บทที่ 21

"หย่งเล่อ เจ้าตื่นแล้วหรือ"

องค์รัชทายาทพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม มองสตรีที่เขารักปักใจกำลังนั่นกินอาหารอยู่ที่โต๊ะกลางห้องข้างกายของนางมีฉู่ซิงเหยียนยืนอยู่ 

"เจ้าออกไป ข้าต้องการอยู่กับหย่งเล่อเพียงลำพัง"

"เพคะ"

ฉู่ซิงเหยียนรับคำก่อนจะเดินออกจากห้องไป เฉินหย่งเล่อมองอาหารอาบยาพิษตรงหน้าริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นความกลัวและเสียใจเกิดขึ้นในใจของนาง ทั้งที่พิษที่อยู่ในร่างกายของนางหายไปหมดแล้วแท้ ๆ แต่นางต้องมาตายด้วยพิษที่ร้ายแรงกว่างั้นหรือ...

"หย่งเล่อเจ้าดูซูบผอมลงนะ"

องค์รัชทายาทพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ก่อนที่เขาจะนั่งลงข้าง ๆ นางมือหนาลูบศีรษะของเฉินหย่งเล่ออย่างทะนุถนอมในใจเอาแต่ขอโทษนางคิดเพียงว่าที่นางผอมเช่นนี้คงตรอมใจที่ถูกกักขังอยู่ในจวนเฉินสินะ

"มารหัวขนนั่นทำเจ้าตรอมใจเช่นนี้เลยหรือ หากข้าสังหารมันเจ้าจะดีใจหรือไม่"

กึก!!!

เฉินหย่งเล่อที่ได้ยินเช่นนั้นก็หยุดชะงัก นางถึงใบหน้าของบุตรสาวก็น้ำตาคลอ

"ยะ...หย่งเล่อเจ้าเป็นอะไร"

องค์รัชทายาทเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงร้อนรน มือหนาทั้งสองประคองใบหน้าของนางให้หันมาสบตากับเขาก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปประทับรอยจูบลงหน้าผากของนางเป็นการปลอบประโลม

"ไม่ต้องกลัวนะ ข้าอยู่นี่เฉินเทียนอี้ทำอะไรเจ้าไม่ได้แล้ว"

"......."

"รอให้ข้าได้ตำแหน่งฮ่องเต้ ข้าจะแก้แค้นที่มันบังอาจขืนใจเจ้าเอง"

"......."

"หย่งเล่อหรือเจ้ากังวลว่าข้าจะรังเกียจเจ้า เด็กโง่ข้ารักเจ้าเพียงใดไม่รู้หรือ"

เฉินหย่งเล่อถูกคนตรงหน้าดึงเข้าไปในอ้อมกอด นางทั้งรู้สึกรังเกียจจนอยากจะอาเจียนแต่เมื่อนึกถึงภาพของบุตรสาวจึงพยายามตั้งสติมือบางเช็ดน้ำตาบนใบหน้า ก่อนจะแสร้งยิ้มออกมา

"เสด็จพี่ดื่มสุรากับข้าได้ไหมเพคะ"

เฉินหย่งเล่อผละออกจากองค์รัชทายาท ก่อนจะรินสุราใส่จอกตรงหน้ามือบางหยิบจอกสุราส่งให้คนตรงหน้าก่อนจะยิ้มหวาน

"ข้าอยากกินจอกของเจ้า แลกกันดีหรือไม่"

"เพคะ ไม่ว่าจอกไหนก็สุราเหมือนกัน"

เฉินหย่งเล่อพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะสลับจอกสุราตามความต้องการของคนตรงหน้าดวงตาคู่สวยจ้องมองสุราที่อยู่ในมือในใจมีทั้งความกลัวและกังวล

พรึบ!!!

"สะ...เสด็จพี่"

"ในสุรามีอะไรหรือเหตุใดเจ้าถึงดูกังวลเพียงนั้น"

องค์รัชทายาทฉวยโอกาสตอนที่เฉินหย่งเล่อไม่ทันระวัง อุ้มนางให้มานั่งบนตักของเขาก่อนจะจ้องมองใบหน้าสวยด้วยสายตาจับผิด

"มีเพียงสุราเพคะ"

เฉินหย่งเล่อพูดออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะตัดสินใจยกสุราในมือขึ้นดื่ม ด้านองค์รัชทายาทที่เห็นว่าคนตรงหน้าดื่มสุราไปแล้วจริงจริงก็วางใจเขาจึงยกสุราขึ้นดื่มเช่นเดียวกัน

"สุราดี"

"เพคะ"

กลิ่นหอมอ่อนอ่อนจากตัวของเฉินหย่งเล่อทำให้องค์รัชทายาทรู้สึกพอใจมือหนาของเขาเริ่มลูบไล้ไปตามเรียวขาของนางเบาเบา ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้ที่ไหล่ขาว

พลั๊ก!! 

"อย่าแตะต้องข้า!!!"

เฉินหย่งเล่อผลักองค์รัชทายาทให้ออกห่างจากตัวของนางแววตาของนางที่มองคนตรงหน้าตอนนี้เต็มไปด้วยความรังเกียจ ข้าแสดงละครต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว 

"ยะ..หย่งเล่อเจ้าทำอะไร ข้าคือบุรุษที่เจ้ารักไง"

"ไม่คนที่ข้ารักมีเพียงเทียนอี้เท่านั้น เจ้ามันก็แค่สวะที่เอาแต่รังแกข้า..จะ...เจ้ามัน..."

