บทที่ 10

หลายวันต่อมาหยวนอิงพร้อมทหารเดินทางมาถึงหมู่บ้านเพื่อรับเฉินเทียนอี้และเฉินหย่งเล่อ อันฉีพอรู้ว่าคนที่เขาช่วยชีวิตไว้เป็นใครก็มีสีหน้าตกใจเขาเอาแต่กล่าวขอโทษเฉินหย่งเล่อที่ให้นางดื่มสุราจนเมา 

"ฮูหยินแม่ทัพ ข้าขอโทษจริง ๆ"

"อันฉีขอโทษอะไรกัน สุราของเจ้าข้าชอบยิ่งนัก "

"ข้าให้ทหารนำขึ้นรถไปให้ท่านแล้ว หากไม่พอก็แวะมาหาข้าได้เสมอ"

"ขอบคุณพี่ใหญ่"

เฉินหย่งเล่อพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม ด้านเฉินเทียนอี้เองมองการกระทำของคนทั้งสองไม่วางตา

"เดินทางได้แล้ว"

เฉินเทียนอี้พูดออกมาเสียงดังก่อนจะเดินตรงไปหาสตรีที่ยืนหัวเราะกับบุรุษอยู่โดยไม่สนใจเขาสักนิด เฉินหย่งเล่อที่ได้ยินคำสั่งว่าต้องเดินทางก็บอกลาอันฉีอีกครั้งนางเดินตรงไปที่รถม้าก่อนจะถอนหายใจออกมา ให้ตายสิความทรมานมันกำลังจะกลับมาสินะครั้งนี้ก็คงต้องเก็บอาการไว้ถ้าทำการเดินทางล่าช้ามีหวังเฉินเทียนอี้ก็คง....

"คิดจะเป็นตัวถ่วงอีกหรือไง"

ให้ตายสิพูดถึงหมาหมาก็มา เฉินหย่งเล่อแสร้งหันกลับไปยิ้มให้เฉินเทียนอี้ราวกับเป็นการหยอกล้อของคู่รักที่หวานชื่น ตอนนี้ชาวบ้านและเหล่าทหารกำลังมองมาที่คนทั้งสองไม่วางตา

"เทียนอี้ครั้งนะ..."

พรึบ!!

ยังไม่ทันที่เฉินหย่งเล่อจะพูดจบประโยค เฉินเทียนอี้ก็ใช้แขนช้อนร่างบางขึ้นแนบอก เพราะถูกอุ้มโดยไม่ทันตั้งตัวทำให้นางรีบยกมือขึ้นคล้องคอเขาอย่างช่วยไม่ได้เกรงว่าหากไม่หาอะไรรั้งไว้คงจะตกลงไป 

"ไปขี่ม้ากับข้า เจ้าจะได้ไม่สร้างปัญหาอีก"

"ขะ...ขี่ม้า!! ข้าขี่ไม่เป็นหรอก อีกอย่างข้าก็เป็นสตรีหากไปขี่ม้าเช่นนี้คงไม่ดี"

"ขี่ม้ากับสามีมีอะไรไม่ดีกัน"

เฉินเทียนอี้พูดจบก็อุ้มนางขึ้นไปนั่งบนหลังม้าก่อนที่ตัวของเขาจะขึ้นไปนั่งซ้อนหลังนาง กลิ่นหอมอ่อน ๆ กระทบเข้ากับจมูกของเฉินเทียนอี้ เขาขมวดคิ้วก้มลงมองที่มาของกลิ่นคือสตรีที่ที่นั่งอยู่ด้านหน้า

"ตัวเจ้ามันหอมเกินไป ข้าไม่ชอบ"

"เช่นนั้นก็ให้ข้าไปนั่งรถม้าสิ" - -

หยวนอิงมองนายของตนที่ทะเลาะกับฮูหยินแม้จะรู้สึกแปลกใจกับความเปลี่ยนแปลงของทั้งสองแต่เขาก็เลือกที่จะเฝ้าสังเกตุทั้งสองคนเงียบ ๆ

การเดินทางได้เริ่มต้นอีกครั้งโดยระหว่างทางเสียงของเฉินเทียนอี้กับเฉินหย่งเล่อก็ดังไม่ขาดสาย เหล่าทหารเองก็มองพวกเขาไม่ละสายตาพลางคิดเพียงว่า ไหนข่าวลือว่าท่านแม่ทัพไม่ชื่นชอบฮูหยินของตนไงจากที่พวกเขาได้เห็นช่างต่างจากข่าวลือ

"เทียนอี้"

"......"

