บทที่ 12

ภายในกระโจมเฉินเทียนอี้แม่ทัพหนุ่มกำลังมองสตรีหน้าตางดงามที่นอนหลับอยู่ข้างกายเขา กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวของนางกระทบเข้ากับจมูกของเขา ใบหน้าที่กระวนกระวายเพราะเป็นห่วงเขาของนางเมื่อไม่นานมานี้ฉายเข้ามาในหัวของเขา เฉินเทียนอี้ยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ

"ชอบข้าจริง ๆ สินะ"

เมื่อก่อนข้าเพียงคิดว่านิสัยของนางนั้นน่ารำคาญและน่ารังเกียจ แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ความรู้สึกไม่ดีที่มีต่อนางนั้นเริ่มหายไปอาจจะตั้งแต่ที่นางแสดงความเป็นห่วงข้าจากใจจริงหรือไม่...

"ลูกชั่ว!! เจ้าสังหารบุตรชายข้าเด็กเช่นเจ้า ข้าควรสังหารไปพร้อมกับแม่เจ้าเสียตั้งแต่ตอนนั้น!!! ลูกชายชู้เช่นเจ้าข้าไม่ควรเลี้ยงไว้แต่แรก!!!"

เสียงของบิดาดังขึ้นในหัวประโยคที่ทำให้เฉินเทียนอี้ตระหนักได้ว่าต่อให้เขาทำดีเพียงใดก็ไม่อาจเป็นบุตรชายที่บิดารักได้เลย เขาที่ยินยอมเป็นตัวร้ายสังหารพี่ชายเพื่อรักษาตระกูลเฉินไว้กลับถูกรังเกียจจากบิดาทั้งที่เขาก็รู้อยู่แก่ใจว่าข้าไม่ใช่ลูกของชายชู้แต่ไม่เคยมีสักครั้งที่จะยอมรับในตัวข้า ข้าต้องทนทุกข์เอาชีวิตรอดในจวนเฉินมาตั้งแต่เด็กไม่มีผู้ใดสนใจหรือห่วงใยข้าถึงขนาดส่งข้าไปที่ค่ายทหารเพื่อหวังให้ข้าตายในสนามรบหากไม่ใช่เพราะข้าเอาตัวรอดมาได้ จนสร้างอำนาจของตัวเองทำให้ข้าครอบครองทุกอย่างข้าก็คงเป็นตัวไร้ประโยชน์

อาจจะเพราะตลอดมาไม่เคยมีใครคอยห่วงใยข้าหรือแม้แต่คิดจะปกป้อง แม้แต่หยวนอิงลูกน้องคนสนิทของข้าเขายังคิดว่าข้าเป็นแม่ทัพปีศาจที่เข้มแข็งและน่ากลัว

"หย่งเล่อ ในเมื่อเจ้าเป็นคนแรกที่คิดอยากปกป้องและเป็นห่วงข้าเช่นนั้นก็จงรับผิดชอบผลที่ตามมา..."

หลังจากผ่านค่ำคืนที่ยาวนานรุ่งเช้าเฉินเทียนอี้และกองทหารก็ออกเดินทางต่อ เฉินหย่งเล่อที่ถูกบังคับให้มานั่งม้าตัวเดียวกับสามีก็ทำเพียงมองทิวทัศน์รอบรอบ

"พวกเราจะกลับเมืองหลวงวันไหนหรือ"

"คงอีกนาน"

เฉินหย่งเล่อที่ได้รับคำตอบก็พยักหน้ารับรู้ นางเลือกที่จะไม่เอ่ยถามอะไรออกไปอีกเพราะกลัวจะทำให้คนตรงน่ารำคาญ ดวงตาคู่สวยเพียงมองต้นไม้ที่ข้างทางเท่านั้น

"เจ้าอยากกลับถึงเมืองหลวงโดยเร็วสินะ"

"ไม่ใช่ หากเลือกได้ข้าอยากอยู่เช่นนี้เสียดีกว่า"

เฉินเทียนอี้ยกยิ้มมุมปากเมื่อได้รับคำตอบที่ทำให้เขาพอใจ เดิมทีตอนแรกคิดว่านางอยากกลับไปหาองค์รัชทายาทเสียอีกที่นางไม่ร้อนใจที่จะกลับไปเช่นนี้ หมายถึงนางเลือกข้าแล้วใช่หรือไม่

"หย่งเล่อต่อจากนี้เจ้าอย่าได้ไปเจอองค์รัชทายาทหรือคนของเขาอีก"

"......."

