ตอนที่ 40

ทว่า... ตัดกลับมาที่หน้าเตาถ่าน!

มะลิกำลังใช้ตะเกียบคีบ ‘ซี่โครงหมูหม่าล่าย่างชิ้นโต ฉ่ำน้ำมันร้อนๆ ซอสพริกหม่าล่าหยดติ๋งๆ’ ยกขึ้นมาจ่อริมฝีปาก อ้าปากกว้างจะงับคำโต...

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!

เสียงคำรามดังสนั่นระดับร้อยห้าสิบเดซิเบล พร้อมกับเงาดำยักษ์ที่พุ่งแหวกอากาศลงมาบดบังแสงอาทิตย์จนมืดมิด!

“วี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!”

มะลิสะดุ้งโหยงตกใจสุดขีดจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง! ขวัญหนีดีฝ่อ สองมือกระตุกสั่นระริก!

และด้วยความที่ฝ่ามือของมะลิมันเยิ้มเหนียวเหนอะหนะไปด้วยน้ำมันพริกหม่าล่าและไขมันซี่โครงหมู...

ฟึ่บ! พรวด!

ซี่โครงหมูหม่าล่าชิ้นโตเท่าท่อนแขน ดันลื่นหลุดจากคีบตะเกียบและมือของมะลิ ลอยละลิ่วพุ่งละล่องขึ้นฟ้าด้วยความเร็วสูง!

ยมทูตหมายเลข 7 ที่ซุ่มอยู่หลังต้นไม้ เห็นเสือยักษ์อ้าปากกว้างกำลังจะงับหัวมะลิ ยมทูตสติแตกเหงื่อแตกพลั่กแทบช็อกตาย!

(เชี่ยแล้วววววววววววววววววววววววววว!! แม่หนูมะลิกำลังจะโดนแดกหัว!)

ด้วยความลนลานจนขาดสติ ยมทูตหมายเลข 7 ยกพัดเวทมนตร์นรกขึ้นสะบัดร่ายลมพายุนรกหนุนส่งสุดแรงเกิด!

ฟิ้ววววววววววววววววววววววววว—!

ลมพายุนรกปนไอวิญญาณบริสุทธิ์ พัดกระหน่ำหนุนส่งใต้ชิ้นซี่โครงหมูหม่าล่าอย่างบ้าคลั่ง!

ส่งผลให้ชิ้นซี่โครงหมูหม่าล่าชิ้นโตที่กำลังลอยเคว้ง พุ่งตรงดิ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วปานกระสุนปืนใหญ่...

พุ่งตรงเข้าไป “ยัดทะลวงคาปากที่กำลังอ้ากว้างของพยัคฆ์ทมิฬเก้าหาง” พอดิบพอดีเป๊ะระดับไมโครมิลลิเมตร!!

งับบบบบบบบบบบบบบ!!

ความเงียบกริบระดับจักรวาลหยุดหมุนเข้าปกคลุมลานป่าไผ่ในเสี้ยววินาที!

พยัคฆ์ทมิฬเก้าหาง ร่างยักษ์เท่าบ้าน ชะงักกึกค้างอยู่กลางอากาศก่อนจะร่อนลงแตะพื้นดินดัง ตึ้ก!

ฟันเขี้ยวคมกริบของราชันอสูร ขบกัดลงบนชิ้นซี่โครงหมูหม่าล่าย่างร้อนๆ เต็มรัก!

และในวินาทีนั้นเอง...

ปฏิกิริยาเคมีข้ามมิติที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในประวัติศาสตร์สามภพ ก็ระเบิดซ่านขึ้นในช่องปากของสัตว์อสูรบรรพกาล!!

ซี่โครงหมูหมักพริกหม่าล่าสิบเม็ด รสชาติเผ็ดร้อนจัดจ้าน ชาลิ้น ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำมันหมูย่างหอมกรุ่น ผสานกลิ่นกระเทียมพริกไทยดำอันกลมกล่อม... และถูกเคลือบด้วย ‘ไอวิญญาณบริสุทธิ์แห่งแดนนรก’ จากพัดของยมทูต!

