ตอนที่ 15 ข้าจะรอ

มื้ออาหารค่ำมีความตึงเครียดระหว่างสองสามีภรรยาอย่างเห็นได้ชัด หยวนเฮ่อหลานและโจวมู่หลันสังเกตเห็นแต่ก็ไม่ได้กล่าวถามอันใด เรื่องของสามีภรรยาให้ไปพูดคุยกันเองเป็นการส่วนตัว

“กว่าจะสอบได้เป็นจอหงวนต้องผ่านความยากลำบากมานานนับปี พวกเราภาคภูมิใจในตัวเจ้า ในที่สุดสกุลหยวนก็มีคนที่ตอบได้เป็นขุนนางกับเขาเสียที ไม่ผิดหวัง ไม่ผิดหวัง” ผู้เป็นบิดากล่าวด้วยความปลาบปลื้ม แม้ก่อนหน้านี้อยากจะให้บุตรชายรับช่วงดูแลสำนักคุ้มภัยต่อจากตนก็ตาม แต่เมื่อเห็นว่าประสบความสำเร็จก็อดที่จะยินดีไม่ได้

“จอหงวนก็ได้เป็นแล้ว หลังจากนี้ไม่ต้องเอาแต่หมกมุ่นอยู่แต่กับม้วนตำรา ไม่นานแม่ก็คงจะได้อุ้มหลานแล้วสินะ” ผู้เป็นมารดากล่าวถึงการมีทายาท มือที่ถือตะเกียบนั้นชะงักแทบจะทันที ราวกับว่ามารดาแตะเกล็ดย้อนของเขาเข้าให้แล้ว

“ท่านพ่อท่านแม่ ข้าอิ่มแล้ว อยากพักผ่อน” มือหนาวางตะเกียบลงบนชามข้าวที่พร่องไปเพียงครึ่ง จากนั้นก็สะบัดชายผ้าลุกเดินออกจากโต๊ะอาหารค่ำไป ด้วยท่าทีที่ดูมีความในใจ เมื่อเห็นเช่นนั้นผู้เป็นภรรยาจะกินต่อได้อย่างไร

“ท่านพ่อท่านแม่ ข้าอิ่มแล้ว ขอตัวไปดูท่านพี่นะเจ้าคะ” นางกล่าวอย่างสุภาพแล้วจึงลุกขึ้นตามสามีไป ในระหว่างนั้นก็ได้สั่งให้สาวใช้คนสนิทนำขนมที่ทำเอาไว้ตอนบ่ายตามไปที่หอนอนด้วย

เมื่อเดินไปถึงที่ห้องนอนก็ไม่พบแม้แต่เงาของสามี จึงให้เสี่ยวชิ่งวางขนมและน้ำชาไว้บนโต๊ะในห้อง จากนั้นก็ให้นางไปพักผ่อน แล้วยกถาดขนมนั้นเดินตามหาสามีจนเจออาไฉ่ยืนอยู่ที่หน้าห้องตำราจึงรู้ว่าเขาอยู่ในห้องนั้น

นางเดินไปยืนที่หน้าประตู อาไฉ่เปิดประตูให้ด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล

“ข้าบอกว่าห้ามให้ใครมารบกวน” เสียงของคนที่อยู่ด้านในตวาดออกมาเสียงกร้าว แต่พอเห็นว่าเป็นภรรยาจึงไม่ได้กล่าวอะไรต่อ

“ท่านพี่ ท่านกินข้าวยังไม่ถึงครึ่งท้องดีเลยด้วยซ้ำ ข้าจึงนำขนมแป้งทอดเข้ามาให้ ด้านในมีไส้มันหวานท่านน่าจะชอบ” ฮูหยินน้อยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล

“เจ้าไม่จำเป็นต้องทำดีกับข้า” จอหงวนหยวนไป๋เยี่ยนกล่าวเสียงเรียบ

“ข้าก็แค่ทำตามหน้าที่ของภรรยาที่ดีเท่านั้น”

“หึ หน้าที่ของภรรยามีมากกว่านี้ หากเจ้าอยากทำหน้าที่ครบถ้วนจริง ๆ ก็ไม่ควรบ่ายเบี่ยงในสิ่งที่เจ้าสมควรปฏิบัติ” สิ่งที่จอหงวนอันดับหนึ่งกล่าวออกมา ล้วนแต่เต็มไปด้วยความปรารถนาต่อนางในเชิงชู้สาว บางทีเขาอาจจะไม่ได้รู้สึกรักใคร่นางอย่างที่คิดเอาไว้แต่แรก แต่นั่นก็ดีแล้วมิใช่หรือ

