บทที่ 20

กาลเวลาผ่านไปหลายเดือนข่าวการชนะศึกขององค์ชายสองและเฉินเทียนอี้ที่ได้รับตำแหน่งกุนซือรายงานมาถึงเมืองหลวง ชาวเมืองต่างโห่ร้องด้วยความดีใจพร้อมเตรียมการต้อนรับขบวนกองทหารที่กำลังเดินทางกลับมาในอีกหนึ่งเดือน 

เฉินหย่งเล่อเหม่อมองไปที่สระบัวที่อยู่เบื้องหน้าใบหน้าสวยตอนนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษขาว ในมือของนางมีผ้าเช็ดหน้าที่เปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงสดที่นางพึ่งไอออกมา

"ฮูหยิน ภาพวาดเสร็จแล้วขอรับ"

เสียงของหยวนอิงทำให้นางได้สติ เฉินหย่งเล่อแอบซ่อนผ้าเช็ดหน้าเปื้อนเลือดของนางไว้ในแขนเสื้อก่อนจะปั้นหน้าฝืนยิ้มออกมาหันไปหาหยวนอิงที่ยืนอยู่ไม่ไกล

"นักจิตรกรได้แก้ตามที่ท่านสั่งแล้วขอรับ"

"ไหนส่งมาให้ข้าดูหน่อย"

น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยขึ้นก่อนจะยื่นมืออันสั่นเทาของนางออกไปรับภาพวาด หยวนอิงเงยหน้ามองผู้เป็นนายหญิงด้วยใจกังวลเพราะตอนนี้คนตรงหน้าไม่เหลือเค้าโครงของสตรีงดงามอีกต่อไปแล้ว

"เหมือนยิ่งนัก"

ริมฝีปากบางเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม ดวงตาคู่สวยจ้องมองภาพวาดสตรีที่อยู่ตรงหน้า ใบหน้าที่นางคุ้นเคยมาตลอดหลายปีใบหน้าของจริงจริงของนางในโลกแห่งความจริง

หลายเดือนมานี้เฉินหย่งเล่อได้ตัดสินใจว่าจะบอกความจริงทุกอย่างกับเฉินเทียนอี้ นางที่เป็นผู้ป่วยย่อมรู้ดีว่าตัวนางเองไม่มีทางทนอยู่รอให้ถึงวันที่เขาจะกลับมา จึงตัดสินใจจ้างนักจิตรกรมาวาดภาพของหลินอันอันหรือนางในโลกนั้น พร้อมทั้งเขียนจดหมายสั่งลาทุกสิ่งคิดเพียงว่าหากนางจากไปอย่างน้อยเฉินเทียนอี้ที่ได้รู้ความจริงก็คงปกป้องลูกของนางไม่ให้เป็นเช่นในนิยายได้...

"หยวนอิง ข้ามีเรื่องให้เจ้าทำ"

"ขอรับ"

"เจ้าจงนำจดหมายฉบับนี้และรูปนี้ไปให้เทียนอี้ระหว่างทาง"

"แต่ว่านายท่านสั่งให้ข้าคอยปกป้องฮูหยิน"

"หยวนอิงนี่คือคำสั่ง"

"ขอรับ"

หยวนอิงรับคำสั่งด้วยน้ำเสียงลำบากใจ ก่อนจะรับภาพวาดและจดหมายมา เฉินหย่งเล่อมองแผ่นหลังของหยวนอิงที่เดินออกไปก่อนที่นางจะไอออกมาเป็นเลือดอีกครั้ง ความรู้สึกเจ็บไปทั่วทั้งร่างกายเกิดขึ้นอีกครั้งมือบางกำเข้าหากันแน่นพยายามข่มความเจ็บปวดเอาไว้ 

ภาพต้นไม้ด้านหน้าเริ่มเลือนรางก่อนทุกอย่างจะดับวูบไป....

