ตอนที่ 17 ปรากบฏ

ในขณะที่กำลังจะเดินทางกลับไปยังจวนอำเภออี้โจว ระหว่างทางฉู่อวี่หนิงก็เห็นทางการมาติดป้ายประกาศเกียรติคุณ เพื่อให้ชาวบ้านในเมืองเกิดได้ล่วงรู้ว่ามีคนของอี้โจวได้ทำคุณงามความดีไว้แก่แคว้นฉี 

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น นางจึงเข้าไปอ่านประกาศของทางการด้วยความอยากรู้ว่าพลเมืองอี้โจวผู้ใดสร้างคุณงามความดีเอาไว้

 ใบหน้างามซีดเผือด มือกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปที่ฝ่ามือ รู้สึกถึงหัวใจที่ได้แรงด้วยความคับแค้นใจ ประกาศที่ติดตรงหน้าเป็นการสร้างผลงานของหลี่โม่เทียน ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะวางแผนให้ตนเองได้รับความดีความชอบด้วยการแลกกับชีวิตของผู้บริสุทธิ์

ประกาศแจ้งว่าผลงานของหลี่โม่เทียนคือการปราบปรามกบฏที่หมู่บ้านตรงแถบชายแดนตะวันตก ฉู่อวี่หนิงยิ่งอ่านแล้วก็รู้สึกยิ่งโกรธแค้นหลี่โม่เทียน ขึ้นมาอีกหลายเท่า พร้อมกันนั้นก็รู้สึกผิด หากนางไม่ได้ขัดขวางแผนการสร้างผลงานเรื่องจับโจรป่า ชาวบ้านที่อยู่แถบชายแดนตะวันตกก็คงไม่ตกเป็นเครื่องมือของบุรุษโฉดชั่วผู้นั้น

หลี่โม่เทียนสังหารคนในหมู่บ้านไปถึงเจ็ดคน อ้างว่าทั้งเจ็ดเป็นพวกที่ก่อกบฏ พอจับได้ก็ขัดขืนจึงทำให้มีการต่อสู้เกิดขึ้นจนต้องจับตาย จากนั้นก็ค้นเจออาวุธในที่ซ่อน คงเป็นเขาที่เตรียมเอาไว้ใส่ความว่าทั้งเจ็ดคนสะสมอาวุธเตรียมที่จะปลุกระดมชาวบ้านให้ร่วมก่อกบฏด้วย

เหตุการณ์นี้ทำให้มีคนตายและชาวบ้านหลายคนที่ไม่มีส่วนรู้เห็นต่างก็ได้รับความผิดไปตาม ๆ กัน

“นายกองหลี่ช่างกล้าหาญนัก”

“คุณชายหลี่มีความสามารถมากจริง ๆ”

“สกุลหลี่เพิ่งจะจัดงานมงคลไป ตอนนี้ก็สามารถปราบกบฏชายแดนได้ มีแต่เรื่องที่น่ายินดีทั้งนั้น”

คนอื่นต่างก็ชื่นชมนายกองหลี่ผู้นี้ แต่มีแต่นางเท่านั้นที่รู้ว่าทุกอย่างนั้นมันเป็นแผนการเพื่อความก้าวหน้า แม้กระทั่งชีวิตคนถึงเจ็ดชีวิตเขาก็กล้าสังหาร เพียงเพราะต้องการสร้างผลงานเพื่อก้าวสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้น

การสอบขุนนางฝ่ายบู๊ที่กำลังจะมีขึ้นซึ่งแน่นอนว่าสกุลจางย่อมติดสินบนให้ ประกอบกับผลงานปราบกบฏที่หมู่บ้านชายแดน มีหรือว่าตำแหน่งรองแม่ทัพ จะหลุดลอยจากมือชายผู้นี้

ในขณะที่นางกำลังรู้สึกโกรธแค้นกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น จางเยี่ยนฟางและหลี่ฮูหยินก็ออกมาอ่านป้ายประกาศคุณงามความดีนั้นบ้าง จากนั้นชาวบ้านต่างก็ล้อมรอบแสดงความยินดีอย่างถ้วนหน้า

