ตอนที่ 9

ยามโหย่ว (ประมาณ 18.00 น.) ณ ห้องจัดเลี้ยงเรือนใหญ่ วังชินอ๋อง

บรรยากาศภายในห้องจัดเลี้ยงเรือนใหญ่เต็มไปด้วยความหรูหรา โอ่อ่า ทว่ากลับอบอวลไปด้วยรังสีความตึงเครียดอันเยือกเย็นดุจสมรภูมิรบก่อนเปิดศึก!

โต๊ะอาหารไม้เนื้อดีขัดเงาวับตั้งวางอยู่กลางห้อง บนโต๊ะถูกจัดเรียงด้วยจานชามกระเบื้องเคลือบเกรดพรีเมียม และอาหารเลิศรสนับสิบจานที่ส่งกลิ่นหอมอบอวล... มีทั้งเป็ดปักกิ่งหนังกรอบสีน้ำตาลทอง หมูหันตัวโต ซุปหูฉลาม และกุ้งมังกรนึ่งเหล้าจีนจานยักษ์

เบื้องหลังฉากกั้นไม้แกะสลักพับสี่ทบตามมุมห้อง... องครักษ์เงาฝีมือดีสามนายซุ่มซ่อนอยู่อย่างเงียบเชียบ ทุกคนกุมด้ามกระบี่แน่น เตรียมพร้อมจุดพลุสัญญาณด่วนหากเกิดเหตุไม่คาดฝัน!

เวินเชียนฟานในชุดขุนนางลำลองสีดำขลิบทอง นั่งประธานอยู่บนเก้าอี้หัวโต๊ะด้วยท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าคมสันเรียบตึงดุจรูปสลัก ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีเพ่งมองไปยังธรณีประตูห้องจัดเลี้ยงโดยไม่กระพริบตา... มือขวาของเขาสอดไว้ใต้ชายเสื้อกว้าง คลำเข็มพิษ ยาสลายปราณ และยาแก้พิษครอบจักรวาลไว้แน่นหนา!

‘คืนนี้แหละ...’ เวินเชียนฟานคิดในใจด้วยความเด็ดเดี่ยว ‘ข้าจะเผชิญหน้ากับจอมมารซูเหมยตรงๆ ถอดหน้ากากและถอดความต้องการที่แท้จริงของนางให้ได้!’

ตึง... ตึง...

เสียงก้าวเท้าอันผ่อนคลายดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องจัดเลี้ยง...

ผ้าม่านแพรถูกเปิดออก ร่างของ ‘ซูเหมย’ เดินระรื่นเข้ามาในห้องจัดเลี้ยง!

ทว่า... ภาพที่ปรากฏตรงหน้า ทำเอาเวินเชียนฟานและชางสิงถึงกับขมวดคิ้วแน่นด้วยความสงสัยเชิงยุทธศาสตร์!

มะลิใส่ชุดฮั่นฝูสีส้มพาสเทลทรงหลวมตัวใหญ่พิเศษ ช่วงเอวผูกไว้หลวมๆ จนมองไม่เห็นทรวดทรงกุลสตรี ทว่าตรง 'ชายแขนเสื้อกว้าง' สองข้างกลับมีขนาดใหญ่โตผิดปกติราวกับถุงกระสอบ!

มะลิเดินเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงด้วยสีหน้าร่าเริงสุดขีด ทันทีที่สายตาของเธอปะทะเข้ากับกองทัพอาหารเลิศรสบนโต๊ะ...

ดวงตาของมะลิก็เบิ่งกว้าง ขยายโตเท่าไข่ห่าน! เปล่งประกายวาววับเป็นประกายเงินดอลลาร์ $100$ ทันที! มุมปากยกยิ้มแป้นจนแก้มแทบปริ!

‘เชี่ยเอ๊ยยยยยย!!’ มะลิตะโกนกรีดร้องในใจอย่างเบิกบาน

‘บุฟเฟต์ VIP หกดาวของจริงว้อยยย! เป็ดปักกิ่งหนังกรอบ! หมูหันหอมๆ! ซุปหูฉลาม! กุ้งมังกรนับสิบตัว! ท่านอ๋องสายเปย์หล่อรวยระดับร้อยล้านจัดเต็มขนาดนี้เลยเหรอวะเนี่ย! คุ้มค่าที่ใส่ชุดฮั่นฝูหลวมๆ มาจริงๆ!’

