บทที่ 11

"หย่งเล่อ เจ้าอยากสังหารข้าหรือ..."

"เอายาถอนพิษมา ไม่งั้นข้าจะสังหารเจ้า!!!"

"เช่นนั้นก็สังหารข้าเถิดเพราะข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าไปให้ผู้ใด หย่งเล่อเจ้าคือของข้าต่อให้ข้าตายไปเจ้าก็ไม่อาจหนีข้าได้พ้น"

"เจ้า!!!"

"ข้าสะสั่งให้คนบังคับเจ้าเสพสมกับศพของข้าท่อนเอ็นของข้าจะสอดใส่เข้าไปในรูสวาทของเจ้านับครั้งไม่ถ้วนจนกว่าร่างของข้าจะเน่าและใช้งานไม่ได้ หลังจากนั้นเจ้าจะถูกฝังร่วมกับร่างไร้วิญญาณของข้าในสุสานหลวงหย่งเล่อเราทั้งคู่จะเคียงข้างกันตลอดไป ดีหรือไม่.."

เฮือก!!!!

เฉินหย่งเล่อสะดุ้งลืมตาตื่นขึ้นจากฝันร้ายใบหน้าของนางตอนนี้ตื่นกลัว นางฝัน ฝันถึงเรื่องราวในอดีตอีกแล้วเรื่องราวในความฝันเกิดขึ้นตอนที่นางมาอยู่ในร่างของเฉินหย่งเล่อและได้รับรู้ว่าตัวเองถูกวางยาพิษเพราะความโมโหและอยากมีชีวิตของนางจึงตัดสินใจใช้มีดสั้นจ่อที่ลำคอขององค์รัชทายาทเพื่อข่มขู่ให้เขามอบยาถอนพิษให้นาง แต่เขากลับไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัวแต่อย่างใดราวกับคนที่ยินยอมที่จะตายแต่ไม่ยินยอมปล่อยนางไป

ในวันนั้นเฉินหย่งเล่อตระหนักได้ว่า นางไม่มีทางได้ยาถอนพิษจากคนตรงหน้ายกเว้นเสียแต่ว่าจะแต่งเป็นชายารองของเขา เพราะเป็นเช่นนี้หลังจากวันนั้นนางจึงเลือกที่ตายมากกว่าเป็นสตรีของสวะนั่น

องค์รัชทายาทลุ่มหลงในตัวของเฉินหย่งเล่อจนกลายเป็นความรักที่บิดเบี้ยว...

"เห้อออ"

เฉินหย่งเล่อถอนหายใจออกมานางพยายามสงบจิตใจพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ พบว่าตอนนี้นางกำลังนอนอยู่ในกระโจม คิ้วทั้งสองขมวดเข้าหากันแววตาเต็มไปด้วยความสงสัย นางไม่ใช่ว่านั่งอยู่บนหลังม้ากับเฉินเทียนอี้หรือ

"ข้าเผลอหลับไปสินะ"

"เจ้าตื่นแล้วหรือ"

ใครจะคิดว่าคนที่ข้าไม่อยากพบมากที่สุดกำลังเดินเข้ามาในกระโจมของข้าตอนนี้ ดวงตาคู่สวยของนางจ้องมองสำรวจเฉินเทียนอี้ที่กำลังเดินเข้ามาหานางด้วยความสงสัย

"เหตุใดถึงแต่งตัวเช่นนี้ เจ้าจะไปไหนหรือ"

เหตุที่ต้องถามออกไปเช่นนั้นเพราะคนตรงหน้าแต่งกายสวมชุดดำพรางตัวราวกับมือสังหารที่นางพบก่อนหน้า

"ข้าจะรีบกลับมา"

เฉินเทียนอี้เลือกที่จะไม่ตอบคำถาม จ้องมองสตรีหน้าตางดงามตรงหน้ากลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่คุ้นเคยโชยมาจากตัวของนางทำให้เขายกยิ้มพอใจ

"อย่าออกไปนอกกระโจมหากไม่จำเป็น"

"เจ้าจะไปนานหรือ"

"อืม ข้าจะให้อาถิงอยู่คอยรับใช้เจ้าที่นี่หากอยากได้อะไรให้บอกแก่นาง"

เฉินหย่งเล่อมองไปทางด้านหลังของเฉินเทียนอี้พบสตรีรูปร่างบอบบางกำลังยืนอยู่ เหตุใดไม่เคยรู้เลยว่าในขบวนเดินทางของเรามีสตรีอยู่ด้วย?