"คนที่คิดจะสังหารข้าและเจ้าในวันนั้นคือองค์รัชทายาท"

เฉินเทียนอี้พูดออกมาเสียงเรียบ เขาตั้งใจให้นางได้รู้ว่าคนที่เคยมีข่าวลือว่าเป็นชายชู้หรือคนที่นางเคยรักกำลังคิดจะสังหารนางและเขา เดิมทีคิดว่าหากนางได้รู้นางจะตกใจเสียอีกเหตุใดถึงทำสีหน้าราวกับรู้เรื่องราวทุกสิ่งแล้ว

"ข้าคิดว่าองค์รัชทายาทอาจจะรู้ว่าเจ้าเปลี่ยนใจไม่คิดสังหารข้าตามคำสั่ง"

"ไม่หรอก เขาไม่มีทางสังหารข้า"

เฉินหย่งเล่อพูดออกมาเสียงเรียบเพราะนางล่วงรู้แล้วว่าองค์รัชทายาทนั้นคลั่งไคล้หลงใหลในตัวเฉินหย่งเล่อแค่ไหน เขาไม่มีทางสังหารคนที่เขาอยากครอบครองจนแทบบ้า หากไม่ใช่เพราะกฎที่หากจะรับนางเป็นชายารองได้ต้องเป็นสตรีบริสุทธิ์เขาคงได้ร่วมหลับนอนกับเฉินหย่งเล่อไปตั้งนานแล้ว

และที่คิดส่งนางมาแต่งกับเฉินเทียนอี้เพราะคิดว่าข่าวลือที่เฉินหย่งเล่อเป็นสตรีขององค์รัชทายาทจะทำให้เขาไม่แตะต้องนาง การที่จะส่งคนเข้าไปในจวนแม่ทัพเฉินนั้นเป็นเรื่องยากคงมีทางเดียวที่จะมีโอกาสวางยาพิษเขาได้คือต้องแต่งสตรีที่ไว้ใจได้เข้าไป และองค์รัชทายาทก็เลือกนางเพราะในสายตาเขานางคือสตรีที่มีใบหน้างดงามและไว้ใจได้เพราะคนที่กลัวตายเช่นเฉินหย่งเล่อต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ได้รับยาแก้พิษ อีกทั้งคงวางแผนใช้ยาพิษบีบบังคับนางเพื่อแต่งเป็นชายารอง

ช่างเป็นองค์รัชทายาทที่เป็นสวะจริง ๆ

"หย่งเล่อ หย่งเล่อ!!"

เฉินหย่งเล่อตื่นจากภวังค์สะดุ้งตัวตกใจเสียงเรียกชื่อนางเล็กน้อย นางกวาดสายตามองไปรอบรอบพบว่าตอนนี้เหล่าทหารกำลังตั้งกระโจมและพักผ่อน ก่อนจะก้มลงมองเฉินเทียนอี้ที่ยืนอยู่เบื้องล่าง สายตาที่เขาจ้องมองนางนั้นยากที่จะคาดเดา

พรึบ!!

