บทที่ 25 [ END ]

"พวกลูกเต่าไร้ประโยชน์ส่งเสียงดังอะไร"

เฉินเทียนอี้ในชุดขุนนางที่กำลังเดินทางเข้าวังหลวงได้ยินเสียงดังโว๊ยวายของลูกเขยทั้งห้าของเขาก็เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนัก ร่างสูงก้าวเท้าเดินตรงไปทางต้นเสียง

"ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือ ว่าอย่าได้ก่อความวุ่นวายให้ข้ารำคาญใจเจ้าพวกบุรุษไร้ประโยชน์หรือต้องให้ข้าสั่งกักบริวะ....."

กึก!!!

เฉินเทียนอี้ชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นว่าตรงหน้าของเขามีสตรีผู้หนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าสวยที่เขาเฝ้าคนึงหาและเฝ้ามองภาพวาดของนางมาตลอดหลายปี 

สวบ!!!

ไม่รู้ว่าเพราะความคิดถึงที่มีในใจ กลิ่นกายที่หอมโชยออกมาจากร่างของนางที่เขาเคยชินหรือเพราะเขาแน่ใจว่าสตรีที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือภรรยาของเขาจริง ๆ ทำให้เฉินเทียนอี้วิ่งเข้าไปโอบกอดสตรีตรงหน้าโดยไม่ลังเล มือหนากระชับอ้อมกอดร่างบางแน่นราวกับกลัวว่านางจะหายไป

"อันอัน เจ้ากลับมาแล้ว เป็นเจ้าข้ารู้ว่าคือเจ้า"

"ทะ...เทียนอี้"

หลินอันอันเรียกชื่อคนตรงหน้าน้ำตาคลอ บรรยากาศตอนนี้ไม่ตอนเอ่ยประโยคใดอีกต่อไปเพราะนางได้รับรู้แล้วว่าตลอดมา เฉินเทียนอี้ก็ไม่มีทางลืมนางเช่นเดียวกัน ใบหน้าสวยซบลงที่อกแกร่งก่อนจะร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ 

เดิมทีตลอดมาหลังจากกลับไปอยู่ในร่างหลินอันอัน นางก็หวาดกลัวมาตลอดกลัวว่า เฉินเทียนอี้จะลืมเลือนนาง...

"คือว่า...นี่ข้ากำลังเห็นในสิ่งที่ควรเห็นหรือไม่..."

เสียงบุรุษผู้หนึ่งทำลายความเงียบ หลินอันอันที่ได้สติก็ผละออกจากเฉินเทียนอี้ดวงตาคู่สวยมองบุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้า แม้จะผ่านไปหลายปีใบหน้าของเขาก็ยังดุดันและรูปงามไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด มือบางยกขึ้นลูบแก้มของเขาก่อนจะยิ้มออกมา

"คนโง่ วิ่งมากอดข้าเช่นนี้หากข้าไม่ใช่นางเจ้าจะทำเช่นไร"

"ข้ารู้ว่าคือเจ้า กลิ่นกายที่ข้าคุ้นเคยมีเพียงเจ้า"

เฉินเทียนอี้พูดออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะพรมจูบไปที่มือบางอย่างหลงใหล กลิ่นกายที่เขาคุ้นเคยและโหยหามาตลอดเขาไม่มีทางลืม แม้ใบหน้าของนางจะไม่เหมือนเสักอย่างหย่งเล่อ แต่ข้าก็แน่ใจว่านางคือสตรีที่อยู่ในภาพวาด หลินอันอันนี่คือใบหน้าที่แท้จริงของนาง...