"นางเป็นศิษย์ของข้า หากเกิดเรื่องอะไรนางจะปกป้องเจ้าเองไม่ต้องกลัว"

"เทียนอี้ เจ้าจะไปในที่อันตรายหรือ"

"........"

"เจ้าต้องระวังตัวและมีชีวิตรอดกลับมานะ ที่นั่นข้าปกป้องเจ้าไม่ได้"

เฉินหย่งเล่อพูดออกมาด้วยน้ำเสียงกังวล นางไม่รู้ว่าเขากำลังจะทำอะไรแต่จากสีหน้าของเขามันบ่งบอกว่าเป็นเรื่องอันตรายอย่างไรนางก็อยากให้คนตรงหน้าระวังตัวไว้ แม้จะรู้ว่าคนตรงหน้าเก่งกาจเพียงใดแต่ใจของนางก็อดกังวลไม่ได้

ถึงอย่างไรเขาก็คือเชือกเส้นเดียวที่นางจับไว้ ทั้งชีวิตของนางขึ้นอยู่กับการมีชีวิตของเขา

"อาถิงปกป้องนางให้ดี หากนางบาดเจ็บแม้เพียงนิดเดียวข้าจะสังหารเจ้า"

"ศิษย์จะดูแลอาจารย์หญิงเป็นอย่างดีตามคำสั่งอาจารย์เจ้าค่ะ"

เฉินเทียนอี้พูดออกมาเสียงเรียบก่อนจะเดินออกไปจากกระโจมไม่หันกลับมามองอีก เฉินหย่งเล่อที่ได้ฟังเช่นนั้นทำได้เพียงเดินออกไปนอกกระโจมมองแผ่นหลังของสามีที่กำลังควบม้าออกไปพร้อมชายชุดดำจำนวนหนึ่ง ดวงตาของนางตอนนี้เต็มไปด้วยความเป็นห่วงและกังวล

"เฉินเทียอี้ขอเพียงเจ้าไม่ตาย นั่นจึงจะปกป้องชีวิตข้าในตอนนี้ได้"

เวลาผ่านไปสี่วันข่าวของเฉินเทียนอี้และคนติดตามไม่ได้มีรายงานกลับมาแต่อย่างใด เฉินหย่งเล่อเองไม่ได้อยู่ในกระโจมเฉย ๆ ตามที่รับปากเฉินเทียนอี้ไว้ นางมักออกมาเดินเล่นรอบ ๆ ที่ตั้งกระโจมโดยมีอาถิงคอยคุ้มกัน

"อาจารย์หญิงท่านพักก่อนดีหรือไม่"

อาถิงเอ่ยออกมาด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นว่าสตรีตรงหน้ามีสีหน้าไม่ดีนักอีกทั้งยังอาเจียนตลอดช่วงเช้า เฉินหย่งเล่อพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเดินไปนั่งบนขอนไม้ที่อยู่ใกล้ ๆ พลางนึกถึงอาการของนางคิดเพียงว่าอาจจะเพราะช่วงนี้ในตอนที่นางนอนหลับเอาแต่ฝันร้ายจึงทำให้นางสะดุ้งตื่นอยู่หลายครั้งในตอนกลางคืนเลยพักผ่อนไม่เพียงพอ

"อย่าคิดว่าเจ้าจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขคนผู้นั้นไม่มีวันปล่อยเจ้า หลินอันอันเจ้าจะต้องทุกทรมานและรับชะตากรรมไม่ต่างจากข้า!!"

เสียงของเฉินหย่งเล่อที่อยู่ในความฝันยังคงดังก้องอยู่ในหัวของนางราวกับต้องการมาย้ำเตือนว่านางกำลังเฝ้ามองข้าอยู่และชะตาของข้าก็ไม่มีวันเป็นแบบที่ข้าต้องการ

เฉินหย่งเล่อนั่งมองลำธารที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเหม่อลอย นางไม่รู้เลยสักนิดว่าตอนนี้สิ่งที่นางกำลังทำอยู่มันจะสูญเปล่าหรือไม่ เหตุใดเฉินหย่งเล่อในความฝันถึงได้มีท่าทางมั่นใจว่านางต้องรับชะตากรรมเช่นเดียวกับนาง

หรือว่าการที่เฉินเทียนอี้หายไปไร้ข่าวคราวหลายวันเช่นนั้น เขาอาจจะ....