ระเบิดซ่านทะลักท่วมตุ่มรับรสบนลิ้นของพยัคฆ์ทมิฬเก้าหาง... สัตว์ร้ายที่กินแต่เนื้อดิบสาบเลือด ไร้รสชาติ ไร้การปรุงแต่งมาตลอดหนึ่งหมื่นปีเต็มๆ!

เปรี๊ยะ... ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!

เหมือนมีสายรุ้งเจ็ดสีและพลุไฟหมื่นนัดระเบิดขึ้นในสมองของพยัคฆ์ทมิฬเก้าหาง!

ลิ้นยักษ์ของเสือร้ายชาดิก ขนทั่วร่างลุกชันชี้ฟ้า ดวงตาสีเลือดที่เคยดุร้าย พลันเบิกกว้างสว่างวาบ เปล่งประกายระยิบระยับเป็นรูปดาววิบวับดั่งสาวน้อยในการ์ตูนตาหวาน!

(อะ... อร่อยเหี้ยๆ!!) สมองของราชันอสูรหมื่นปีร่ำไห้กรีดร้องด้วยความฟินระดับขึ้นสวรรค์ชั้นเก้าสิบเก้า! (รสชาติสวรรค์ชั้นฟ้าอันใดกันเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย?! เผ็ด! ชา! หวาน! มัน! หอมเครื่องเทศจนเซลล์สมองข้าละลายกลายเป็นน้ำผึ้ง! หมื่นปีที่ผ่านมาข้ากินเนื้อดิบไร้รสชาติไปเพื่ออะไรกันนนนนนนนนนน!)

กร๊อบ! เอื๊อกกกกกกกกก!

พยัคฆ์ทมิฬเก้าหางเคี้ยวกระดูกซี่โครงหมูหม่าล่าแหลกละเอียดเป็นผุยผงด้วยความเอร็ดอร่อย แล้วกลืนลงคอดัง เอื๊อก! ลิ้นยักษ์ตวัดเลียคราบซอสหม่าล่าที่ริมฝีปากจนสะอาดเอี่ยมอ่อง!

และแล้ว... ความมหัศจรรย์ระดับทำลายล้างสามภพก็บังเกิดขึ้น!

จากราชันสัตว์อสูรบรรพกาลร่างยักษ์ผู้ดุร้ายกระหายเลือด...

บัดนี้ พยัคฆ์ทมิฬขนาดยักษ์เท่าบ้าน กลับค่อยๆ ย่อขาหน้าลง คลานเข่าดุ๊กดิ๊กเข้ามาหามะลิอย่างเชื่องช้า แววตาสีเลือดแปรเปลี่ยนเป็นแววตากลมโตบ้องแบ๊ว หางยาวเก้าเส้นที่เคยฟาดฟันต้นไม้หัก บัดนี้สะบัดแกว่งไปมาดั่งหางลูกหมาดีใจ!

ฟี้... ฟี้... เหมียวววววววววววววว...

พยัคฆ์ทมิฬเก้าหางยื่นหัวยักษ์ขนาดเท่าเกวียน เข้ามาถูไถกับท่อนขาพองหนาของมะลิอย่างออดอ้อน ส่งเสียงครางในลำคอดุจลูกแมวตัวน้อย!

ก่อนที่มันจะทิ้งตัวลงนอนหงายท้องแผ่หลา สี่ขาชี้ฟ้า บิดตัวไปมาบนพื้นดิน อ้าปากส่งเสียงครางเบาๆ เพื่อขอซี่โครงหมูหม่าล่าเพิ่ม และนอนนิ่งรอให้มะลิเกาพุงอย่างว่าง่าย!!

มะลิที่เพิ่งหายตกใจ ยืนกะพริบตาปริบๆ มองเสือยักษ์ตัวเท่าบ้านที่นอนหงายท้องสี่ขาชี้ฟ้าอยู่ตรงหน้า

“อ้าว...” มะลิเอียงคอ เกาหัวแกรกๆ “นึกว่าจะมากัด... ที่แท้ก็แมวส้มยักษ์หิวกระดูกหมูนี่หว่า!”

ด้วยความเป็นทาสแมวตัวยงในยุค 2026 มะลิจึงไม่รอช้า ยื่นมือเรียวสวยออกไปลูบขนหนานุ่มตรงใต้คางเสือยักษ์ แล้วลงมือ ‘เกาพุงเสือยักษ์’ ดัง แกรก... แกรก... แกรก!

