บทที่ 23

สี่ปีต่อมาเวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างรวดเร็วผู้คนในเมืองต่างลืมเลือนเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อนราวกับมันไม่เคยเกิดขึ้น คงมีเพียงคนในจวนเฉินเท่านั้นที่ยังคงจำเหตุการณ์ในวันนั้นได้ดีแต่พวกเขาเพียงเก็บความเศร้าไว้ในใจและเดินหน้าต่อไปเท่านั้น

"ท่านพ่อ"

เสียงเรียกของเด็กสาววัยห้าขวบทำให้เฉินเทียนอี้หันไปทางต้นเสียง เขายกยิ้มออกมามองเฉินฟางหรงบุตรสาวที่น่ารักของเขากำลังวิ่งมาทางเขา เฉินเทียนอี้อ้าแขนรับบุตรสาวก่อนจะอุ้มนางขึ้น

"หรงหรง แน่ใจหรือว่าจะเข้าวังไปกับพ่อ"

"ท่านพ่อสัญญาแล้วนะเจ้าคะว่าจะพาข้าไปด้วย"

เฉินฟางหรงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ทำเอาบิดาที่รักและหลงบุตรสาวยิ่งกว่าดวงใจต้องก้มลงไปฟัดแก้มของนางด้วยความเอ็นดู บ่าวรับใช้และหยวนอิงที่เห็นภาพตรงหน้าจนชินตาก็ทำเพียงยกยิ้มขึ้นมา 

"หรงหรงน่าเอ็นดูถึงเพียงนี้ พ่อจะกล้าผิดคำพูดได้เช่นไร"

"หรงหรงรักท่านพ่อที่สุด"

เฉินเทียนอี้ยกยิ้มพอใจ ก่อนจะอุ้มบุตรสาวเดินออกจากจวนขึ้นรถม้าไป หยวนอิงส่ายหัวเบา ๆ ให้กับอาการหลงบุตรสาวของผู้เป็นนายแต่อีกใจก็รู้สึกขอบคุณเพราะหากไม่มีคุณหนูไม่รู้ว่าตอนนี้นายท่านจะมีสภาพเป็นเช่นไร

การเดินทางมาที่วังหลวงใช้เวลาไม่นานในตอนนี้เฉินเทียนได้รับตำแหน่งเป็นที่ปรึกษาคอยช่วยเหลือและออกความคิดเห็นบางเรื่องในที่ประชุมหากเกิดสงครามที่เลี่ยงไม่ได้เขาก็จำเป็นต้องจับดาบออกไปสู้รบแต่ส่วนใหญ่เฉินเทียนอี้จะไม่ยินยอมไปและใช้เวลาอยู่กับบุตรสาวมากกว่า เขาจึงได้รับฉายาใหม่แทนที่แม่ทัพบ้าสงคราม เป็นบุรุตหลงบุตรสาวประจำเมืองหลวง

"หรงหรง ให้พ่ออยู่ด้วยไม่ได้หรอ"

"ท่านพ่อ ไม่ได้เจ้าค่ะ"

"แต่ว่าวังหลวงล้วนมีแต่เรื่องอันตราย พ่อไม่อยากปล่อยลูกสาวที่น่ารักและอ่อนโยนของพ่อไว้คนเดียว"

"ท่านพ่อ ถ้าท่านพ่อไม่ไปท่านลุงที่ยืนอยู่ตรงโน้นจะโกรธเอานะเจ้าคะ"

เฉินฟางหรงชี้นิ้วไปที่ชายชราที่สวมชุดขุนนางที่ยืนอยู่ไม่ไกล เฉินเทียนอี้ถอนหายใจออกมาก่อนจะปรายตามองไปที่นางกำนัลที่ได้รับหน้าที่ดูแลบุตรสาวของเขายามที่เข้าวัง

"ดูแลบุตรสาวข้าให้ดี หากนางบาดเจ็บ..."