"ทะ...เทียนอี้...คือว่าพวกเขายังอยู่ที่นี่นะ"

หลินอันอันพูดออกมาด้วยความเขินอาย ก่อนจะมองไปที่บุรุษทั้งห้าคนที่กำลังมองมาที่นางและเฉินเทียนอี้แววตาของพวกเขาบ่งบอกว่าไม่เชื่อในสิ่งที่เห็นตรงหน้า

"จริงสิ เมื่อครู่ผู้ใดกล้าใช้กระบี่ข่มขู่ภรรยาข้า"

บุรุษทั้งห้าที่ได้ยินผู้เป็นพ่อตาพูดเช่นนั้นก็หน้าเสียทันที พลางหันไปมองสตรีวัยกลางคนที่อยู่ตรงหน้าคิ้วของพวกเขาขมวดขึ้นด้วยความสงสัยเพราะตามข้อมูลที่รู้มา แม่ยายของพวกเขานางตายไปเมื่อตอนหรงหรงเกิดได้เพียงหนึ่งปี แล้วสตรีที่ยืนอยู่ตรงหน้าจะเป็นแม่ยายของพวกเขาได้เช่นไร

"เทียนอี้...พวกเขาบอกว่าคือสามีของหรงหรงเป็นเรื่องจริงหรือ"

"อืม"

"ทั้งห้าคน??"

เฉินเทียนอี้ที่เห็นท่าทางสงสัยของภรรยาก็เกิดความกังวลในใจ เขาไม่รู้ว่าภรรยาเขาจะคิดเช่นไรที่บุตรสาวแต่งบุรุษเข้าจวนถึงห้าคนเช่นนี้หากนางไม่พอใจแล้วต่อว่าหรงหรง ข้าจะทำเช่นไร...

"เห้อ หรงหรงของเราไม่ได้มีชีวิตน่าเศร้าตามนิยายสินะ"

หลินอันอันพูดออกมาอย่างลืมตัว นางรู้สึกเหมือนตอนนี้ยกภูเขาออกจากอกความกังวลที่บุตรสาวของนางจะกลายเป็นนางร้ายในนิยายได้หายไป ดูจากที่บุตรสาวของนางแต่งบุรุษรูปงามถึงห้าคนเช่นนี้ ชีวิตของนางคงไม่ใช่นางร้ายที่ยึดติดต่อพระเอกจนโง่งมอีกแล้ว..

"เทียนอี้ ข้าอยากเจอหรงหรง"

พรึบ!!

"ข้าจะพาเจ้าไปเอง"

เฉินเทียนอี้พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม เขาใช้จังหวะที่หลินอันอันไม่ทันตั้งตัวอุ้มนางขึ้นก่อนจะเดินผ่านลูกเขยทั้งหน้าคนของเขาที่ตอนนี้ใบหน้ามีแต่คำถาม แต่เฉินเทียนอี้เดิมทีก็ไม่ได้ชื่นชอบบุรุษที่มาแย่งความรักของบุตรสาวไปจากเขาอยู่แล้วจึงไม่ได้คิดจะอธิบายอะไร

"เทียนอี้ข้าเดินเองได้"

"น้องหญิง ผ่านไปหลายปีก็ยังดื้อรั้นเช่นเดิมเลย หากจะไปเจอหรงหรงเจ้าควรเปลี่ยนชุดก่อนมิเช่นนั้นนางจะตกใจ"

หลินอันอันก้มลงมองชุดของตัวเองพบว่าตอนนี้นางอยู่ในชุดนอนลายเป็ดที่สวมใส่ตอนที่อยู่โลกปัจจุบัน ทำให้นางเข้าใจความหมายของสามีทันทีว่าเหตุใดถึงต้องเปลี่ยนชุดก่อนไปพบบุตรสาวของนาง

เวลาล่วงเลยผ่านไปข่าวการที่เฉินเทียนอี้ผู้เป็นนายของจวนเฉินโอบอุ้มสตรีแปลกหน้าเข้าไปในห้องนอนของเขาก็มาถึงหูของเฉินฟางหรงผู้เป็นบุตรสาว หญิงสาวเมื่อได้รับรู้ข่าวก็รีบวิ่งไปที่ห้องของบิดาทันที