พยัคฆ์ทมิฬเก้าหางหลับตาพริ้ม สี่ขาแกว่งดุ๊กดิ๊กอย่างมีความสุขล้นพ้น ส่งเสียงคราง ฟี้... ฟี้... ขนหางเก้าเส้นสะบัดพัดลมเย็นฉ่ำให้มะลิอย่างเอาอกเอาใจ!

มะลิหัวเราะร่า คว้าซี่โครงหมูหม่าล่าอีกชิ้นโยนเข้าปากเสือยักษ์ดัง งับ!

“น่ารักจังว้อยเจ้าเหมียว! กินเก่งแบบนี้ เดี๋ยวแม่พาไปกินบุฟเฟต์ด้วยกันนะ!”

ทว่า...

ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดนี้...

ถูก ‘ม่านค่ายกลสะท้อนภาพฉายเวทมนตร์ 4K’ ถ่ายทอดสดฉายขึ้นสู่ท้องฟ้ากลางลานประลองยุทธศาสตร์ร้อยแคว้นแบบคมชัดเต็มสองลูกกะตาของคนนับแสนชีวิต!!

กริบ... กริบ... กริบ...

ทั่วทั้งลานประลองและอัฒจันทร์ร้อยแคว้น เงียบสงัดลงจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของมดปลวก!

ยอดฝีมือร้อยแคว้น แม่ทัพ เชื้อพระวงศ์ และกรรมการกลาง ต่างพากันตาค้าง กรามค้าง อ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าไปสร้างรังได้สามตระกูลซ้อน! เลือดลมในกายตีกลับจนวิญญาณแทบหลุดลอยออกจากร่าง!

‘ส... สวรรค์ชั้นฟ้า...!!’

แม่ทัพใหญ่แห่งมหาอาณาจักรแดนใต้เหงื่อกาฬไหลทะลักท่วมตัว ขนหัวลุกชันชี้ฟ้า สมองเกิดการลัดวงจร Short-Circuit ระเบิดตูมตามระดับเก้าสิบเก้าชั้นฟ้า!

‘พยัคฆ์ทมิฬเก้าหาง... ราชันสัตว์อสูรบรรพกาลระดับตำนานที่แม้แต่ยอดฝีมือสิบคนรุมยังเอาชีวิตไม่รอด!’

‘แต่นาง... นางเพียงแค่สะบัดมือเบาๆ เพียงครั้งเดียว ซัด ‘ศัสตราวุธชิ้นเนื้อสะกดวิญญาณ’ เข้าใส่ปากอสูรในพริบตา! ซ้ำยังทำให้ราชันอสูรผู้ดุร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์ ยอมศิโรราบนอนหงายท้องสี่ขาชี้ฟ้า ให้เกาพุงดุจแมวบ้านเชื่องๆ!’

‘จอมมารซูเหมย... พลังจิตวิญญาณสะกดอสูรบรรพกาลของนาง ก้าวข้ามขอบเขตของพระเจ้าไปแล้ว!!’

เสียงฮือฮาและเสียงโห่ร้องสรรเสริญด้วยความสะพรึงกลัวระคนเลื่อมใส ดังระงมกึกก้องกัมปนาทสะท้านลานประลองเก้าชั้นฟ้า!

ณ ซุ้มเสวย VIP สูงสุด...

มหาจักรพรรดิแห่งบูรพาทรงยืนยืดพระอุระ พระเนตรลุกโชนไปด้วยความภาคภูมิใจระดับจักรวาล พระหัตถ์ตบโต๊ะดัง ปัง! “ลูกสาวข้า! นั่นคือลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของข้า! สายเลือดมังกรบรรพกาลสยบได้แม้กระทั่งราชันพยัคฆ์เก้าหาง!”

เวินเชียนฟานยืนกอดอก ยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็นและภาคภูมิใจสุดขีด แววตาคมกริบกวาดมองร้อยแคว้น ‘ยอดดวงใจของข้า... สยบได้ทั้งแผ่นดิน!’

ส่วนบนอัฒจันทร์ฝั่งแดนประจิม...

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!”