ฉู่อวี่หนิงจ้องมองสามีของตนด้วยสายตาที่ผิดหวังเล็กน้อย ก่อนหน้านี้เขาก็เคร่งครัดกับตำรา จวบจนสอบเป็นจอหงวนได้สำเร็จ ทว่ากลับกลายเป็นบุรุษที่ต้องการเพียงเรือนร่างของสตรีไปได้อย่างไร

จริงอยู่ว่าเป็นสิทธิ์ของสามีที่จะร่วมหลับนอนกับนาง แต่เขาเอาแต่พูดอยู่บ่อยครั้งตั้งแต่ที่มาถึงจนถึงบัดนี้ก็ยังไม่ละความพยายาม บุรุษที่ไม่มีความรักสามารถทำเรื่องอย่างนั้นกับสตรีที่ไม่เต็มใจได้ลงคอเชียวหรือ หรือบุรุษทุกคนในใต้หล้าล้วนแต่ไม่สนใจว่าความรักจะต้องเกิดขึ้นจากทั้งสองฝ่าย ไม่ใช่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเพียงฝ่ายเดียว

สายตาที่มองเขาด้วยความผิดหวังจากภรรยาทำให้หยวนไป๋เยี่ยนเริ่มรู้ตัวว่า ตนเองหมกมุ่นเกี่ยวกับเรื่องการเข้าหอกับภรรยามากเกินไป

“ข้า...”

“หากท่านพี่อยากอยู่อ่านตำราที่ห้องหนังสือต่อข้าก็ไม่ขอรบกวนแล้ว” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยความเศร้าปนผิดหวัง วางถาดของว่างลงที่โต๊ะ จากนั้นก็หันหลังเดินออกจากห้องหนังสือไป

เหตุใดนางจะไม่อยากมีความรัก เหตุใดได้โอกาสเกิดใหม่จะไม่อยากมีความรักดี ๆ แต่เพราะนางไม่อยากให้คนที่นางรักจะต้องเสียใจไปมากกว่านี้ อีกสามปีเท่านั้น...นางเหลือเวลาอีกแค่สามปี ไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนชะตาชีวิตของตนเองได้สำเร็จหรือไม่

หากทำสำเร็จแล้วใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบสุขกับสามีต่อไปในภายภาคหน้าก็เป็นเรื่องดี แต่ถ้าหากนางจะต้องพบจุดจบเหมือนอย่างชาติที่แล้ว ไม่อาจหลีกหนีชะตาแห่งความตายได้ คนที่เสียใจที่สุดก็คงเป็นเขา หากต้องเป็นเช่นนั้นสู้ให้เขาโกรธเกลียดนางยังดีเสียกว่าที่จะให้เสียใจกับการจากไปของหญิงอันเป็นที่รัก

ห้องหนังสือสกุลหยวนยามซวี หยวนไป๋เยี่ยนที่เดินไปเดินมาด้วยความคิดที่ฟุ้งซ่าน นึกทบทวนดูว่าตั้งแต่ที่ตนก้าวเท้าถึงบ้านสกุลหยวนก็กล่าวถามนางถึงเรื่องเข้าหอ แสดงความปรารถนาอย่างโจ่งแจ้งออกไป

ก่อนหน้านี้ตนได้กล่าวเอาไว้อย่างหนักแน่นว่า ไม่มีวันสนใจสตรีนางใด แม้แต่นางซึ่งเป็นฮูหยิน แต่ใครเลยจะรู้เล่าว่าตลอดเวลาหลายเดือนที่แต่งงานกัน นางจะปฏิบัติต่อเขาดีเช่นนั้น อีกทั้งยังเข้าใจและใส่ใจ ไม่รบกวนยามที่ศึกษาค้นคว้าตำรา หากไม่มีนางช่วยสนับสนุนก็คงไม่ได้มายืนในจุดนี้ได้อย่างราบรื่น

