บทที่ 24

หลินอันอันนักเขียวสาวที่มีโปรเจ็กร่วมงานกับการนำนิยายมาทำเป็นหนัง เธอได้ประสบความสำเร็จหลังจากผ่านความเป็นความตายเพราะประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนนอนโคม่าอยู่ที่โรงพยาบาลเป็นเวลานานส่วนนิยายที่เธอเขียนก็โด่งดังมีผู้ติดตามมากมาย ชีวิตของเธอตอนนี้ช่างเป็นชีวิตที่ผู้คนต่างอิจฉา

"กลับมาคืนดีกันนะ ผมขอโทษ"

เสียงข้อความขอคืนดีแจ้งเตือนนับร้อยฉบับในโทรศัพท์ที่ส่งมาจากอดีตคู่หมั้นของหลินอันอันไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดีใจหรือสนใจเลยสักนิด ผู้ใดจะรู้ว่าชีวิตที่ทุกคนต่างอิจฉาอยู่ตอนนี้เธอไม่ได้ต้องการเลยสักนิด

สองปีแล้วที่เธอกลับมาอยู่ในร่างเดิมและใช้ชีวิตอยู่ในโลกปัจจุบัน หลังจากที่เธอเข้ามาอยู่ในร่างเฉินหย่งเล่อก็ไม่มาปรากฏตัวให้เธอเห็นอีกเลย ราวกับว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพียงฝันของเธอเท่านั้น

แต่ไม่รู้ทำไมเธอถึงคิดว่าที่เกิดขึ้นทั้งหมดล้วนเป็นเรื่องจริง...

"เทียนอี้...หรงหรง....ทุกคนมีตัวตนอยู่จริง ๆ ใช่ไหม"

หลินอันอันพูดออกมาเบาเบา เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าที่สว่างสดใสด้วยแววตาเศร้าก่อนจะตัดสินใจก้าวเท้าเดินต่อไป วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่จะมีการถ่ายทำหนังเรื่องนี้ เธอที่เป็นนักเขียนจึงต้องแวะเวียนมาดูตามที่ผู้กำกับขอร้อง

"พี่มันน่ากลัวจริง ๆ นะต้นไม้นั่น"

"หยู่ถงเลิกพูดไร้สาระได้แล้ว"

"แต่หยู่ถงเข้าไปอยู่ในนิยายจริง ๆ นะ"

กึก!!

หลินอันอันที่กำลังก้าวเท้าเดินผ่านไปเมื่อได้ยินประโยคของหยู่ถงนักแสดงสาวก็หยุดชะงักทันที ก่อนจะหันไปหาหยู่ถงและผู้จัดการของเธอที่นั่งอยู่ไม่ไกล

"ทำไมพี่ไม่เชื่อหยู่ถงบอกแล้วไงว่าต้นไม้นั่นมันน่าขนลุก หยู่ถงไปขอพรว่าอยากให้เข้าถึงบทบาทของนางร้ายเฉินฟางหรงแล้วพอหยู่ถงตื่นขึ้นมาก็อยู่ในร่างของเฉินฟางหรงจริง ๆ รู้หรือเปล่ากว่าหยู่ถงจะกลับมาได้มันลำบากแค่ไหน"

"หยู่ถง ถ้าเธอยังพูดอีกพี่จะพาเธอไปพบปรึกษาหมอแล้วนะ"

"เหอะ"

"ขอโทษนะคะ ต้นไม้ที่ว่านี่อยู่ที่ไหนรอคะ"

หลินอันอันเอ่ยถามออกมาด้วยรอยยิ้ม หยู่ถงที่เห็นว่ามีคนสนใจในสิ่งที่เธอพูดก็เริ่มบอกเล่าเหตุการณ์ให้ฟังก่อนจะบอกที่ตั้งของต้นไม้ขอพรและวิธีการที่เธอขอพร อีกทั้งยังย้ำเตือนว่าอย่าได้ขออะไรแปลก ๆ ไม่เช่นนั้นอาจจะเข้าไปในนิยายเช่นเดียวกับเธอ

"อย่าไปฟังมากเลยนะคะคุณนักเขียน หยู่ถงคงทำงานหนักเกินไป"

ผู้จัดการส่วนตัวของหยู่ถงเอ่ยออกมาด้วยความอ่อนใจ เมื่อเห็นว่าคุณนักเขียนยิ้มรับก่อนจะเดินออกไปเธอก็หันมาตีแขนของหยู่ถงทันทีเพราะกลัวว่าคนอื่นจะคิดว่าหยู่ถงเห็นภาพหลอนหรือเมายาจนพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้

