บทที่ 3 : ด่านเคราะห์ของข้าคือหน้าหิน

‘เจ้ามันก็แค่เศษธุลีท้อที่ล่องลอยมาตกผิดที่...’ คำพูดดูแคลนและสายตาเย็นเยียบของมหาเทพเฉิงหลันยังคงดังก้องอยู่ในหัว คอยเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่กระตุ้นให้นางขยันขันแข็งผิดหูผิดตา

"คอยดูเถอะ...ถ้าข้าสอบผ่าน ได้สวมอาภรณ์เทพชั้นสูงเมื่อไหร่ ข้าจะเดินไปเชิดหน้าใส่เขากลางตำหนักเพียวเสวี่ยกงเลย! ให้รู้เสียบ้างว่าธุลีท้ออย่างข้าก็มีดี!" นางพึมพำกับตัวเองพลางฝนหมึกอย่างเอาเป็นเอาตาย

“เอาล่ะ เหล่าเซียนน้อยทั้งหลาย หยุดมือได้” เสียงแหบพร่าทว่าทรงพลังของท่านเฒ่าจันทรา ผู้เป็นอาจารย์ใหญ่ประจำคลาสวิชาชะตาฟ้าดินดังขึ้น ทุกสรรพเสียงในลานศึกษาเงียบกริบลงทันที

ท่านเฒ่าจันทราลูบเคราสีขาวผ่องพลางกวาดสายตามองลูกศิษย์ “การจะเลื่อนขั้นเป็นเทพชั้นสูงได้นั้น ลำพังแค่ท่องตำราและมีตบะแก่กล้าย่อมไม่เพียงพอ พวกเจ้าทุกคนล้วนต้องเผชิญกับ ‘ด่านเคราะห์’ เพื่อทดสอบจิตวิญญาณเสียก่อน”

เซียนน้อยหลายคนเริ่มหน้าซีด เพราะด่านเคราะห์ของแต่ละคนนั้นยากง่ายต่างกันไป บางคนต้องลงไปเกิดเป็นมนุษย์เพื่อลิ้มรสความทุกข์ บางคนต้องไปปราบอสูรร้ายที่ชายแดน

“วันนี้ ข้าจะเปิด ‘ศิลาลิขิตชะตา’ เพื่อเผยด่านเคราะห์ของพวกเจ้า จงก้าวออกมารับป้ายหยกของตนทีละคน”

เมื่อถึงคิวของเสี่ยวเถา นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยืดตัวตรงแล้วก้าวออกไปรับป้ายหยกด้วยความมั่นใจ นางมีพลังหัวใจบรรพกาลซ่อนอยู่ ต่อให้ด่านเคราะห์คือการปราบมังกรเพลิง นางก็คิดว่าตัวเองสู้ไหว!

เสี่ยวเถารับป้ายหยกสีขาวบริสุทธิ์มาไว้ในมือ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส แสงสีทองก็สว่างวาบขึ้น ปรากฏเป็นตัวอักษรลอยอยู่กลางอากาศให้ทุกคนในลานได้เห็นประจักษ์แก่สายตา

ทว่าข้อความนั้น...กลับทำให้นางเบิกตากว้างจนแทบถลน

[ ด่านเคราะห์ของเทพธิดาเสี่ยวเถา : ทลายกำแพงน้ำแข็งในใจมหาเทพสงครามเฉิงหลัน ]

“ฮะ!!!” เสี่ยวเถาอุทานเสียงหลง แทบจะโยนป้ายหยกทิ้งราวกับมันเป็นถ่านร้อนๆ “ทะ...ท่านอาจารย์! ศิลาลิขิตชะตานี่เสียแล้วแน่ๆ เจ้าค่ะ! เหตุใดด่านเคราะห์ของข้าถึงเป็นชื่อของตาน้ำแข็งเดินได้... เอ้ย! มหาเทพเฉิงหลันไปได้เล่าเจ้าคะ!”