"หรงหรง เจ้าใจเย็นเย็นก่อน"

"ฮ่าวตู ข้าเพียงอยากให้เห็นกับตาเท่านั้นว่าสตรีที่จะมาแทนที่ท่านแม่ข้าหน้าตาเป็นเช่นไร"

"แต่เจ้าก็ไม่ควรเร่งรีบเช่นนี้ หรงหรงเด็กดีเชื่อฟังข้านะ"

ฮ่าวตูผู้เป็นสามีเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ตอนนี้ทั้งเขาและเฉินฟางหรงกำลังยืนอยู่หน้าห้องนอนของเฉินเทียนอี้ผู้เป็นทั้งพ่อตาและอาจารย์ของเขา มือหนากุมมือของภรรยาของเขาที่กำลังสั่นราวกับหวาดกลัว

"ฮ่าวตู หากท่านพ่อหลงใหลนางจนลืมเลือนท่านแม่ของข้า..."

"หรงหรง ข้าอยู่ตรงนี้ไม่ต้องกลัวหากนางคิดรังแกเจ้าข้าจะปกป้องเจ้าเอง"

เฉินฟางหรงที่ได้ยินคำพูดปลอบใจของผู้เป็นสามีก็รู้สึกเบาใจ ดวงตาคู่สวยมองไปที่ประตูตรงหน้าด้วยสายตาสั่นไหว เดิมทีนางคิดว่าท่านพ่อจะไม่มีสตรีอื่นนอกจากท่านแม่ เพราะตลอดหลายปีท่านพ่อบอกแกข้ามาตลอดว่าใจของท่านพ่อรักเพียงท่านแม่และข้า

เหตุใดตอนนี้...

"ฮ่าวตู เรากลับห้องกันเถอะ"

"อืม"

ฮ่าวตูรับคำก่อนจะจับมือของเฉินฟางหรงหันหลังเดินออกมา ในตอนนี้ความรู้สึกแปลกกำลังตีกันวุ่นวายอยู่ในตัวของเขาไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เขาถึงคิดว่าสตรีแปลกหน้าที่เขาเจอเมื่อไม่นานมานี้แววตาของนางและกลิ่นกายช่างเหมือนกับ นายหญิง...

"หรงหรง"?

 เฉินเทียนอี้เปิดประตูออกมา ก่อนจะเอ่ยเรียกบุตรสาวด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นว่าคนที่เขากำลังจะไปหากำลังอยู่หน้าห้องพอดี หลินอันอันในตอนนี้กุมมือของสามีแน่น ดวงตาคู่สวยมองแผ่นหลังของเด็กสาวที่กำลังหันมาทางนางด้วยใจสั่นรัวด้วยความตื่นเต้น

"หรงหรงคารวะท่านพ่อ"

"คารวะท่านพ่อตาขอรับ"

หลินอันอันมองสตรีที่อยู่ตรงหน้าน้ำตาคลอ ใบหน้าที่งดงามที่มีส่วนคล้ายกับเฉินหย่งเล่อเป็นอย่างมากนางแน่ใจทันทีว่าเด็กคนนี้คือบุตรสาวของนาง 

เฉินฟางหรงเองเมื่อเห็นใบหน้าของสตรีที่ยืนอยู่ข้างกายของบิดาก็ชะงัก ใบหน้าที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดีเพราะเมื่อหลายปีก่อนบิดาได้นำรูปวาดเหมือนมารดาของนางมาให้ดู อีกทั้งยังเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ให้นางได้ฟัง 

แต่จะเป็นไปได้เช่นไร ก็ท่านแม่ของนางจากไปแล้ว...

"หรงหรง"

หลินอันอันเอ่ยเรียกคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา นางก้าวเท้าเข้าไปหาบุตรสาวดวงตาคู่สวยมองเด็กน้อยที่นางเฝ้าให้ความรักมาตลอดหนึ่งปีผ่านม่านน้ำตา 

  "ปะ..เป็นไปได้ยังไง"

สวบ!!!