"หากอยากให้คำอธิษฐานเป็นจริงคุณนักเขียนต้องขอพรในคืนจันทร์สว่าง และเขียนอักษรด้วยเลือดของตัวเองนำไปแขวนที่ต้นไม้พร้อมอธิษฐานด้วยจิตที่ตั้งมั่นค่ะ"

ประโยคคำพูดของหยู่ถงยังดังก้องอยู่ในหัว หลินอันอันเดินมานั่นที่เก้าอี้ประจำของเธอก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาข้อมูลของวันที่ดวงจันทร์จะส่องสว่างเต็มดวง หากใครจะว่าเธอบ้าหรือสติไม่ดีก็ได้แต่เธอก็จะทำสิ่งนี้

หากได้กลับไป อย่างน้อยขอเพียงแค่ได้เห็นว่าพวกเขาสบายดีเท่านั้นเพราะสิ่งที่เธอกลัวมาตลอดหลายปีคือเฉินฟางหรงบุตรสาวของเธอจะกลายเป็นนางร้ายและเฉินเทียนอี้สามีของเธอจะเป็นตัวร้ายที่ถูกพระเอกและพระรองสังหาร ขอเพียงแค่เห็นว่าทุกอย่างไม่ได้เป็นเหมือนกับเนื้อเรื่องในนิยายเท่านั้น...

ผ่านไปสามเดือนค่ำคืนที่หลินอันอันรอคอยก็มาถึง เธอเงยหน้ามองบันไดสี่ร้อยขั้นของวัดโบราณที่ด้านบนมีต้นไม้อธิษฐานอยู่ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะตัดสินใจก้าวเท้าเดินขึ้นไปด้านบน

ใช้เวลาอยู่นานกว่าเธอจะขึ้นมาถึงหลินอันอันทรุดตัวนั่งลงกับพื้นก่อนจะหอบหายใจด้วยความเหนื่อย พลางเงยหน้ามองไปที่ต้นไม้โบราณที่อยู่ไม่ไกลริมฝีปากบางยกยิ้มออกมาแววตาเต็มไปด้วยความหวัง

"หากอยากให้เป็นผลคุณนักเขียนต้องขอพรในคืนจันทร์สว่าง และเขียนอักษรด้วยเลือดของตัวเองนำไปแขวนที่ต้นไม้พร้อมอธิษฐานด้วยจิตที่ตั้งมั่นค่ะ"

เมื่อนึกถึงคำพูดของหยู่ถงเธอก็ยืนขึ้นก้าวเท้าตรงไปที่ต้นไม้ทันที ดวงตาคู่สวยมองต้นไม้ที่อยู่ตรงหน้าที่ตามกิ่งไม้มีป้ายอธิษฐานมากมาย

"จะกลับไปจริง ๆ หรือ"

เสียงจากด้านหลังทำให้หลินอันอันสะดุ้งตัวตกใจ เธอหันไปทางต้นเสียงพบว่าเป็นหญิงชราที่สวมชุดจีนโบราณกำลังยืนมองนางอยู่

"หากไปครั้งนี้เจ้าจะกลับมาไม่ได้แล้ว ตัดสินใจให้ดีบุรุษผู้นั้นคุ้มค่าให้เจ้าทิ้งทุกสิ่งที่นี่แล้วไปหาหรือไม่"

"คุ้มค่า ขอเพียงได้กลับไปหาเทียนอี้และหรงหรงลูกสาวของหนู"

"ช่างเป็นหญิงที่โง่งมเสียจริง แต่บุรุษผู้นั้นเองก็รอคอยเจ้าอยู่เช่นเดียวกัน"

หญิงชราเดินเข้ามาหาหลินอันอันที่ยืนอยู่ ก่อนจะยื่นแผ่นไม้ให้เธอด้วยรอยยิ้ม

"แค่นำไปแขวนไม่ต้องเขียนสิ่งใด อธิษฐานด้วยใจที่ตั้งมั่นของเจ้า"

"หนูจะได้พบพวกเขาใช่ไหมคะ"

"ย่อมได้พบ เด็กน้อยข้าขออวยพรให้เจ้ามีความสุข"

หลินอันอันยิ้มออกมามือบางรับแผ่นป้ายไม้มาก่อนจะกล่าวขอบคุณหญิงชรา ร่างบางเดินเข้าไปใกล้ต้นไม้โบราณก่อนจะแขวนป้ายพร้อมกับตั้งมั่นอธิษฐานในสิ่งที่เธอต้องการ