ภายในห้องที่ปิดสนิทกลิ่นกำยานคละรักษาคละคลุ้งไปทั่วห้อง ฉู่ซิงเหยียนเดินเข้ามาในห้องด้วยสายตาเรียบเฉยก่อนจะวางอาหารและสุราเลิศรศที่นางถือเข้ามาในห้องลงบนโต๊ะ ดวงตาคู่สวยมองไปที่เฉินหย่งเล่อที่นอนไม่ได้สติมาหลายชั่วยาม

"อืมมมม"

เสียงครางในลำคอของคนที่อยู่บนเตียงดังออกมาเพื่อบ่งบอกว่าคนที่นอนอยู่ตอนนี้ได้สติแล้ว ฉู่ซิงเหยียนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยก่อนที่นางจะเดินตรงไปนั่งที่ขอบเตียง 

"ฟื้นแล้วหรือ"

เฉินหย่งเล่อที่ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น นางยันตัวให้ลุกขึ้นนั่งก่อนจะมองไปที่ฉู่ซิงเหยียนที่กำลังจับชีพจรนางอยู่

"พี่ซิงเหยียน ท่านมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ไม่ใช่ว่ากลับไปเมืองโจวแล้วหรอ"

เฉินหย่งเล่อพูดออกมาด้วยน้ำเสียงงัวเงีย นางจำได้ว่าตอนนั้นนางสั่งให้หยวนอิงไปส่งจดหมายและภาพให้เทียนอี้หลังจากนั้นนางก็พิษในกายกำเริบแล้วนางก็.....

"พิษในกายของเจ้าตอนนี้สลายไปหมดแล้ว"

ฉู่ซิงเหยียนพูดออกมาเสียงเรียบ แต่คำพูดของนางทำให้เฉินหย่งเล่อที่ได้ฟังถึงกับอึ้ง มือบางยกขึ้นกุมที่อกของตัวเองที่มักเจ็บปวดมาตลอดหลายปี

"ไม่เจ็บแล้ว ไม่เจ็บแล้ว พี่ซิงเหยียนท่านทำได้ยังไง"

"ข้าก็แค่ให้ยาถอนพิษแก่เจ้าเท่านั้น"

"ท่านมียาถอนพิษได้ยังไง ไม่ใช่ว่ายาถอนพิษนี้มีเพียงผู้ปรุงพิษขึ้นมาจึงจะรักษาหายหรือ"

ฉู่ซิงเหยียนไม่ได้ตอบอะไร นางเพียงเดินไปที่โต๊ะกลางห้องก่อนจะปรายตามองอาหารมากมายที่นางตั้งใจจัดเตรียมไว้

"พี่ซิงเหยียน"

"เห้อ เหตุใดเทียนอี้ถึงชอบเจ้าที่เป็นคนโง่กัน ข้ามียาถอนพิษได้นั่นก็เพราะข้าเป็นผู้ปรุงยาพิษขึ้นมา"

"........."

"อย่าได้โทษข้าเลย ข้าเองทำการค้าย่อมต้องปิดบังความลับของผู้ซื้อนั่นคือกฎของข้า"

เฉินหย่งเล่อที่ฟังเช่นนั้นก็หน้าถอดสีทันที นางในตอนนี้เริ่มมีสติกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องก็พบว่านางคุ้นเคยกับที่นี่เป็นอย่างดี ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ดวงตาคู่สวยมองไปที่ฉู่ซิงเหยียนด้วยความโกรธแค้น

"เหตุใดข้าถึงอยู่ในตำหนักองค์รัชทายาท"

"นี่ใช่สิ่งที่เจ้าต้องกังวลหรือ หย่งเล่อข้ามิใช่ศัตรูของเจ้าอย่าได้มองข้าเช่นนั้น"

ฉู่ซิงเหยียนพูดออกมาเสียงเรียบก่อนที่จะหยิบขวดบางอย่างออกมา น้ำสีขาวใสที่มีพิษร้ายแรงถูกรินใส่อาหารที่อยู่บนโต๊ะและสุรา

"ตอนนี้บุตรสาวของเจ้าอยู่กับองค์รัชทายาท เขาต้องการใช้หรงหรงเพื่อบีบบังคับเจ้าและที่ข้ามาที่นี่ก็เพื่อช่วยเหลือเด็กคนนั้น"

"หรงหรงลูกข้าอยู่ไหน ข้าจะไปหาลูกข้า"

ฉู่ซิงเหยียนที่เห็นว่าคนตรงหน้ากำลังก้าวขาเตรียมจะเดินไปที่ประตูก็ถอนหายใจออกมา เฉินเทียนอี้สตรีที่เจ้าชื่นชอบคงมีดีเพียงใช้เสน่ห์ยั่วยวนให้เจ้าลุ่มหลงเท่านั้นสินะ

"หากเจ้าออกไป หรงหรงจะตาย"

"......."