เวินเชียนฟานจ้องมองสายตาลุกวาวเป็นประกายเงินของมะลิ แล้วสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เหงื่อซึมฝ่ามือ

‘สายตาแห่งความโลภและกระหายชัยชนะ...!’ ชินอ๋องวิเคราะห์ในใจอย่างตึงเครียด ‘นางมองเห็นอาหารบนโต๊ะเป็นเพียงศาสตราวุธและจุดยุทธศาสตร์! และชุดฮั่นฝูทรงหลวมไร้รูปนั่น... นางตั้งใจใส่มาเพื่อซ่อนอาวุธลับและซ่อนค่ายกลไกไว้ใต้ชายเสื้ออย่างแน่นอน!’

มะลิไม่รอช้า ไม่รอให้ใครเชิญก็นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามชินอ๋องปุ๊บ! ย่อตัวลงเคารพแบบงูๆ ปลาๆ พอเป็นพิธี

“สวัสดีค่ะท่านอ๋อง! ขอบพระคุณสำหรับอาหารมื้อใหญ่นะคะ!” มะลิส่งยิ้มหวานกวนประสาท

พูดจบ มะลิก็คว้าตะเกียบขึ้นมาทันที! เธอไม่ลังเล ไม่เกรงกลัว ไม่สำรวมกิริยากุลสตรีใดๆ ทั้งสิ้น ยื่นตะเกียบไปหนีบเอาหนังเป็ดปักกิ่งชิ้นโตเข้าปากดัง กรวบ! เคี้ยวกรวบๆ ด้วยสีหน้าเอ็นจอยมีความสุขสุดขีด!

ตามด้วยการคว้าขาหมูหันเข้าปาก แล้วเคี้ยวจั๊บๆ อย่างเมามัน!

เวินเชียนฟานนั่งนิ่งค้าง จ้องมองการกวาดอาหารเข้าปากอย่างตะกละตะกรามและรวดเร็วของมะลิด้วยความสยองผวา!

‘สวรรค์ชั้นฟ้า...!’ เวินเชียนฟานเหงื่อทะลักเปียกแผ่นหลัง

‘นางกินอาหารทุกจานอย่างรวดเร็วและไร้ความลังเล! นี่คือกลอุบายทดสอบว่าอาหารมียาพิษหรือไม่! การแสดงท่าทีไร้ช่องโหว่และตะกละตระกรามเช่นนี้ ทำลายความหวาดระแวงเรื่องยาพิษของข้าจนหมดสิ้น! ช่างเป็นสายลับที่แยบยลและคำนวณจิตวิทยามาอย่างดีเยี่ยม!’

ชินอ๋องข่มอารมณ์ผวา ยันกายลุกขึ้นนั่งตรง แผ่รังสีข่มขู่เชิงยุทธศาสตร์ออกมา รังสีความเย็นเยือกครอบคลุมโต๊ะอาหารทันที

“อนุซู...” เวินเชียนฟานเอ่ยเสียงต่ำดุดัน จ้องลึกลงไปในดวงตาของมะลิ “เข้าเรือนอ๋องของข้ามาได้หลายวัน... เจ้าแสดงอิทธิฤทธิ์สำแดงค่ายกลสยบคนของข้าครั้งแล้วครั้งเล่า...”

มะลิที่กำลังเคี้ยวหนังเป็ดปักกิ่งเต็มปาก ชะงักตะเกียบเล็กน้อย ชะโงกหน้าขึ้นมองพระเอกด้วยสายตางงงวย

“เจ้าเข้ามาอยู่ในวังอ๋องแห่งนี้... มีเป้าหมายอันใดกันแน่?!” เวินเชียนฟานเค้นเสียงหนัก เค้นเอาความจริง “เหตุใดจึงต้องวางกลอุบายปั่นป่วนข้าและคนในเรือนหลังไม่เว้นแต่ละวัน!”