‘เซวียนหยวนหลิง’ (องค์หญิงสามแห่งแดนประจิม) ที่นั่งคลุมผ้าห่มขนสัตว์สี่ชั้น ถึงกับกรีดร้องโหยหวนด้วยความแค้นจัดจนตาเหลือก แล้วหงายหลังสลบเหมือดคาเก้าอี้ไปอีกรอบ!

ตัดกลับมาในป่าอสูรบรรพกาล...

มะลิที่กินซี่โครงหมูหม่าล่าจนอิ่มแปล้ นางปัดมือเบาๆ แล้วปีนขึ้นไปนั่งขัดสมาธิบนแผ่นหลังนุ่มฟูขนาดมหึมาของพยัคฆ์ทมิฬเก้าหางอย่างสบายอารมณ์!

ในมือของมะลิยังคงถือถุงผลไม้เชื่อมเคี้ยวตุ้ยๆ นางใช้นิ้วเท้าสะกิดสีข้างเสือยักษ์เบาๆ พลางชี้นิ้วไปข้างหน้า

“ไปเลยเจ้าเหมียวส้ม! พาฉันวิ่งไปเก็บป้ายคะแนนให้หมดป่า แล้วมุ่งหน้าไปรับ ‘กระทะทองคำไม่ติดกระทะ’ กับ ‘ผลไม้ฟรีพันปี’ กันว้อยยยยยย!”

โฮกกกกกกกกก! (เหมียววววว!)

พยัคฆ์ทมิฬเก้าหางขานรับเสียงใส ก่อนจะดีดตัวกระโจนทะยานร่างแหวกแนวป่าดั่งพายุหมุนทมิฬ!

โครมมมมมมม! โครมมมมมมม!

ต้นไม้ใหญ่และสัตว์อสูรขวางทางต่างพากันแตกกระเจิงหนีตายจ้าละหวั่น พยัคฆ์ยักษ์พามะลิเหาะเหินกระโจนข้ามหุบเขา เก็บ ‘ป้ายคะแนนทองคำแท้’ ครบสิบป้ายภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที! เร็วยิ่งกว่านั่งรถไฟความเร็วสูงชินคันเซ็น!

ยามเว่ยปลายๆ ณ ลานหินทางออกค่ายกลป่าอสูร (บริเวณหน้าเส้นชัย)

สายน้ำจากลำธารใสไหลรินเอื่อยๆ บริเวณซุ้มประตูปากทางออกค่ายกล...

มะลิสั่งให้เสือยักษ์แวะพักริมลำธารก่อนจะก้าวข้ามเส้นชัย นางปีนลงมาจากหลังเสือ เดินเตาะแตะไปนั่งหย่อนขาบนโขดหินริมน้ำ ถอนหายใจยาวอย่างผ่อนคลาย

“ฮู้วววว... ลมพัดเย็นสบายจัง แวะกินของหวานดับร้อนก่อนเข้าเส้นชัยดีกว่า!”

หมับ!

มะลิล้วงมือเข้าไปใต้กระเป๋าซ่อนลึกสุดใจใต้ชุดฮั่นฝูพองหนาหกเท่า...

สิ่งที่นางดึงออกมา คือ ‘กระติกหินเก็บความเย็นขนาดกะทัดรัด’ ที่แอบหยิบมาจากห้องเครื่องวังบูรพาเมื่อเช้า!

มะลิเปิดฝากระติกออก เผยให้เห็น “ถ้วยขนมหวานน้ำแข็งไสโบราณราดน้ำผึ้งป่า ท็อปปิ้งด้วยบัวลอยหิมะและผลทิพย์แช่เย็นฉ่ำ” ส่งไอเย็นสีขาวลอยกรุ่น น่ากินจนน้ำลายสอ!

มะลิตักน้ำแข็งไสเข้าปากหนึ่งคำดัง ง่ำ!

“อื้มมมมมมมมมมมมม! หวานฉ่ำ ละมุนลิ้น ฟินระดับสิบดาว!” มะลิหลับตาพริ้ม โยกหัวไปมาอย่างมีความสุข

ทว่า... เหนือซุ้มประตูหินทางออกขึ้นไปสามสิบจั้ง!