"ข้าง่วง"

"อีกเดี๋ยวก็ถึงที่ตั้งกระโจมแล้วอดทนหน่อย"

"อืม ข้าอดทนเก่งอยู่แล้ว"

เฉินหย่งเล่อพูดออกมาเสียงเรียบนางพยายามฝืนไม่ให้ตัวเองหลับพยายามชวนเฉินเทียนอี้พูดคุยเรื่องต่าง ๆ มากมาย แต่ดูเหมือนนางจะฝืนได้ไม่นาน เฉินหย่งเล่อเอนลงไปซบอกของเฉินเทียนอี้ก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลง

"หึ อวดดีจริง ๆ"

เฉินเทียนอี้ก้มลงมองเฉินหย่งเล่อที่หลับอยู่ เขาใช้มือข้างหนึ่งโอบเอวบางเพื่อประคองร่างนางไว้ไม่ให้ตกลงไป หยวนอิงที่เห็นว่าฮูหยินหลับไปแล้วก็รีบเสนอความคิดทันที

"นายท่านให้ฮูหยินไปนอนในรถม้าไหมขอรับ"

เฉินเทียนอี้ที่ได้ฟังก็มองหยวนอิงด้วยความไม่พอใจ หยวนอิงที่เห็นเช่นนั้นก็ยิ่งรู้สึกแปลกใจกับท่าทีของนายตนไม่ใช่ว่าเมื่อก่อนแทบจะไม่อยากเจอหน้าฮูหยินหรอกหรือ

"บอกให้ทุกคนเงียบ ข้าไม่อยากให้นางตื่นมาแล้วสร้างเรื่องวุ่นวายอีก"

"ขอรับ"

เฉินเทียนอี้ก้มลงมองเฉินหย่งเล่อที่หลับตานิ่ง นางซุกหน้าลงบนแผงอกกว้างของเขากลิ่นหอมจากตัวของนางโชยตามลมกระทบเข้ากับจมูกของเขาอีกครั้ง

"สตรีที่มีกลิ่นหอมมักทำให้บุรุษสนใจ ข้าถึงไม่ชอบให้เจ้าตัวหอมเช่นนี้..."

เฉินเทียนอี้เบาเบา แม้เข้าใจความรู้สึกของตัวเองแต่ก็อยากจะยอมรับว่าเขาในตอนนี้สนใจในตัวของเฉินหย่งเล่อ สตรีประหลาดที่อยากปกป้องข้าโดยไม่ห่วงชีวิตของตัวเอง

"สิ่งเดียวที่ข้าตั้งใจทำจนกว่าจะตายคือปกป้องชีวิตของเจ้า"

เฉินเทียนอี้นึกถึงทำพูดและการกระทำของเฉินหย่งเล่อในวันนั้น รอยยิ้มพอใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเข มือหนากระชับกอดเอวของนางให้แนบชิดเขาอย่างเอาแต่ใจ 

"หยวนอิง เจ้าว่าข้าดูอ่อนแอจนน่าปกป้องหรือไม่"

"ขอรับ?"

"หย่งเล่อ นางบอกว่าอยากปกป้องข้า"

ปีศาจเช่นนายท่านนะหรือขอรับ? ดูอ่อนแอ? น่าปกป้อง?

นี่กำลังพูดถึงใครอยู่หรือขอรับ ข้าคิดว่าฮูหยินที่ดูบอบบางและอ่อนแอควรจะปกป้องตัวเองจากนายท่านมากกว่า...

"นางสารภาพกับข้าว่าองค์รัชทายาทส่งให้นางมาสังหารข้า"

"ขอรับ!! ไม่ใช่สืบข่าวในจวนแต่ถึงกับคิดสังหาร? น่าแปลกการที่ฮูหยินมาสารภาพแก่นายท่านเช่นนี้ จะเป็นแผนการขององค์รัชทายาทหรือขอรับ"

เฉินเทียนอี้ที่ได้ฟังส่ายหัวเบาเบา เขาก้มลงมองเฉินหย่งเล่อที่หลับสนิทในอ้อมกอดของเขาก่อนจะกระตุกยิ้มราวกับกำลังพอใจบางอย่างอยู่ หยวนอิงที่เฝ้าสังเกตุถึงกับขมวดคิ้วเกิดอะไรขึ้นระหว่างที่ข้าไม่อยู่กัน?

"นายท่านรู้สาเหตุที่ฮูหยินมาสารภาพหรือขอรับ"

"หึ เพราะนางเกิดตกหลุมรักข้าอย่างไรล่ะ ไม่เช่นนั้นนางคงไม่บอกว่าจะปกป้องชีวิตข้าจนกว่านางจะตายหรอก"

"......"

"ช่างเป็นสตรีที่โง่งมในรักจริงจริง"

หยวนอิงที่ได้ฟังคำตอบถึงกับกระพริบตามองคนตรงหน้าทันที นายท่านเหตุใดถึงพูดอย่างกับคนหลงตัวเองด้วยหน้าตาเรียบเฉยเช่นนั้นขอรับ ข้าคิดว่ามันอาจจะไม่ใช่ในแบบที่ท่านคิดเพราะตลอดเวลาที่อยู่ในจวนสิ่งที่ท่านทำต่อฮูหยินล้วนเต็มไปด้วยเรื่องเลวร้าย ข้าคิดว่าฮูหยินนางต้องมีเหตุผลอื่นแน่ ๆ ขอรับ

แต่มีหรือหยวนอิงจะพูดสิ่งที่คิดออกไป เขาไม่ใช่พวกโง่ไม่รู้ความที่จะขัดความสุขของเจ้านาย ข้าคงทำได้เพียงจับตาดูฮูหยินเงียบ ๆ เท่านั้น..