เฉินเทียนอี้อุ้มร่างบางลงมาจากหลังมาก่อนจะจ้องมองใบหน้าของนางไม่วางตา ในใจของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและสับสน เหตุใดนางถึงใจลอยยามข้าพูดถึงองค์รัชทายาท อีกทั้งนางยังไม่เชื่อคำพูดข้าที่ว่าองค์รัชทายาทต้องการสังหารนาง ความสัมพันธ์ของนางและองค์รัชทายาทนั้นลึกซึ้งถึงขนาดไหนกัน เหตุใดถึงได้เชื่อใจเจ้าโง่นั่นมากกว่าข้าที่เป็นสามี

ไม่ใช่ว่านางห่วงใยและอยากปกป้องข้าหรือ? แล้วเหตุใดยังต้องไปสนใจผู้อื่นกัน!!

"คืนนี้เราจะพักที่นี่หรือ"

"ทหารในกองทัพจะพักที่นี่ ส่วนพวกเราจะพักที่เมืองโจวที่อยู่ใกล้ ๆ "

"เมืองโจวหรือ ข้าได้ยินว่าที่เมืองโจวมีร้านขนมกุ้ยฮวาที่เลื่องชื่อมาก"

"........."

"ข้าได้ยินว่ากินเพียงหนึ่งคำก็ถึงกับหลั่งน้ำตา เทียนอี้พวกเราแวะไปซื้อได้ไหม"

เฉินหย่งเล่อมองเฉินเทียนอี้ตาเป็นประกายา ถึงอย่างไรตั้งแต่เดินทางมานางก็ยังไม่ได้กินของอร่อยเลยพอได้ยินว่ามีของอร่อยเลื่องชื่อเช่นนี้อยู่ไม่ไกล นางเองก็อยากลองชิมสักครั้ง

"กินเพียงหนึ่งคำก็ถึงกับหลั่งน้ำตา ไม่ใช่ว่าไม่อร่อยแล้วเสียดายเงินหรือ"

"เทียนอี้"

"ไม่ได้ ข้ามีเรื่องด่วนต้องทำพาเจ้าไปเที่ยวเล่นไม่ได้"

เฉินเทียนอี้พูดออกมาเสียงเรียบพลางมองไปที่สตรีตรงหน้าที่ตอนนี้มีสีหน้าผิดหวัง นางไม่แม้แต่จะเงยหน้ามามองเขาเลยสักนิด

"เห้อ ข้ามีธุระแถวร้านขายขนมกุ้ยฮวาของนางหรือไม่"

ร้านขายขนมกุ้ยฮวา? หรือว่าเขาจะฟังคำขอจากนางรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยทันที นางมองจ้องมองไปที่หยวนอิงแววตาเต็มไปด้วยความหวัง

"ไม่มีขอรับ"

เฉินหย่งเล่อที่ได้ฟังคำตอบของหยวนอิงก็หุบยิ้มทันที นางก้มหน้าลงอีกครั้งเฉินเทียนอี้ที่เห็นเช่นนั้นก็ปรายตาไปมองหยวนอิงราวกับไม่พอใจกับคำตอบที่ได้รับ

"ข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง มี หรือ ไม่"

หยวนอิงที่เห็นสีหน้าไม่พอใจของนายตนก็รู้ทันทีว่าตัวเองต้องทำเช่นไร

"มีขอรับ"

เฉินหย่งเล่อที่ได้ฟังก็เงยหน้ายิ้มออกมาทันที นางมองเฉินเทียนอี้ตาเป็นประกายนางไม่ได้โง่ที่จะไม่รู้ว่าเขาทำเช่นนี้เพราะนางบางทีตัวร้ายเช่นเขาก็มีมุมใจดีสินะ

"เจ้าเพียงโชคดีที่ข้าต้องผ่านร้านขนมของเจ้าพอดี"

หยวนอิงและเหล่าทหารที่เห็นท่าทางของแม่ทัพผู้เป็นนายก็พากันส่ายหัวให้กับอาการปากแข็งของเขา แค่เห็นสายตาและการกระทำพวกเขาก็รู้แล้วว่าท่านแม่ทัพตามใจฮูหยินเพียงใด

ผ่านทางหรือร้านขนมกุ้ยฮวากับสถานที่ต้องไปอยู่คนละฝั่งของเมืองเลยด้วยซ้ำ...