บนยอดไม้สูง ‘ยอดกระบี่เทวะแห่งแดนประจิม’ ศิษย์พี่ใหญ่ขององค์หญิงสาม ยืนเหยียบคมใบไม้อยู่ด้วยความเคียดแค้นสุดขีด แววตาคมกริบดั่งอสรพิษจับจ้องมองมะลิที่กำลังนั่งกินขนมหวาน

“นังสารเลวซูเหมย... บังอาจทำให้อาจารย์และศิษย์น้องของข้าต้องอับอายขายขี้หน้า!” ยอดกระบี่เทวะเค้นเสียงลอดไรฟัน มือขวาชัก ‘กระบี่เทวะวารีพิสุทธิ์’ ออกจากฝักดัง ชิ้งงงงงงงงงงงงง!!

กระบี่เล่มนี้คือสมบัติสวรรค์บรรพกาล คมกริบดั่งสายน้ำพิสุทธิ์ ตัดได้แม้กระทั่งภูผาและผืนฟ้า!

“ข้าจะสะบั้นคอเจ้าให้ขาดสะบั้นตรงนี้แหละ!”

ฟิ้ววววววววววววววววววววววววว—!

ยอดกระบี่เทวะพุ่งทะยานดิ่งลงมาจากฟากฟ้าดั่งดาวตกสีเงิน ปลดปล่อย ‘คลื่นลมปราณกระบี่เก้าชั้นฟ้า’ ฟาดฟันคลื่นดาบรูปจันทร์เสี้ยวขนาดมหึมา แหวกอากาศลงมาหมายจะตัดคอมะลิให้ขาดกระเด็นในดาบเดียว!

และข้างโขดหิน...

“เชี่ยแล้วววววววววววววววววววววววววววววว!!”

ยมทูตหมายเลข 7 กรีดร้องลั่นในมิติทิพย์! สองมือสะบัดพัดเวทมนตร์นรกสุดแรงเกิดเพื่อเบี่ยงทิศทางคลื่นกระบี่!

“ลมพายุนรก ปัดเป่าไปทางซ้ายยยยยยยยยยยยย!!”

ฟิ้วววววววว! ฉึก!

ด้วยแรงสะบัดพัดของยมทูต คลื่นกระบี่วารีพิสุทธิ์พลันเบี่ยงทิศทาง เฉียดผ่านปลายผมของมะลิไปเพียงหนึ่งมิลลิเมตร...

ทว่า... ผลลัพธ์ที่ตามมานั้นไซร้ กลับเลวร้ายยิ่งกว่าฟ้าถล่มในสายตาของมะลิ!

เพล้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!

คลื่นลมปราณกระบี่ที่เฉียดไป ดันพุ่งเข้าฟาดฟันโดน ‘ชามขนมหวานน้ำแข็งไสราดน้ำผึ้งของมะลิ คว่ำคะมำ แตกกระจายละเอียดเป็นผุยผง จมหายลงไปในโคลนตมริมลำธารสกปรกเฉอะแฉะทันที!!’

กริบ...

โลกทั้งใบพลันหยุดหมุน...

ช้อนเงินแท้ในมือขวาของมะลิ ร่วงหลุดจากมือตกลงพื้นดัง กริ๊ก...

ดวงตากลมโตของสาวคอนเทนต์ครีเอเตอร์ปี 2026 เบิกค้าง แข็งทื่อ จ้องมองเศษน้ำแข็งไสผสมน้ำผึ้งที่บัดนี้กลายเป็นโคลนสีดำปี๋คลุกดิน...

หนึ่งวินาทีผ่านไป...

สองวินาทีผ่านไป...

เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!

เส้นเลือดที่ขมับสองข้างของมะลิปูดโปนเต้นตึ๊บๆ ดั่งภูเขาไฟใกล้ระเบิด!

รังสีอำมหิตแห่งความหิวระดับสิบริกเตอร์ พลันปะทุพวยพุ่งออกจากร่างพองหนาหกเท่าจนผิวน้ำในลำธารระเบิดเป็นสายน้ำพุ! นัยน์ตาของมะลิเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำลุกโชนไปด้วยเพลิงพิโรธแห่งสายกิน (Berserk Foodie Mode) ชนิดที่แม้แต่พญายมบาลยังต้องเข่าอ่อน!

(เชี่ยเอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!)