ความคิดถึงที่มีต่อบุตรสาวมาตลอดทำให้นางเข้าไปกอดเฉินฟางหรงทันที ดวงตาคู่สวยตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำตาริมฝีปากบางเอ่ยเพียงคำขอโทษที่นางเป็นแม่ที่ดีให้เด็กน้อยไม่ได้ ขอโทษที่นางทอดทิ้งเด็กน้อยไว้เพียงลำพัง 

ความอบอุ่นที่ไม่เคยได้รับจากมารดาทำให้เฉินฟางหรงร้องไห้ออกมา นางไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นและไม่รู้ว่าสตรีตรงหน้าคือมารดาของนางหรือไม่ แต่นางแค่รู้สึกดีและอบอุ่นจากอ้อมกอดที่ได้รับตอนนี้

เฉินเทียนอี้มองภาพตรงหน้าก่อนจะยิ้มออกมา แม้ที่ผ่านมาเขาจะมอบความรักให้บุตรสาวมาตลอดแต่ในใจก็รู้ดีว่าแท้จริงเขาไม่อยากทดแทนหลินอันอันที่เป็นมารดาได้ เพราะขนาดตัวเขาเองยังโหยหาอ้อมกอดของนางอยู่ตลอดเวลา..

หลังจากเวลาผ่านไปเมื่อทุกคนสงบอารมณ์ได้ หลินอันอันก็ได้บอกเล่าเรื่องราวให้บุตรสาวและสามีฟัง นางได้เล่าถึงการเข้ามสวมร่างและการกลับมาของนาง น่าแปลกที่ทั้งสองต่างเชื่อคำพูดของนางโดยไม่ลังเลสักนิด อีกทั้งเฉินฟางหรงบุตรสาวของนางไม่มีท่าทีตกใจที่ได้รับรู้ว่าตัวเองเป็นนางร้ายในนิยาย ราวกับล่วงรู้ทุกสิ่งอยู่แล้ว

"ท่านแม่ ขอบคุณนะเจ้าคะที่ท่านเลือกที่จะกลับมา"

เฉินฟางหรงพูดออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะโอบกอดมารดาด้วยความรัก ในใจรู้สึกขอบคุณสิ่งที่อยู่ตรงหน้าของนางตอนนี้นางไม่ต้องการสิ่งใดอีกต่อไปแล้ว จะนางร้ายหรือนางเอกนางก็ไม่ต้องการเป็น

นางอยากเป็นเฉินฟางหรงที่มีมารดาและบิดาคอยให้ความรักเช่นนี้

"หรงหรง นี่ก็ดึกแล้วพ่อว่าเจ้ากลับไปนอนที่ห้องดีหรือไม่"

"เจ้าคะ?? แต่คืนนี้ท่านแม่ชวนให้ข้ามานอนด้วยนะเจ้าคะ"

เฉินเทียนอี้ที่ได้ยินคำพูดของบุตรสาวก็มีท่าทีร้อนรนอย่างผิดปกติ ก่อนจะหันไปมองฮ่าวตูที่นั่งอยู่ไม่ไกลด้วยสายตากดดันราวกับให้ลูกเขยตัวดีของเขาทำอะไรสักอย่าง

"หรงหรงไม่ใช่ว่าเจ้าอยากมีน้องสาวมาตลอดหรือ"

สิ้นคำพูดของฮ่าวตูทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบทันที เฉินฟางหรงผู้มีสามีถึงหน้าคนย่อมรู้ความหมายก็ผละออกจากมารดาทันทีก่อนจะหันไปมองหน้าผู้เป็นบิดาด้วยสายตาล้อเลียน

"ท่านพ่ออายุมากแล้ว ไม่ควรหักโหมมากนะเจ้าคะ"