ทั้งลานศึกษาฮือฮากันขนานใหญ่ ไม่มีใครเคยเห็นด่านเคราะห์ที่เจาะจงตัวบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ระดับมหาเทพสงครามมาก่อน

ท่านเฒ่าจันทรายิ้มบางๆ แววตาแฝงความนัยลึกซึ้ง “ศิลาลิขิตชะตาไม่เคยผิดพลาด เสี่ยวเถา... ด่านเคราะห์ของเจ้า ไม่ใช่การใช้กำลังหักหาญ แต่คือ ‘ด่านเคราะห์หัวใจ’ มหาเทพเฉิงหลันคือบุรุษผู้ตัดขาดจากกิเลสทั้งปวง หากเจ้าสามารถทำให้หัวใจที่ด้านชาดุจเกล็ดหิมะของเขาสั่นคลอน หรือยอมรับในตัวเจ้าได้... เจ้าจึงจะผ่านด่านและเลื่อนขั้นเป็นเทพชั้นสูง”

เสี่ยวเถ่าอ้าปากค้าง รู้สึกเหมือนฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมากลางกบาล

ให้นางไปสู้กับมารฟ้ายังง่ายเสียกว่า! มหาเทพหน้าตายผู้นั้น แค่เห็นหน้านางยังสะบัดชายเสื้อหนี แล้วนางจะเอาปัญญาที่ไหนไปทลายกำแพงน้ำแข็งในใจเขาได้?

นี่มันภารกิจฆ่าตัวตายชัดๆ!

หลังจากรับป้ายหยกแห่งด่านเคราะห์มา เสี่ยวเถาก็เดินคอตกกลับมาที่ชายป่าเหมย ร่างเล็กบอบบางทิ้งตัวลงนั่งใต้ต้นท้อคู่ใจอย่างหมดอาลัยตายอยาก

"ให้ข้าไปทลายกำแพงน้ำแข็งในใจมหาเทพเฉิงหลันเนี่ยนะ? ท่านเฒ่าจันทราคงอยากให้ข้าโดนแช่แข็งกลายเป็นน้ำแข็งไสรสท้อแน่ๆ..."

นางถอนหายใจเฮือกใหญ่ นางเป็นเพียงเทพธิดาที่เกิดจากผลท้อ ไม่มีอาวุธวิเศษ ไม่มีตบะสะเทือนฟ้าดิน อย่างน้อยนางก็เชื่อเช่นนั้น มีแค่ความหน้าด้านหน้าทนกับวิชาทำขนมที่พอจะเอาตัวรอดได้

"เอาวะ! ในเมื่อเป็นด่านเคราะห์ ต่อให้ต้องบุกถ้ำเสือหรือปีนเตียงมหาเทพ ข้าก็ต้องทำให้เขายอมรับข้าให้ได้!"

เสี่ยวเถาลุกขึ้นยืนอย่างมุ่งมั่น นางเริ่มแผนการขั้นแรกด้วยการเข้าครัวสวรรค์ เคี่ยว 'ชาอุ่นกลีบท้อผสมน้ำผึ้ง' อย่างตั้งใจ นางไม่รู้หรอกว่ากลิ่นหอมหวานที่ลอยกรุ่นออกมานั้น แฝงไปด้วยเศษเสี้ยวพลังของ 'หัวใจบรรพกาล' ที่ช่วยเยียวยาจิตวิญญาณได้ นางคิดแค่ว่า... ของหวานๆ น่าจะทำให้น้ำแข็งละลายได้บ้างแหละมั้ง!

ณ วังหิมะโปรย

มหาเทพเฉิงหลันกำลังนั่งหลับตาเดินลมปราณอยู่กลางลานหิมะ บรรยากาศรอบกายเยือกเย็นและศักดิ์สิทธิ์ ทว่าจู่ๆ คิ้วเข้มก็ต้องขมวดเข้าหากันเมื่อสัมผัสได้ถึง 'สิ่งแปลกปลอม' ที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้เขตอาคมของเขา

"ข้าบอกแล้วใช่หรือไม่ ว่าห้ามเจ้าเหยียบเข้ามาในตำหนักของข้าอีก" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทั้งที่ยังไม่ลืมตา