ตอนที่ 45

ยามเว่ยแก่ๆ สู่ยามโหย่ว (ประมาณ 16.30 น.) ณ ตำหนักเก้าชั้นฟ้า มหานครเทียนหยวน

ตึงงงงงงงงงง! ตึงงงงงงงงงง! ปู๊นนนนนนน!

เสียงดนตรีมโหรีหลวงและแตรเขาสัตว์ดังกึกก้องกัมปนาทสะท้านแผ่นดินสองมหาทวีป ธงทิวมังกรทองคำแห่งบูรพาและธงพยัคฆ์ทมิฬแห่งต้าซิงโบกสะบัดเคียงคู่กันเหนือฟากฟ้าเก้าชั้นฟ้าอย่างเกรียงไกร

มหาจักรพรรดิแห่งบูรพาทรงสั่งปิดมหานครเทียนหยวน ฉลองมหาพิธีอภิเษกสมรสครั้งประวัติศาสตร์ระหว่าง ‘ชินอ๋องเวินเชียนฟาน’ และ ‘องค์หญิงเก้าเซวียนหยวนเหมย’ จัดโต๊ะจีนทองคำแท้พันโต๊ะเปิดเลี้ยงไม่อั้นตลอดเจ็ดวันเจ็ดคืน!

ทว่า... ท่ามกลางบรรยากาศอันศักดิ์สิทธิ์และอลังการระดับตำนานนั้น...

ตึก... ตึก... กึก...

เสียงก้าวเท้าอันหนักแน่นผิดมนุษย์มนาดังขึ้นบนพรมแดงปูลาดพระราชวัง...

‘มะลิ’ ในชุดวิวาห์มงคลสีแดงชาดปักดิ้นทองคำลายหงส์เพลิงคู่มังกร หนาเตอะถึงแปดชั้นตามโบราณราชประเพณี กำลังก้าวเดินเตาะแตะอย่างอุ้ยอ้ายดุจเพนกวินยักษ์สีแดงสด ชายกระโปรงและสาบเสื้อพองหนาเป็นสิบนิ้ว ศีรษะสวมมงกุฎหงส์ทองคำฝังไข่มุกราตรีนับร้อยเม็ดที่หนักเกือบห้ากิโลกรัม มีผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวโปร่งบางสีแดงชาดทิ้งตัวลงมาปิดบังใบหน้า

“โอ๊ยยยยยย... อาชูเอ๋ย...” มะลิแอบกระซิบกระซาบผ่านผ้าคลุมหน้า คอเกร็งจนเส้นเอ็นปูด “ชุดเจ้าสาวหรือเกราะเหล็กกันกระสุนรถถังวะเนี่ย หนักเป็นสิบกิโล! คอกูจะหักก่อนได้เข้าหอไหมเนี่ย!”

อาชูในชุดนางกำนัลเอกสีฟ้าครามที่เดินประคองอยู่ข้างๆ รีบกระซิบตอบเสียงเบา “คุณหนูสาม... เอ๊ย พระชายาเอกเจ้าค่ะ! สำรวมกิริยาหน่อยเจ้าค่ะ ขุนนางร้อยแคว้นกำลังจ้องมองพระองค์อยู่นะเจ้าค่ะ!”

ถัดออกไปข้างลานพิธี... สิ่งที่ดึงดูดสายตาคนทั้งมหาทวีปไม่แพ้คู่บ่าวสาว คือ ‘พยัคฆ์ทมิฬเก้าหาง’ หรือ ‘เจ้าส้มยักษ์’ ที่บัดนี้ได้รับการแต่งตั้งเป็น ‘พญาสัตว์เทพสักขีพยานหลวง’!