มะลิกลืนเป็ดปักกิ่งลงคอดัง เอื๊อก! ก่อนจะยกแก้วน้ำชาขึ้นจิบแก้ติดคอ แล้วมองชินอ๋องด้วยสายตาเหนื่อยหน่ายปนถอนหายใจยาว

“โธ่... ท่านอ๋องคะ!” มะลิส่งเสียงถอนหายใจอุบอิบ เท้าคางมองพระเอก “ดิฉันบอกตั้งแต่วันแรกแล้วไงคะว่าดิฉันแค่มาร่วมงาน ไม่ได้มาร่วมรบ! ดิฉันไม่ได้อยากจะไปสู้หรือปั่นป่วนใครสักหน่อย!”

“แล้วเหตุใดเจ้าจึงต้องทำท่าทีลึกล้ำ และมีพฤติกรรมประหลาด!” ชินอ๋องเค้นถามไม่ลดละ

มะลิกอดอก สูดลมหายใจเข้าปอด แล้วเริ่มบ่นอุบอิบระบายความอัดอั้นตันใจของคนยุค 2026 ออกมาชุดใหญ่!

“ก็ชีวิตยุคนี้มันโคตรน่าเบื่อเลยน่ะสิคะท่านอ๋อง!” มะลิโวยวายเสียงกวน “อยู่นี่ก็สบายดีนะคะ อาหารฟรี เรือนฟรี สวัสดิการเลิศ... เสียอย่างเดียว! ไม่มี Wi-Fi ให้ไถฟีด! ไม่มี เครื่องปรับอากาศ เย็นๆ นอนฉ่ำปอด! แถมไม่มี ส้มตำปูปลาร้า แซ่บๆ พริกสิบเม็ดกินเลยสักนิด! ชีวิตคนยุคใหม่ขาดสามอย่างนี้ไป มันโคตรขาดสีสันและไร้รสชาติเลยนะคะท่าน!”

บรรยากาศทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยงเงียบกริบลงทันที...

เวินเชียนฟานนิ่งค้างไปห้าวิเต็มๆ!

ดวงตาคมกริบของชินอ๋องขยายกว้าง สมองระดับอัจฉริยะกำลังประมวลผลคำศัพท์ไม่คุ้นหูทั้งสามคำอย่างบ้าคลั่ง สลับซับซ้อนถึงแปดสิบแปดชั้น!

‘วิ... ไวไฟ (Wi-Fi)?’ เวินเชียนฟานเหงื่อซึมฝ่ามือ สมองช็อตอย่างหนัก

‘Wi-Fi... สายใยสื่อสารลับข้ามมิติไร้สาย! นางกำลังบอกข้าว่า นางขาดสายใยสัญญาณสื่อสารกับกองกำลังฝ่ายมารเบื้องบนอย่างนั้นรึ?! หากนางต่อค่ายกล Wi-Fi ติดเมื่อใด วังอ๋องของข้าคงถูกกองทัพอสูรสงครามบุกทำลายในพริบตา!’

‘เครื่องปรับอากาศ?!’ ชินอ๋องขมวดคิ้วแน่น หัวใจเต้นระทึกผวา

‘เครื่องปรับอากาศ... วิชาลมปราณเหมันต์แปรสภาพอากาศ! นางสามารถควบคุมอุณหภูมิฟ้าดิน ควบคุมลมหนาวและหิมะได้ถึงเพียงนี้เชียวรึ! หากนางปลดปล่อยพลังเครื่องปรับอากาศ วังอ๋องของข้ามิกลายเป็นภูเขาแช่แข็งไปรึอย่างไร!’

‘และ... ส้มตำปูปลาร้า!!’ เวินเชียนฟานหน้าซีดเผือด ไหล่สั่นงกๆ ด้วยความสยองขวัญระดับสูงสุด!

‘ส้มตำปูปลาร้า... อาวุธชีวภาพพิษอสูรวารีชนิดใหม่ที่หมักหมมจากกุ้งหอยปูปลาเน่าเปื่อย! พริกสิบเม็ดหมายถึงเข็มพิษเพลิงสิบเล่ม! ช่างเป็นพิษเชื้อโรคที่เหี้ยมโหด ดุดัน และทำลายล้างเมืองได้ในพริบตา!’