ทั้งสองมีใบหน้าที่ยิ้มแย้มกล่าวขอบคุณคำอวยพรและคำยินดีนั้นอย่างมีความสุข ทันใดนั้นคุณหนูจางก็มองเห็นฉู่อวี่หนิงที่อยู่ท่ามกลางผู้คน จึงได้เดินออกมาพูดคุยด้วย

“หยวนฮูหยิน ท่านมาธุระที่อี้โจวหรือ เห็นข่าวสร้างคุณงามความดีของสามีข้าแล้วหรือยัง” นางพูดโอ้อวดด้วยความภูมิใจ

“ข้าเห็นแล้ว ขอแสดงความยินดีกับนายกองหลี่และหลี่ฮูหยินด้วย” ฉู่อวี่หนิงกล่าวยินดีตามมารยาท แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายตั้งใจมาโอ้อวดมากกว่าทักทาย

มองผมของนางที่ปักปิ่นหยกลายโบตั๋นของสามีเพื่อเอาใจ แสดงความรักและซื่อสัตย์ที่มีต่อหลี่โม่เทียนเป็นอย่างมาก อีกสามปีนางจะรู้หรือไม่ว่าเขาจะกลับมาพร้อมกับหญิงงามที่สูงศักดิ์และเพียบพร้อมกว่านาง ถึงตอนนั้นภรรยาผู้ที่หมดประโยชน์ก็จะถูกเขาทอดทิ้ง

มิหนำซ้ำบุตรีของเจ้าเมืองต่างแคว้นผู้นั้นก็ยังมีจิตใจที่เหี้ยมโหดสั่งให้เขาสังหารนาง ในท้ายที่สุดหากเปลี่ยนชะตาไม่ได้ ก็เชื่อว่าคุณหนูจางผู้นี้ก็คงมีชะตาแบบเดียวกันกับนาง

“ข้าออกมานานแล้วต้องรีบกลับไป ยินดีกับสกุลหลี่อีกครั้ง” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สุภาพและนุ่มนวล จางเยี่ยนฟางพยักหน้ารับคำยินดีนั้น จากนั้นจึงเดินเข้าไปประคองแม่สามี แล้วชักชวนให้กลับไป เลี้ยงฉลองที่สกุลหลี่โดยมีสาวใช้สองคนถือข้าวของเดินตามไปไม่ห่าง

“หลี่ฮูหยินน้อยนี่เจ้าคะ พวกท่านรู้จักกันด้วยหรือ” เสี่ยวชิ่งกระซิบถามเมื่อพวกตนเดินห่างออกมาแล้ว

“ไม่ได้สนิทชิดเชื้ออะไรกันนัก ที่นางเข้ามาพูดคุยก็แค่จะอวดผลงานของสามีนางเท่านั้นแหละ” พูดจบก็แค่นยิ้มออกมา เหตุใดจะไม่รู้เล่าว่าคุณหนูจางจะต้องการอวดความเก่งกล้าของสามีตน

แต่คุณงามความดีที่ได้มาจากการจัดฉากให้คนบริสุทธิ์รับเคราะห์กรรมเพื่อผลงานของตน หากนางรู้ที่มาจะยังภูมิใจอยู่อีกหรือไม่ หรือว่าคุณหนูจางผู้นี้จะไม่สนใจอะไรนอกจากการได้ครอบครองสามีโฉดชั่ว

************************

ในห้องพักรับรองแขกที่จวนนายอำเภอเมืองอี้โจว คนสองคนนอนกอดกันอยู่บนตั่งนอน ผู้เป็นสามีตระกองกอดภรรยาเอาไว้ไม่ยอมปล่อย ในขณะที่ฉู่อวี่หนิงลืมตาอยู่ในอ้อมอกนั้นเอาแต่คิดถึงเรื่องที่หลี่โม่เทียนปราบกบฏที่ชายแดนซีโจว มีผู้คนล้มตายและเดือดร้อนเพราะแผนการชั่วร้ายนั้น

“เจ้ายังไม่นอนอีกหรือ” หยวนไป๋เยี่ยนถามขึ้นเมื่อนางขยับตัวออกจากอ้อมกอดเขาแล้วลุกขึ้นนั่ง