รอบคอยักษ์ของมัน ถูกผูกด้วย ‘โบผ้าไหมสีแดงขนาดยักษ์’ ขนาดเท่ากระด้ง เจ้าส้มยักษ์นอนเกยคางพุงกระเพื่อม สี่ขาชี้ฟ้าอย่างสบายอารมณ์อยู่ข้างซุ้มอาหารหลวง ปากยักษ์กำลังแทะ ‘ขาหมูพะโล้เตาหลวง’ ทั้งตัวดัง ง่ำๆๆ! หางเก้าเส้นสะบัดพัดลมเย็นฉ่ำให้แขกเหรื่อดั่งพัดลมยักษ์เบอร์สาม

“กรรร... ฟี้... (เหมียวววว~)” เจ้าส้มครางออดอ้อน อาชูที่คอยวิ่งไปวิ่งมาต้องคอยเอื้อมมือไปหยิบขนมเปี๊ยะเสวยป้อนเข้าปากยักษ์เป็นระยะ

และในระหว่างที่ขบวนบ่าวสาวเดินผ่านซุ้มโต๊ะจีนพันโต๊ะ...

สายตา 5G ของมะลิลอดผ่านผ้าคลุมหน้าสีแดง กวาดมองจานอาหารบนโต๊ะเสวยร้อยแคว้นที่เต็มไปด้วย ‘น่องไก่น้ำแดงอบน้ำผึ้ง’ ‘ขนมเปี๊ยะเสวยประดับทองคำ’ และ ‘เกาลัดคั่วเนื้อแน่น’...

สัญชาตญาณสาวคอนเทนต์ครีเอเตอร์ปี 2026 ทำงานฉับพลัน!

(เชี่ยเอ๊ยยยยย... โต๊ะจีนพันโต๊ะของแท้ ของกินดีๆ ทั้งนั้น! คืนนี้เข้าหอกว่าชินอ๋องจะปลดชุดเสร็จ กูมิหิวไส้กิ่วตายคาเตียงหรอกเหรอ?! ไม่ได้การ... ต้องตุน!)

มะลิอาศัยจังหวะที่ทุกคนมัวแต่ยกจอกสุราคารวะ มือเรียวสวยใต้แขนเสื้อแปดชั้นสะบัดตะเกียบทองคำอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ!

ฟึ่บ! หมับ!

น่องไก่น้ำแดงชิ้นเบ้อเร่อ 4 น่อง... ขนมเปี๊ยะทองคำ 6 ชิ้น... และถุงเกาลัดคั่วร้อนๆ อีกหนึ่งถุงใหญ่... ถูกมะลิสอดซ่อนทะลวงเข้าไปใน ‘กระเป๋าซ่อนลับใต้ชุดวิวาห์ชั้นที่ 3 และชั้นที่ 4’ อย่างแนบเนียน ชนิดที่แม้แต่องครักษ์เงายังมองตามไม่ทัน!

ยามซวี (ประมาณ 19.30 น.) ณ หน้าตำหนักหอหลวง ตำหนักเก้าชั้นฟ้า

โคมไฟมงคลสีแดงสว่างไสวตลอดแนวระเบียงหยก ขบวนส่งตัวเข้าหอเดินมาหยุดลงหน้าประตูไม้จันทน์หอมบานใหญ่

มหาจักรพรรดิแห่งบูรพาทรงเดินนำขบวนมาส่งลูกสาวด้วยพระองค์เอง พระเนตรแดงก่ำ น้ำพระเนตรคลอเบ้า พระหัตถ์สั่นระริกขณะจ้องมองลูกสาวในชุดแดง ก่อนจะตวัดสายตามังกรหันขวับมาจ้องหน้าลูกเขยอย่างดุดัน!

หมับ!

มหาจักรพรรดิทรงดึงแขนเสื้อชุดเจ้าบ่าวสีแดงเพลิงของชินอ๋องไว้แน่น ตรัสข่มขู่สุรเสียงเข้มสะท้านโถงทางเดิน!