เวินเชียนฟานกำหมัดแน่นจนข้อหักดัง ก๊อก! เหงื่อทะลักเปียกแผ่นหลัง

‘นางกำลังข่มขู่ข้า...!’ ชินอ๋องประมวลผลด้วยความผวา ‘นางกำลังบอกข้าว่า หากข้าบีบคั้นนางมากเกินไป นางจะร่ายค่ายกล Wi-Fi เปิดระบบเครื่องปรับอากาศแช่แข็ง และใช้อาวุธชีวภาพส้มตำปูปลาร้าทำลายล้างวังอ๋องของข้าให้พังพินาศ!’

ในขณะที่ชินอ๋องกำลังสติแตกและหวาดกลัวเชิงยุทธศาสตร์ขั้นสูงสุด...

มะลิกลับยื่นมือไปคว้ากุ้งมังกรตัวโตขึ้นมาแกะเปลือกกินอย่างมีความสุขชิลๆ!

“เอาเป็นว่า...” เวินเชียนฟานสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ บังคับน้ำเสียงให้เรียบตึงเพื่อเปิดการเจรจาสงบศึก

“หากเจ้าอยู่อย่างสงบในเรือนท้ายสวน... ไม่ร่ายค่ายกล Wi-Fi... ไม่ใช้ปราณเครื่องปรับอากาศ... และไม่ใช้อาวุธชีวภาพส้มตำปูปลาร้า...” ชินอ๋องเอ่ยเงื่อนไข “ข้าก็จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเจ้า และจัดหาเสบียงให้อย่างสมบูรณ์!”

มะลิตบโต๊ะดัง ปัง! ยิ้มแป้นหัวเราะร่า

“ดีเลยค่ะท่านอ๋อง! สัญญาตามนี้นะคะ!” มะลิปรบมือชอบใจ “ดิฉันสายชิลอยู่แล้ว ไม่สร้างปัญหา ไม่ร่ายค่ายกล ไม่กินส้มตำก็ได้ค่ะ! สบายมาก!”

เวินเชียนฟานเหยียดยิ้มถอนหายใจในใจ ‘สำเร็จ... ข้าเจรจาสงบศึก ยับยั้งอาวุธทำลายล้างของจอมมารซูเหมยได้สำเร็จชั่วคราว!’

ยามทุ่มผันผ่าน... ได้เวลาเลิกลา

มะลิยันกายลุกขึ้นยืน เตรียมตัวเดินกลับเรือนท้ายสวน ทว่าก่อนจะก้าวขาออกไป...

สัญชาตญาณความมักง่ายและความงกของมะลิก็ทำงาน!

มะลิมองจานเป็ดปักกิ่งและขนมเปี๊ยะที่เหลืออยู่นับสิบชิ้นบนโต๊ะ แล้วส่งสายตาเจ้าเล่ห์ ยิ้มกวนประสาท

“แหม... อาหารเหลือเยอะแยะ เสียดายของนะคะท่านอ๋อง!” มะลิพูดขึ้นชิลๆ

ยังไม่ทันที่ชินอ๋องจะเอ่ยปาก... มะลิก็คว้าขานกกระทาทอดและน่องเป็ดปักกิ่งชิ้นโต ยัดพรวดเข้าไปใน ‘แขนเสื้อฮั่นฝูทรงกว้าง’ ที่เตรียมมาอย่างเนียนกริบ! ตามด้วยการหยิบขนมเปี๊ยะยัดใส่กระเป๋าเสื้ออีกสองชิ้นจนแขนเสื้อพองโตดุจถุงกระสอบ!

มะลิส่งยิ้มหวานย่อกายเคารพ “ขอบพระคุณสำหรับมื้ออาหารนะคะท่านอ๋อง! ดิฉันขอตัวกลับไปนอนก่อนนะคะ!”

พูดจบ มะลิก็เดินอุ้ยอ้ายถือแขนเสื้อหนักอึ้งเดินก้าวสั้นยาวออกจากห้องจัดเลี้ยงไปด้วยความร่าเริง!

