อไป ทิ้งไว้เพียงกล่องขนมที่ถูกลืมและบรรยากาศที่เปลี่ยนไปอย่างประหลาด

เฉิงหลันมองแผ่นหลังเล็กๆ ที่ค่อยๆ หายไปในดงหิมะ จู่ๆ เขาก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ท่าทางหงอยเหงาของนางเมื่อครู่ ช่างขัดตาเขายิ่งกว่าตอนที่นางวิ่งทำลายข้าวของเสียอีก

ไป๋เหลียนรินชาเพิ่มพลางเอ่ยยิ้มๆ "เซียนน้อยผู้นี้ช่างไม่รู้ธรรมเนียม มหาเทพ ดื่มชาเถิดเจ้าค่ะ"

เฉิงหลันยกจอกชาของไป๋เหลียนขึ้นจรดริมฝีปาก... ทว่ารสชาติของชาบัวหิมะชั้นเลิศที่เทพธิดาปรุงอย่างประณีต กลับจืดชืดและไร้ซึ่งความอบอุ่นที่สามารถเยียวยาจิตใจเขาได้... ต่างจากชาหน้าตาธรรมดาของยัยม้าดีดกะโหลกคนนั้นอย่างสิ้นเชิง

ดวงตาคมกริบเลื่อนไปมองกล่องขนมไม้หอมที่วางอยู่มุมโต๊ะอย่างเงียบงัน...

กาลเวลาล่วงเลยจนรัตติกาลมาเยือน ตำหนักเพียวเสวี่ยกงกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง เทพธิดาไป๋เหลียนลากลับไปนานแล้ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นกำยานดอกบัวจางๆ ที่เฉิงหลันสั่งให้เซียนรับใช้ปัดเป่าออกไปจนสิ้น เพราะมันทำให้เขารู้สึกอึดอัดอย่างประหลาด

มหาเทพในอาภรณ์หลวมสบายสีขาวพิสุทธิ์ ทรุดตัวลงนั่งเบื้องหน้าโต๊ะหยกตัวเดิม นัยน์ตาสีรัตติกาลจดจ้องไปยัง 'กล่องไม้หอม' ที่ถูกทิ้งไว้มุมโต๊ะ

‘ธุลีท้อเช่นข้า... ช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลย’

น้ำเสียงสั่นเครือและแววตาหงอยเหงาของสตรีม้าดีดกะโหลกผู้นั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัว เฉิงหลันขมวดคิ้ว มือหนาเอื้อมไปเปิดฝากล่องไม้นั้นออกอย่างเงียบเชียบ

ภายในปรากฏ 'ขนมกุยช่ายสวรรค์ไส้กลีบท้อ' ที่ถูกปั้นเป็นรูปดอกท้อสีชมพูอ่อนอย่างประณีตบรรจง แม้รูปร่างหน้าตาจะดูขัดแย้งกันแปลกๆ ตามนิสัยคนทำ ทว่ากลิ่นหอมหวานที่ลอยแตะจมูกกลับกระตุ้นความรู้สึกบางอย่างในอกให้สั่นไหว

ด้วยความพลั้งเผลอ หรืออาจเพราะความปรารถนาลึกๆ ที่ซ่อนเร้น มหาเทพผู้ตัดขาดกิเลสและปฏิเสธของหวานมาทั้งชีวิต กลับหยิบขนมชิ้นเล็กนั้นขึ้นจรดริมฝีปาก...และกัดลงไป

สัมผัสแรกคือความนุ่มละมุน ตามด้วยรสหวานอมเปรี้ยวที่ตัดกับความกลมกล่อมอย่างลงตัว ทว่าสิ่งที่ทำให้มหาเทพเบิกตากว้างหาใช่รสชาติ แต่เป็นความอบอุ่นขุมหนึ่งที่ไหลเวียนเข้าสู่จุดตันเถียน มันชำระล้างความตึงเครียดและเยียวยาแกนเซียนที่หนาวเหน็บของเขาให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

เฉิงหลันเผลอกินขนมชิ้นที่สอง และชิ้นที่สามจนหมดกล่องโดยไม่รู้ตัว