หลินอันอันที่ได้ยินคำพูดของบุตรสาวก็รู้สึกเขินอาย หลังจากที่บุตรสาวและลูกเขยออกไปความเงียบก็ปกคลุมทั้งห้องเฉินเทียนอี้มองหน้าภรรยาผู้เป็นที่รักก่อนจะยิ้มออกมา

ร่างสูงตัดสินใจยืนขึ้นก่อนจะช้อนร่างของผู้เป็นภรรยาขึ้น กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวนางที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดีโชยเข้ากระทบกระจมูกยิ่งทำให้เฉินเทียนอี้พอใจ 

"น้องหญิงห่างหายจากเจ้าหลายปีเช่นนี้ จะไม่ให้ข้าหักโหมได้เช่นไร"

"ทะ...เทียนอี้.."

เฉินเทียนอี้โอบอุ้มร่างของหลินอันอันตรงไปที่เตียงนอน ร่างบางถูกวางลงบนเตียงอย่าแผ่วเบาดวงตาคู่สวยมองสามีที่นางเฝ้าคิดถึงกำลังปลดสายคาดเอวของตัวเองออก ร่างสูงโยนสายคาดเอวของเขาออกอย่างไม่ไยดีก่อนจะก้าวขึ้นไปคร่อมร่างของหลินอันอัน

"น้องหญิงคืนนี้ข้าอยากพิสูจน์ให้เจ้ารู้ว่าความรักของข้าที่มีต่อเจ้ามากมายเพียงใด เจ้าจะยินยอมหรือไม่"

ใบหน้าสวยเมื่อได้ยินคำพูดเช่นนั้นก็รู้สึกเขินอาย ดวงตาคู่สวยจ้องมองใบหน้ารูปงามของสามีก่อนจะเอ่ยออกมาเบาเบา

"ท่านพี่ ข้าอยากรับรู้ความรักของท่านที่มีต่อข้าเจ้าคะ"

หลังจากได้ยินคำอนุญาตของคนใต้ร่าง เฉินเทียนอี้ผู้โหยหาและหลงรักภรรยาของเขาจนสุดหัวใจก็ได้พิสูจน์ความรักของเขาตามคำพูดจริง ๆ ภายในคืนนั้นไม่รู้ว่าศึกรบบนเตรียงของทั้งสองยาวนานแค่ไหน รู้เพียงว่าหลังจากคืนนั้นฮูหยินเฉินก็นอนซมเพราะพิษไข้ที่เกิดจากการร่วมรักอย่างหนักหน่วงของสามีส่วนตัวการอย่างเฉินเทียนอี้ก็เฝ้าดูแลไม่ห่าง

ข่าวที่เฉินอี้เทียนแต่งฮูหยินคนใหม่เข้าจวนเลื่องลือไปทั่วเมือง ชาวเมืองต่างตั้งข้อสงสัยว่าเป็นสตรีตระกูลใดที่ทำให้นายท่านเฉินสนใจจนลืมเลือนเฉินหย่งเล่อผู้เป็นภรรยาเก่าได้แต่พวกเขาก็ไม่ได้รับคำตอบแต่อย่างใด ราวกับตัวตนของฮูหยินเฉินคนใหม่เป็นความลับ

ความเปลี่ยนแปลงหลังจากหลินอันอันกลับมา คือเฉินเทียนอี้เลือกที่จะอยู่แต่จวนไม่เข้าวังหลวงเป็นเวลาหลายเดือนจนฮ่องเต้ต้องมาเยือนที่จวนเฉินอย่างลับลับเพื่อปรึกษาราชการด้วยตัวเอง ส่วนเฉินฟางหรงผู้เป็นบุตรสาวก็ไม่ต่างจากบิดานางตัวติดกับมารดาตลอดเวลา จนลูกเขยทั้งห้าต้องมาคุกเข่าขอร้องให้ฮูหยินเฉินคืนภรรยาให้พวกเขา 