"หากเจ้าอยากช่วยหรงหรงต้องทำตามที่ข้าสั่ง" 

"อะไรข้าต้องทำอะไร"

"ตายไปพร้อมองค์รัชทายาท"

ฉู่ซิงเหยียนพูดออกมาเสียงเรียบ ก่อนจะเริ่มอธิบายแผนการว่านางได้วางยาพิษในอาหารและสุราแล้วในยามที่องค์รัชทายาทเสด็จมาในห้องขอเพียงเฉินหย่งเล่อล่อลวงองค์รัชทายาทให้กินอาหารได้ ฉู่ซิงเหยียนจะพาบุตรสาวของนางออกจากวังหลวงได้อย่างปลอดภัยในระหว่างที่ทุกคนกำลังตกใจในการตายขององค์รัชทายาท

"แต่องค์รัชทายาทเป็นคนฉลาด เจ้าจำเป็นต้องกินด้วยเพื่อให้พระองค์ไม่สงสัย"

"........."

"เทียนอี้ตอนนี้กำลังเดินทางมาเมืองหลวงแต่คงใช้เวลาร่วมเดือนหากเจ้าจะรอถึงตอนนั้นแน่ใจหรือว่าหรงหรงจะไม่ถูกองค์รัชทายาทสังหารก่อน หย่อเล่อมีเพียงแผนการของข้าที่ช่วยเหลือเจ้าได้ เจ้าตัดสินใจมาเถอะว่าจะยินยอมตายเพื่อลูกเจ้าหรือไม่"

"........."

"ข้าสัญญาว่าจะดูแลหรงหรงแทนเจ้า"

"........"

ความเงียบกลับมาปกคลุมในห้องอีกครั้ง เฉินหย่งเล่อเม้มปากแน่นในหัวนึกถึงแต่ใบหน้าของบุตรสาวตัวน้อยของนางที่นางเฝ้าทะนุถนอมมาตลอดหลายเดือน นางที่เคยใช้ชีวิตอยู่กับองค์รัชทายาทมาตลอดหนึ่งเดือนย่อมรู้จักเขาดีเขาไม่มีทางปล่อยหรงหรงไป บุตรที่เกิดจากนางและเฉินเทียนอี้ย่อมเป็นหนามแทงใจระหว่างเขา

"ฉู่ซิงเหยียนเจ้าคือคนที่พาหรงหรงและข้ามาให้องค์รัชทายาทใช่ไหม"

"หย่งเล่อข้าเพียงทำการค้าเท่านั้น อย่าโทษข้าเลย"

"........."

"หลังจากนี้ข้าสัญญากับเจ้าในฐานะพี่สาวข้าจะปกป้องหรงหรง เอ็นดูนางเหมือนบุตรสาวของข้า"

ตึก ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากหน้าประตูทำให้รู้ว่าตอนนี้กำลังมีคนเดินเข้ามาในห้อง ฉู่ซิงเหยียนมองไปที่เฉินหย่งเล่อราวกับต้องการคำตอบเพราะหากช้ากว่านี้ทุกอย่างคงจะไม่ทัน

"หากเจ้าคิดร้ายกับบุตรสาวข้า ต่อให้ข้ากลายเป็นผีก็จะทำให้เจ้าตายอย่างทรมานกระดูกทุกส่วนของเจ้าจะแหลกละเอียดไม่มีแม้แต่คนสนใจร่างไร้วิญญาณของเจ้า"

"ข้ารับปากเจ้าหากข้าทำร้ายหรงหรงก็ข้าให้ข้าไม่ตายดี"