คำอธิษฐานทุกอย่างล้วนแฝงไปด้วยความตั้งใจ หลินอันอันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นก่อนจะหันไปพูดคุยกับหญิงชราแต่ก็ต้องชะงักเมื่อตอนนี้ไม่มีผู้ใดอยู่แล้ว ร่างบางก้าวเดินไปก่อนจะมองรอบ ๆ พบเพียงความเงียบเท่านั้น

"ท่านยาย ขอบคุณนะคะ"

หลินอันอันพูดออกมาด้วยรอยยิ้มเธอไม่รู้ว่าคำอธิษฐานนี้จะเป็นจริงหรือไม่ แต่ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกสบายใจอย่างประหลาดเธอตัดสินใจเดินลงบันไดและเดินทางกลับไปที่คอนโด อาจจะเพราะความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งวันอีกทั้งยังเดินขึ้นลงบันไดทำให้หลังจากอาบน้ำหลินอันอันก็หลับสนิทไปตลอดคืน

"นางยังไม่ตายใช่หรือไม่"

"เจ้าแน่ใจหรือว่านางไม่ใช่มือสังหาร"

"ดูการแต่งตัวของนางสิ เหตุใดแปลกประหลาดนัก"

หลินอันอันได้ยินเสียงพูดคุยของผู้คนก็รู้สึกรำคาญคิ้วทั้งสองของนางขมวดเข้าหากัน แต่เสียงคุยของบุรุษก็ดังกว่าเดิมราวกับกำลังถกเถียงเรื่องราวบางอย่างอยู่

"เงียบหน่อยได้ไหม!!!"

หลินอันอันลุกขึ้นนั่งก่อนจะตะโกนออกไปสุดเสียง นางลืมตาขั้นอย่างัวเงียก่อนจะมองไปรอบ ๆ พบว่านางกำลังนอนอยู่บนพื้นหญ้าและตอนนี้มีบุรุษไม่คุ้นหน้าสวมชุดจีนโบราณห้าคนกำลังจ้องมองนางอยู่

ชุดจีนโบราณ?? คำอธิษฐาน!!

"หรือว่า!!"

หลินอันอันลุกขึ้นยืนก่อนจะมองไปรอบตัวอีกครั้งเมื่อเห็นสถานที่ที่นางคุ้นเคยก็รู้ทันทีว่าตัวเองอยู่ที่ไหน รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยดวงตาคู่สวยตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำตา พูดได้ว่าดีใจจนร้องได้ออกมานั่นย่อมไม่ผิด

"นางบ้าไปแล้วจริง ๆ สินะ"

"โยนนางออกไปนอนจวนเถอะก่อนที่หรงหรงจะมาเห็นนาง"

หรงหรง? หลินอันอันที่ได้ยินชื่อบุตรสาวของนางก็รับหันไปหาบุรุษทั้งห้าทันที

"หรงหรง พวกเจ้าหมายถึงเฉินฟางหรงใช่หรือไม่เด็กคนนั้นอยู่ที่นี่หรือ!!!"

"ใช่ภรรยาของข้าอยู่นี่ นี่หรือว่าเจ้าเป็นมือสังหารจริง ๆ"

ขวับ!!

ชายในชุดสีน้ำเงินชักกระบี่ออกมาจ่อที่ลำคอของหลินอันอัน พลางมองนางด้วยสายตาอาฆาตแต่สตรีตรงหน้าไม่ได้ตกใจกลัวแต่อย่างใดนางกลับขมวดคิ้วและเอ่ยถามสิ่งที่ได้ยิน

"ภรรยา?? หรงหรงแต่งงานแล้วหรือ? แล้วผู้ใดเป็นสามีนาง?"

"ย่อมเป็นพวกข้าทั้งห้าคนที่เป็นสามีของหรงหรง เจ้าเถอะเป็นใคร สตรีประหลาดเช่นเจ้าเข้ามาที่จวนเฉินได้เช่นไร"

หลินอันอันตอนนี้มองบุรุษรูปงามทั้งห้าคนตรงหน้าด้วยสายตาเหม่อลอย นี่มันเรื่องตลกอะไรกันข้าไม่อยู่เพียงไม่กี่ปีบุตรสาวที่น่ารักของข้าก็แต่งงานแล้ว อีกทั้งยังแต่งกับบุรุษถึงห้าคน ที่อยู่ตรงหน้าข้าคือเรื่องจริงหรือ....