แต่พอเจอหน้ากันกับทวงถามแต่เรื่องร่วมหอ นางคงจะตกใจและรู้สึกผิดหวังกับเขาอยู่ไม่น้อย ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกผิดเมื่อตนเองนั้นได้ทำผิดพลาด บุรุษที่เย็นชาต่อสตรีและไม่คิดจะมีความรักมาก่อน เมื่อตกอยู่ในสถานการณ์แห่งความรักปนใคร่ จึงไม่สามารถควบคุมอารมณ์และความคิดของตนเองได้เลย

หยวนไป๋เยี่ยนกลับไปที่หอนอน เมื่อเข้าไปถึงก็พบว่าภรรยาหลับอยู่บนเตียงปาปู้ปิดม่านมุ้งลงเรียบร้อยแล้ว

เขาถอดชุดตัวนอกออกให้เหลือเพียงชุดด้านใน แหวกม่านมุ้งสีขาวบางนั้นออกแล้วค่อย ๆ ขึ้นไปนอนข้างนางอย่างระมัดระวัง

ตั้งแต่แต่งงานกันมา นี่เป็นครั้งที่สองที่เขานอนร่วมเตียงกับนาง ทอดทิ้งนางให้อยู่ตามลำพังมาเกือบปี แล้วจู่ ๆ จะมาเอาเปรียบนางโดยการทวงถามถึงการร่วมหอ  นางก็คงจะรู้สึกไม่ดีนัก

เคยเย็นชาและหมางเมินต่อนางนับครั้งไม่ถ้วน ยิ่งเห็นนางทำดีด้วยก็ยิ่งย่ามใจ ไม่เคยพูดดีทำดีกับภรรยา แต่พอบรรลุได้ในสิ่งที่ปรารถนาแล้วจึงจะมาเรียกร้องสิทธิ์ในการเป็นสามี ช่างเห็นแก่ตัวยิ่งนัก ในเมื่อนางยังไม่พร้อมที่จะร่วมหอเขาก็จะไม่บังคับขืนใจ

แขนยาวกำยำสอดเข้าไปใต้คอของฉู่อวี่หนิง ยกศีรษะนางออกจากหมอนกระเบื้องให้หนุนที่แขนของตนแทน จากนั้นก็รั้งร่างอรชรเข้ามากอดอย่างแนบชิด รู้สึกได้ถึงความอิ่มเอมใจและสุขใจที่ได้กอดนางเอาไว้เป็นครั้งแรก

“ท่านพี่” น้ำเสียงเล็ก ๆ นั้นกล่าวขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อรู้สึกตัวว่ากำลังถูกอีกฝ่ายดึงเข้าไปกอดจึงได้เกร็งตัวแข็งขืน

“ฮูหยิน ข้าเข้าใจแล้ว ต่อไปข้าจะไม่กล่าวถึงเรื่องนั้นอีก หากเจ้าไม่เต็มใจข้าก็จะไม่ฝืนใจเจ้า ข้าจะรอจนกว่าจะถึงวันนั้น” ครั้งนี้น้ำเสียงนั้นหาใช่การประชดประชันไม่ แต่เป็นน้ำเสียงที่นุ่มนวลและเป็นไปด้วยความจริงใจ

“ท่านพูดจริงหรือ” นางกล่าวถามย้ำคำพูดนั้น ตัวเกร็งในอ้อมกอดและสั่นเท่าเล็กน้อย เกรงว่าจะถูกสามีทำในสิ่งที่เขาเคยร้องขอ ไม่ใช่ว่านางไม่ปรารถนาในสิ่งนั้น แต่หากได้เกิดความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งแล้วก็ยากที่จะถอนตัวและถอนใจ

“ด้วยเกียรติของข้าหยวนไป๋เยี่ยน จะไม่มีวันทำให้เจ้าต้องเสียใจ หรือผิดหวังในการกระทำทุกอย่างของข้า”

“ขอบคุณท่านพี่ที่เข้าใจ” นางกล่าวรับคำสัตย์นั้นด้วยเสียงที่อ่อนหวาน

ร่างอรชรภายใต้อ้อมกอดค่อย ๆ อ่อนลง ยอมให้อีกฝ่ายได้กอดตนเอาไว้แล้วซบใบหน้าลงกับหน้าอกนั้น ความใกล้ชิดนี้แหละที่จะฆ่านาง หากสักวันนางใจอ่อนแล้วหลงรักสามีผู้นี้เข้า แล้วถึงวันที่นางจะจากไป ทั้งเขาและนางจะทนต่อการพลัดพรากได้อย่างไร

************************