เฉินหย่งเล่อที่ยืนอยู่เริ่มทรงตัวไม่ไหวเหตุเพราะยาพิษที่นางดื่มเข้าไปเมื่อครู่ ภาพตรงหน้าของนางเริ่มเลือนราง

"หย่งเล่อเจ้าเป็นอะไร!!"

องค์รัชทายาทรีบเข้าไปประคองร่างของเฉินหย่งเล่ออย่างร้อนรน เขามองใบหน้าสวยที่ตอนนี้มีเลือดไหลออกมาจากตาและปากมือหนาเช็ดเลือดให้นางอย่างร้อนรน

"ปะ...ปล่อย..ขะ...ข้าเกลียด....เจ้า"

องค์รัชทายาทที่ได้ฟังก็รู้สึกเจ็บไปทั้งใจเขากำลังจะอ้าปากตะโกนเรียกหมอหลวงแต่ก็รู้สึกเจ็บไปทั้งร่างก่อนจะกระอักเลือดออกมา เฉินหย่งเล่อที่เห็นเช่นนั้นก็หัวเราะออกมาราวกับคนบ้าเพราะนางได้รับรู้แล้วว่าคนตรงหน้าก็กำลังจะตายเช่นเดียวกับนาง 

"ยะ..หย่งเล่อนี่...เจ้า"

เฉินหย่งเล่อไม่ได้สนใจเสียงขององค์รัชทายาทอีกต่อไป นางเพียงหลับตาลงนึกถึงใบหน้าของเฉินเทียนอี้และหรงหรงบุตรสาวของนาง ริมฝีปากสวยยิ้มเศร้าออกมาทั้งที่นางเตรียมใจที่จะตายมาตลอดแต่กลับรู้สึกว่ายังไม่พร้อมที่จะจากลาเลยสักนิด

"หย่งเล่อรอข้ากลับมานะ"

เสียงของเฉินเทียนอี้ยังดังก้องอยู่ในหัวของนาง เฉินหย่งเล่อรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งใจนางได้แต่ขอโทษที่ตอนนี้นางไม่สามารถรอเขาได้อีกแล้ว เฉินหย่งเล่อสตรีที่งดงามแห่งเมืองหลวงในตอนนี้เหลือเพียงร่างไร้วิญญาณเท่านั้น...

ด้านองค์รัชทายาทที่รู้ว่านี้เป็นวาระครั้งสุดท้ายของตัวเอง เขาไม่ได้ดิ้นรนที่จะมีชีวิตอีกต่อไปมือหนาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกจากอกเสื้อของตัวเองก่อนจะเช็ดเลือดที่อยู่บนใบหน้าของเฉินหย่งเล่อ 

"หย่งเล่อไม่ต้องกลัวนะ ตอนนี้เจ้างดงามเช่นเดิมแล้ว"

เมื่อเช็ดเลือดออกจากใบหน้าของนางแล้วมือหนาก็โอบกอดร่างไร้วิญญาณของเฉินหย่งเล่อด้วยรอยยิ้ม ในหัวนึกถึงยามนางส่งยิ้มให้เขาและเสียงหวานที่เฝ้าเรียกเขาว่าเสด็จพี่มาตลอดหลายปี

"หย่งเล่อไม่ต้องกลัว ข้าอยู่นี่ข้าจะกอดเจ้าไว้เช่นนี้ดีหรือไม่"

"........."

"เจ้ารักข้าใช่หรือไม่ หย่งเล่อเจ้าคือสตรีของข้า...ข้า....รัก...จะ..."

พรึบ!! 

ร่างไร้วิญญาณขององค์รัชทายาทล้มลงไปนอนราบอยู่บนพื้น ทำให้ได้รู้ว่าองค์รัชทายาทของแคว้นได้จากไปแล้วด้วยฝีมือของน้องสาวบุญธรรมที่นอนตายอยู่ข้างกายเขาเช่นเดียวกัน...

ไม่นานก็มีคนมาพบศพของทั้งสอง ฮ่องเต้และฮองเฮาที่ได้รับข่าวการจากไปของบุตรชายผู้เป็นที่รักก็ถึงกลับล้มป่วยด้วยอาการตรอมใจ ด้วยความแค้นต่อสตรีที่สังหารบุตรของเขาจึงมีรับสั่งให้แขวนศพของเฉินหย่งเล่อไว้ที่หน้าประตูเมือง

ด้านจวนเฉินที่กำลังอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียดหลังจากผู้ที่เป็นนายหญิงหายไปจากจวนและได้รู้ข่าวอีกทีตอนที่กลายเป็นศพแขวนอยู่บนกำแพง เดิมทีตอนแรกพวกเขาคิดจะไปบุกชิงศพของฮูหยินกลับมาแต่เพราะฉู่ซิงเหยียนที่กลับมาพร้อมคุณหนูเฉินฟางหรง นางจัดการเรื่องทุกอย่างที่อยู่ในจวนราวกับเป็นนายหญิงของจวนโดยใช้อำนาจแผ่นป้ายประจำตัวของเฉินเทียนอี้ออกคำสั่ง ทำให้ทุกคนในจวนและทหารทั้งแปดหน่วยที่ปกป้องวังหลวงทำเพียงอยู่เงียบ ๆ รอเฉินเทียนอี้กลับมาเท่านั้น...

แต่พวกเขาย่อมรู้แก่ใจดีว่าหากผู้เป็นนายกลับมาโทษเดียวที่พวกเขาจะได้รับหลังจากปกป้องฮูหยินไม่ได้นั่นคือความตาย...