"ท่านพ่อ!!! อย่าดุพี่สาวสิ"

เฉินเทียนอี้ถอนหายใจออกมาพลางเข้าไปโอบกอดบุตรสาวอีกครั้งก่อนจะตัดใจยอมเดินออกมา เฉินฟางหรงมองแผ่นหลังของบิดาที่เดินออกไปไกลแล้วก็ยกยิ้มออกมา

"พี่สาว เราเองก็ไปกันเถอะ"

 "เจ้าค่ะ"

เฉินฟางหรงเด็กน้อยวัยห้าขวบรู้สึกตื่นตากับเหล่าดอกไม้ที่งดงามและหลากหลายสีสัน เดิมทีจวนเฉินเองก็มีดอกไม้อยู่ไม่น้อยแต่ก็ไม่ได้มากมายเช่นตรงหน้านางเช่นนี้

"กระต่าย!!"

เฉินฟางหรงเอ่ยออกมาด้วยความตกใจ แววตาคู่สวยมองกระต่ายขาวอวบอ้วนตรงหน้าตาเป็นประกายเมื่อเห็นว่ามันเริ่มกระโดดหนีไปนางจึงรีบวิ่งตามไปทันที นางกำนัลที่คอยดูแลเฉินฟางหรงตอนนี้กำลังเก็บดอกไม้ให้เด็กน้อยโดยที่ไม่รู้เลยว่าคนที่นางต้องดูแลได้หนีหายไปแล้ว..

"กระต่ายน้อย หายไปแล้ว"

เฉินฟางหรงที่วิ่งตามกระต่ายมาแต่สุดท้ายกระต่ายก็หายไป เด็กน้อยมองไปรอบ ๆ ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะไม่รู้ว่าตัวนางตอนนี้อยู่ที่ใด  เมื่อได้ยินเสียงคนพูดคุยที่อยู่ใกล้ ๆ นางจึงตัดสินใจเดินไปทางต้นเสียงเพื่อหาคนช่วยเหลือ

"องค์ชายกระหม่อมเจอกระต่ายแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

"บังอาจมาทำลายดอกไม้ที่ข้าตั้งใจปลูก ส่งมันไปห้องครัว" 

"หรงหรง"

เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้เด็กน้อยหันไปทันทีพบบิดาของนางที่กำลังวิ่งเข้ามาหานางด้วยสีหน้าร้อนรน เด็กน้อยหันกลับไปสนใจบทสนทนาด้านหน้าอีกครั้งเมื่อครู่เหมือนนางได้ยินว่าพวกเขาเจอกระต่ายแล้วแต่ประโยคหลังนั้นได้ยินไม่ชัดพวกเราพูดว่าอะไรกัน

สวบ!!

"หรงหรง พ่อเป็นห่วงลูกมากนะรู้หรือไม่"

เฉินเทียนอี้เข้าไปสวมกอดบุตรสาวในใจของเขาเริ่มคลายกังวล หลังจากที่เขาคิดว่าจะแวะมากอดบุตรสาวอีกรอบก็พบว่าหรงหรงได้หายตัวไปเขาแทบสิ้นสติราวกับคนบ้าวิ่งตามหาบุตรสาวอยู่ทั่ววัง

"ท่านพ่อ พาข้าไปที่นั่นได้หรือไม่"

เฉินเทียนอี้มองนิ้วของบุตรสาวที่ชี้ไปหลังพุ่มไม้ เขาพยักหน้าเดิมทีที่นี่เป็นตำหนักองค์ชายสี่เขาได้ยินว่าเด็กคนนั้นเกิดมาพิการเดินไม่ได้ต้องนั่งบนรถเข็นตั้งแต่เด็ก

"กระต่าย!!"

เฉินฟางหรงเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นว่ามีชายผู้หนึ่งกำลังอุ้มกระต่ายตัวสีขาวอวบอ้วนอยู่ในมือ เด็กน้อยปล่อยมือจากบิดาก่อนจะวิ่งเข้าไปใกล้ชายผู้นั้นมองกระต่ายในมือเขาตาเป็นประกาย

"ขอข้าอุ้มได้ไหม"

"คือว่า....องค์ชายทำเช่นไรดีพ่ะย่ะค่ะ"

ชายผู้นั้นหันไปถามเด็กชายวัยสิบขวบที่นั่งอยู่บนรถเข็นจ้องมองเฉินฟางหรงอยู่ องค์ชายสี่พยักหน้าเป็นการอนุญาตทหารผู้นั้นจึงส่งกระต่ายให้เด็กสาวอุ้มทันที

"ท่านพ่อดูสิกระต่ายน่ารักหรือไม่"

เฉินเทียนอี้ยกยิ้มมองบุตรสาวของเขาที่ยิ้มร่าเริงออกมาเช่นทุกวัน แต่เมื่อเขาปรายตามองไปที่องค์ชายสี่ที่อยู่ไม่ไกลก็ต้องขมวดคิ้วทันที เหตุใดถึงมองบุตรสาวที่น่ารักของข้าตาไม่กะพริบเช่นนั้น!!

"หรงหรง พ่อว่าเราอย่ารบกวนองค์ชายสี่เลยไปกันเถอะ"

เฉินฟางหรงที่ได้ยินคำพูดของผู้เป็นบิดาก็เชื่อฟัง เด็กสาวยืนขึ้นก่อนจะอุ้มกระต่ายขาวตัวอ้วนไปวางบนตักขององค์ชายสี่ที่นั่งรถเข็นอยู่ไม่ไกล ริมฝีปากบางยกยิ้มขึ้นมา

"ท่านคงเป็นองค์ชายที่จิตใจดีมากแน่ ๆ ถึงได้เลี้ยงกระต่ายที่น่ารักเช่นนี้"

เฉินฟางหรงพูดจบก็กล่าวลาองค์ชายสี่ตามมารยาท ก่อนจะวิ่งเข้าไปหาอ้อมกอดบิดาด้วยรอยยิ้มองค์ชายสี่มองเด็กสาวที่ถูกบิดาอุ้มออกไปจากตำหนัก มือของเขาลูบที่ตัวของกระต่ายขาวเบา ๆ ก่อนจะยกยิ้มขึ้นมา

"องค์ชายกระต่ายขาวนี่ยังต้องส่งไปห้องครัวไหมพ่ะย่ะค่ะ"

อามู่องครักษ์คนสนิทเอ่ยถามออกไป แต่เมื่อเห็นสายตาโมโหของผู้เป็นนายก็รู้ทันทีว่าชะตาของกระต่ายขาวตัวนี้ได้ถูกต่ออายุโดยคุณหนูเฉินแล้วและดูท่านอกจากจะไม่ฆ่าแล้วมันอาจจะถูกเลี้ยงดูอย่างดีด้วยซ้ำ

ด้านเฉินเทียนอี้ที่อุ้มบุตรสาวออกจากตำหนักขององค์ชายสี่ในใจเต็มไปด้วยความไม่พอใจ บุตรสาวเขาแค่ห้าขวบเองแต่กลับมีบุตรมาข้องเกี่ยวแล้วเหอะไอ้พวกไม่ได้เรื่อง คิดหรือว่าจะดีพอสำหรับบุตรสาวข้า

"หรงหรง"

"เจ้าคะ?"

"บุรุษรูปงามมากพร้อมด้วยทรัพย์และอำนาจมากกว่าพ่อเท่านั้น พ่อถึงจะยินยอมปล่อยหรงหรงของพ่อไป"

เฉินฟางหรงที่ไม่เข้าใจเอียงคอมองบิดาของตนด้วยความสงสัย ก่อนริมฝีปากบางจะยกยิ้มแม้จะไม่รู้ว่าหมายถึงในสิ่งที่บิดาพูดแต่นางเชื่อว่าสิ่งที่บิดาตัดสินใจย่อมดีต่อตัวนางที่สุด

ท่านพ่อของข้ายอดเยี่ยมที่สุด ข้าย่อมต้องเชื่อฟัง..