และหากพูดถึงลูกเขยคนโปรดหลังจากได้ทำความรู้จักลูกเขยทั้งห้าคน คนที่หลินอันอันรู้สึกเอ็นดูที่สุดย่อมหนีไม่พ้น ฮ่าวตูเด็กน้อยที่นางพบเจอตั้งแต่เขายังเด็ก ในตอนแรกนางก็รู้สึกตกใจที่เด็กคนนั้นกลายเป็นสามีของบุตรสาวนางแต่ก็รู้สึกวางใจเพราะในสายตานางฮ่าวตูเองก็เป็นบุตรที่ใช้ได้ ส่วนอีกสี่คนที่เหลือย่อมต้องดูพฤติกรรมต่อไป

"น้องหญิง ข้าไม่อยากไปเลยหรือข้าไม่ไปดี"

"เทียนอี้นี่มันสามเดือนแล้วที่เจ้าไม่เข้าวัง"

"แต่ข้าไม่อยากห่างจากเจ้าเลย"

เฉินเทียนอี้พูดออกมาน้ำเสียงอ้อนก่อนจะดึงฮูหยินของเขาให้มาอยู่ในอ้อมกอด หลินอันอันส่ายหัวด้วยรอยยิ้มกับท่าทางเช่นนี้ของสามี แต่นางก็ต้องทำใจแข็งมิเช่นนั้นคืนนี้ฮ่องเต้ก็ต้องเสด็จมาที่นี่อีกเป็นแน่

"เทียนอี้ หากเจ้าเชื่อฟังคืนนี้ข้าจะ..."

"ข้าจะรีบกลับมา"

เฉินเทียนอี้ผละออกจากสตรีตรงหน้าก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปหอมแก้มหลินอันอันฟอดใหญ่ราวกับเป็นมัดจำของเขา เพราะแม้จะอยู่กันมาตลอดหลายเดือน แต่เขาและฮูหยินก็ห่างหายเรื่องบนเตียงเป็นเวลาเหตุเป็นเพราะฮ่องเต้เสด็จมาพบเขากลางดึก 

เหอะ เพราะเช่นนี้ไงข้าถึงเริ่มเกลียดอำนาจในมือตัวเอง เอาเถอะอย่างไรนางก็รับปากแล้วว่าคืนนี้เช่นนั้นข้าก็ควรเตรียมพร้อม ไม่แน่ว่าบุตรคนที่สองของข้าอาจจะเกิดมาในเร็ววัน

"ท่านพี่รีบกลับมานะเจ้า คืนนี้ข้ารอท่านมาแสดงความรักอยู่"

หลินอันอันพูดออกมาด้วยรอยยิ้มมองแผ่นหลังของสามีที่เดินออกไปนอกจวน เมื่อเห็นสามีขึ้นไปบนรถม้าแล้วนางก็กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะยกยิ้มออกมา ผู้ใดจะคิดว่าข้าที่เป็นนักเขียนจะเข้ามาใช้ชีวิตในนิยายที่ตัวเองเขียนจริง ๆ อีกทั้งข้ายังหลงรักตัวร้ายจนทิ้งทุกอย่างเพื่อกลับมาหาเขาและบุตรสาว แต่หากให้ข้าเลือกอีกครั้งข้าก็ยังคงจะเลือกเช่นเดิม 

ข้าคงต้องขอบคุณเฉินหย่งเล่อ ที่เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดและขออวยพรจากใจให้นางได้พบกับความสุขของตัวเองสักครั้งเช่นเดียวกัน...

-END-

แจ้งข่าวนิยายเรื่องของเฉินฟางหรง[บุตรสาว]นะคะ เนื้อเรื่องของน้องจะเป็นแนวฮาเร็มเป็นเรื่องยาวนะคะ หากใครสนใจสามารถตามอ่านเรื่องของน้องได้เลย

ชื่อเรื่อง : นางร้ายอย่างข้าจะแต่งบุรุษเข้าจวน