“ข้ากังวลใจเล็กน้อย รู้สึกแปลกที่กระมังเจ้าคะ” นางตอบสามีหากแต่ก็ยังไม่ได้ทิ้งตัวลงนอนต่อ หยวนไป๋เยี่ยนจึงลุกขึ้นนั่งแล้วดึงนางเข้ามากอดเอาไว้

“มีข้าอยู่ข้างเจ้า ไยจะต้องกังวลใจจนนอนไม่หลับ” น้ำเสียงนั้นกล่าวอย่างนุ่มนวล ไม่เหลือมาดคนเย็นชาอย่างแต่ก่อน

“ว่าแต่ข้า แล้วท่านพี่ดึกแล้วเหตุใดยังไม่นอน”

“ชายแดนทางภาคเหนือตอนนี้กำลังเกิดเรื่องขึ้น แคว้นฉีของเราได้ทำสัญญาสงบศึกกับแคว้นหานแล้ว แต่เหมือนกับว่าที่นั่นมีการผลัดแผ่นดินใหม่ ผู้นำแคว้นดูเหมือนว่าจะอยากทำการขยายดินแดนมายังชายแดนทางเหนือของเป่ยโจว หากเป็นเช่นนั้นจริงสงครามจะต้องเกิดไม่ช้าก็เร็ว”

ใช่แล้วกำลังจะมีสงครามอยู่ที่ชายแดนทางเหนือ สุดท้ายแคว้นฉีก็ได้รับชัยชนะกลับมาพร้อมกับหลี่โม่เทียนที่พาบุตรีเจ้าเมืองแคว้นของศัตรูกลับมาแต่งงาน

“แต่เจ้าไม่ต้องกังวล สงครามยังไม่เกิดขึ้นในตอนนี้ เพียงแต่ว่าข้าต้องมาขอกำลังทหารจากอี้โจวและเมืองอื่น ๆ เพื่อไปสมทบที่ชายแดนทางภาคเหนือเอาไว้ล่วงหน้า แต่หากจะมีการรบเกิดขึ้นจริงอย่างไรทหารของเราก็มีความสามารถ ไม่มีวันพ่ายแพ้ต่อแคว้นหานอย่างแน่นอน” สามีรีบกล่าวเมื่อเห็นว่าภรรยามีสีหน้าที่ยิ่งดูเป็นกังวลมากขึ้น

“ข้าเชื่อเจ้าค่ะว่าแคว้นฉีจะไม่มีวันรบแพ้” นางกล่าวพร้อมกับมองใบหน้าของบุรุษที่เคยเย็นชา จิตใจนางก็เริ่มหวั่นไหว ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นในแต่ละวัน สัมผัสจากกอดที่เขามอบให้ นางจะทนใจแข็งได้ต่อไปอีกนานแค่ไหนเชียว แต่ถึงอย่างไรก็ต้องแข็งใจเอาไว้ 

“นอนเถอะนี่ก็ดึกมากแล้ว” ฝ่ามือหนาดันไหล่ทั้งสองข้างให้นอนลงพร้อมกับตน จากนั้นก็รั้งร่างเล็กเข้ามาสวมกอดเหมือนอย่างเช่นทุกคืน อีกมือเลื่อนไปที่ท้ายทอยแล้วโน้มใบหน้ายื่นริมฝีปากไปสัมผัสที่ริมฝีปากอวบอิ่ม แตะสัมผัสจุมพิตเพียงเบา ๆ ไม่ทำมากกว่านี้เพราะร่างกายที่แข็งขืนบ่งบอกว่านางยังไม่ได้เต็มใจ

เมื่อถอนจุมพิตออกไปก็ยังคงกอดนางเอาไว้แน่น แม้ในใจจะตัดพ้อว่าภรรยาช่างเย็นชาไม่ยอมใจอ่อนเสียที แต่อีกใจก็บอกตนเองเอาไว้ว่าให้อดทน อย่างไรก็อดเปรี้ยวไว้กินหวาน ในตอนนั้นตำราวสันต์ที่ศึกษาเอาไว้คงได้นำมาใช้ให้เกิดประโยชน์อย่างครบถ้วนทุกหน้ามิได้ขาดแม้แต่หน้าเดียว

************************