ทว่า... ณ ห้องจัดเลี้ยง!

เวินเชียนฟาน และโม่เฟิงที่แอบซุ่มอยู่หลังฉากกั้น ถึงกับตาค้าง หน้าซีดเผือด ปากอ้ากว้างเท่าไข่นกกระจอกเทศ!

“ท่านอ๋องพะยะค่ะ...!” โม่เฟิงพุ่งพรวดออกมาคุกเข่า รายงานเสียงสั่นเครือ “ข้าน้อยเห็นกับตา... นางแอบเก็บ ‘วัตถุค่ายกล’ และ ‘ศาสตราวุธบนโต๊ะอาหาร’ ยัดใส่แขนเสื้อกลับไปเรือน!”

เวินเชียนฟานยืนกอดอก จ้องมองแผ่นหลังของมะลิด้วยสายตาเครียดจัดระดับสูงสุด!

‘นางไม่ได้แค่มาทานอาหาร...!’ เวินเชียนฟานคิดในใจด้วยความสยอง ‘แต่นางกำลังกวาดเก็บชิ้นส่วนวัตถุค่ายกลบนโต๊ะ เพื่อนำกลับไปทำพิธีคุณไสยมนตร์ดำต่อในเรือนท้ายสวน!’

ยามไฮ่ (ประมาณ 22.00 น.) – ผลลัพธ์สองขั้วยามดึก!

ฝั่งห้องทำงานชินอ๋อง...

เวินเชียนฟานนั่งถอนหายใจยาวอยู่หลังโต๊ะทำงาน พลางยกมือขึ้นนวดขมับด้วยความเหน็ดเหนื่อย

“วันนี้... ข้ารับมือและเจรจาสงบศึกกับจอมมารซูเหมยได้สำเร็จ” ชินอ๋องเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ยับยั้งไม่ให้นางใช้ Wi-Fi และส้มตำปูปลาร้าทำลายเมืองได้... ถือเป็นชัยชนะเชิงยุทธศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ยิ่งนัก!”

ชางสิงยืนประสานมือคารวะด้วยความเลื่อมใส “ท่านอ๋องทรงปรีชาสามารถยิ่งนักพะยะค่ะ!”

ตัดกลับมาที่... เรือนท้ายสวน!

บรรยากาศภายในห้องพักเรือนท้ายสวนกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและร่าเริงสุดขีด!

มะลิล้วงเอาน่องเป็ดปักกิ่ง ขานกกระทาทอด และขนมเปี๊ยะอบร้อนๆ ออกมาจากแขนเสื้อกว้าง วางลงบนโต๊ะไม้ต่อหน้าอาชู!

อาชูจ้องมองกองอาหารเลิศรสตรงหน้า น้ำตาไหลนองหน้าด้วยความซาบซึ้งใจสุดขีด ทรุดตัวลงคุกเข่ากอดขามะลิ!

“คุณหนูสาม... ฮืออออ!” อาชูปาดน้ำตาปวดใจ “ท่านยอมเสี่ยงอันตรายไปเผชิญหน้ากับท่านอ๋องโหดเหี้ยม เพื่อแอบห่อเป็ดปักกิ่งกลับมาฝากข้าจริงด้วย! คุณหนูของข้าช่างเป็นยอดนายผู้มีเมตตาและกล้าหาญที่สุดในโลก!”

มะลิหัวเราะร่า ตบไหล่สาวใช้เบาๆ “บอกแล้วไงอาชู! อยู่กับหัวหน้าไม่มีวันอดตาย! กินให้เต็มที่เลยว้อย!”

พูดจบ มะลิก็เดินไปนอนบิดกายเอนหลังลงบนเตียงนุ่มๆ อิ่มแปร้จนท้องตึง พลางฮัมเพลง 'น่ารักมั้ยไม่รู้... แต่ที่รู้ๆ คืนนี้อิ่มจังว้อย~' อย่างสบายใจเฉิบ เตรียมตัวนอนหลับฝันดีในพูลวิลล่าเรือนท้ายสวน!