"ไม่ใช่ว่าข้า บอกเจ้าหรือว่าให้อยู่แต่ในกระโจม"

น้ำเสียงฝีเท้าของคนผู้หนึ่งกำลังเดินเข้ามาก่อนที่น้ำเสียงคุ้นเคยจะดังขึ้นด้านหลังของเฉินหย่งเล่อ ริมฝีปากบางเม้มปากแน่นนางยืนขึ้นก่อนจะหันหลังไปเผชิญหน้ามองคนตรงหน้าผ่านม่านน้ำตา

เมื่อครู่นางสิ้นหวัง คิดว่าเขาอาจจะถูกสังหารไปแล้วด้วยซ้ำ...

สวบ!!!

"เจ้ากลับมาแล้ว"

เพราะความดีใจที่เห็นว่าเฉินเทียนอี้ยังมีชีวิตอยู่ไม่ได้ถูกสังหารเช่นเดียวกับที่นางคิด เฉินหย่งเล่อก็เข้าไปสวมกอดคนตรงหน้าอย่างลืมตัว 

"ข้าไปหาเจ้าที่กระโจมแต่เจ้าไม่อยู่...เหตุใดไม่เชื่อฟัง"

เฉินเทียนอี้โอบกอดสตรีตรงหน้า เหตุใดถึงรู้สึกว่านางอวบอ้วนขึ้นแต่เมื่อครู่เขารู้สึกว่าใบหน้าสวยดูซีดราวกับกระดาษขอบตาของนางดำคล้ำเหมือนคนที่อดนอนมาหลายวัน เขาหันไปมองอาถิงราวกับต้องการคำตอบไม่ใช่ว่าข้าบอกให้ดูแลนางให้ดีหรือ

"คงเพราะอาจารย์หญิงช่วงนี้นอนไม่หลับเจ้าค่ะ ข้าคิดว่าอาจจะเพราะเป็นห่วงอาจารย์"

"อืม เจ้าไปเถอะ"

เฉินหย่งเล่อที่ได้ฟังก็ผละออกจากเฉินเทียนอี้ ริมฝีปากบางกำลังจะพูดอธิบายว่าแท้จริงนางเพียงแค่ฝันร้ายเท่านั้นแต่ก็ต้องชะงักเมื่อดวงตาคู่สวยมองฝ่ามือของตัวเองที่เต็มไปด้วยเลือด

"ท่านบาดเจ็บหรือ"

เฉินหย่งเล่อเอ่ยถามออกไปอย่าร้อนรน หลังจากพึ่งสังเกตว่าตอนนี้บนชุดของเฉินเทียนอี้เต็มไปด้วยคราบเลือดไม่สิต้องเรียกว่าบนตัวของเขาไม่มีส่วนไหนเลยที่ไม่มีเลือดเปื้อนอยู่

"อืม เหมือนว่าจะเจ็บแขน"

หยวนอิงที่พึ่งเดินตามมาได้ยินเช่นนั้นขมวดคิ้วทันที ไม่ใช่ว่าเมื่อครู่นายท่านพึ่งตัดคอหัวหน้าโจรไปเสียบประจานหน้าประตูเมืองหลินหลงหรือขอรับ ?

เขาสังเกตว่านายท่านยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจเมื่อฮูหยินที่มีท่าทางร้อนรน นายท่านยิ้มเช่นนี้เป็นด้วยหรือ?

"หย่งเล่อ ข้าเจ็บ"

"อย่าพึ่งตายนะข้าจะปกป้องเจ้าเอง เทียนอี้เจ้าเดินไปที่กระโจมไหวหรือไม่?"

เฉินเทียนอี้ส่ายหัวเบา ๆ ก่อนจะแสร้งทำสีหน้าเจ็บปวดเพราะยิ่งเห็นท่าทางร้อนรนเป็นห่วงของสตรีข้างกายเขาก็ยิ่งรู้สึกพอใจ เหตุใดไม่เคยรู้เลยว่ายามมีคนห่วงใยมันรู้สึกดีเช่นนี้

"เช่นนั้นข้าจะช่วยพยุงเจ้าไปที่กระโจมเอง หยวนอิงเจ้ามาช่วยข้าพยุงท่านแม่ทัพไปหน่อย"

"ขอรับ? แต่ข้าว่า...."

หยวนอิงที่กำลังจะพูดก็ต้องกลืนคำพูดลงไปในลำคอ เมื่อเขาได้สบตากับผู้เป็นนายสายตาที่จ้องมองมาที่เขาตอนนี้ราวกับต้องการเตือนว่าไม่ควรพูดออกมา หยวนอิงเข้าไปพยุงเฉินเทียนอี้ก่อนจะใช้สายตาลอบมองคนแกล้งป่วยที่อยู่ข้าง ๆ

นายท่านจากที่ข้าเฝ้าดู เหตุใดจึงรู้สึกว่าผู้ที่ตกหลุมรักก่อนคือท่านนะขอรับ...