“เวินเชียนฟาน... เจ้าฟังเจิ้นให้ดี!” มหาจักรพรรดิกัดพระทนต์กรอด ลมออกหูปานกาต้มน้ำเดือด “เจ้าเป็นเขยของแถมที่แต่งเข้าวังบูรพาแท้ๆ อย่าริอาจคิดพาลูกสาวข้าหนีกลับไปลำบากที่ต้าซิงเชียว! และหากเจ้าดูแลนางไม่ดี... ปล่อยให้นางต้องหิวโหย หรืออดอยากแม้แต่มื้อเดียว... ต่อให้อยู่ไกลสุดหล้า ข้าก็จะสั่งระดมกองทัพมังกรบูรพาสิบล้านนาย ข้ามพรมแดนไปถล่มวังชินอ๋องของเจ้าให้ราบเป็นหน้ากลอง ได้ยินชัดเจนหรือไม่!!”

‘เวินเชียนฟาน’ ในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเพลิงขลิบดิ้นทองคำ สง่างาม หล่อเหลาไร้ที่ติดุจเทพสงครามจุติ ชินอ๋องประสานมือคารวะพ่อตาด้วยท่าทีสุขุมล้ำลึก สุรเสียงทุ้มต่ำตอบหน้าตายอย่างมั่นคงดุจขุนเขาไท่ซาน!

“ทูลเสด็จพ่อตาโปรดวางพระทัย...” ชินอ๋องสบพระเนตรพ่อตาอย่างเด็ดเดี่ยว “อยู่ที่นี่ข้าจะปรนนิบัตินางมิให้แตะต้องงานหนัก และหากวันใดมีเหตุให้พานางไปเยือนต้าซิง ข้าก็ได้สั่งขยายคลังเสบียงวังชินอ๋องไว้สิบโกดังใหญ่ พร้อมจ้างยอดพ่อครัวจากร้อยแคว้นมารอรับใช้นางแล้ว... ตราบใดที่ข้ายังมีลมหายใจ นางจะไม่มีวันอดอยากไปตลอดชีวิตพะยะค่ะ”

มหาจักรพรรดิฮึดฮัดในพระอุระ ทรงยกแขนเสื้อขึ้นซับหัวตาเบาๆ จำใจยอมปล่อยมือลูกเขย

“ฮึ่ม! จำคำของเจ้าไว้ให้ดี!” มหาจักรพรรดิโบกพระหัตถ์ “ส่งตัวบ่าวสาวเข้าห้องหอได้!”

อาชูและเจ้าส้มยักษ์ที่ผูกโบแดงเดินตามมา นั่งลงประจำการหน้าประตูตำหนัก เจ้าส้มทิ้งตัวลงนอนขวางหน้าประตูอย่างว่าง่าย คอยทำหน้าที่เป็นการ์ดหน้าห้องหออย่างสมเกียรติ!

ยามซวีแก่ๆ (ประมาณ 20.30 น.) ณ ภายในห้องหอหลวง ตำหนักเก้าชั้นฟ้า

ปัง...

บานประตูไม้จันทน์หอมปิดสนิทลง ตัดขาดเสียงอึกทึกภายนอกจนหมดสิ้น

กลิ่นกำยานมงคลหอมกรุ่นอบอวลไปทั่วห้อง แสงเทียนสีแดงสลัวส่องกระทบม่านเตียงผ้าไหมโปร่งบาง เตียงวิวาห์ไม้จันทน์หอมขนาดมหึมาปูลาดด้วยฟูกแพรไหมสีแดงชาดปักลายมังกรหงส์ทองคำ

มะลินั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนขอบเตียง เท้าสองข้างแทบไม่แตะพื้น หัวใจเต้นตึกตักกึกกักอย่างห้ามไม่อยู่

(เชี่ยเอ๊ย... เข้าหอของจริงว้อย! บรรยากาศโรแมนติกชวนขนลุกขนาดนี้ สาวโสดจากปี 2026 อย่างกูจะรอดไหมเนี่ย!)

เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงค่อยๆ ก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้านาง...

เวินเชียนฟานหยิบ ‘คันชั่งเงินมงคล’ ขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวยาวค่อยๆ เลิกผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงชาดขึ้นอย่างช้าๆ...

วูบ...

ผ้าคลุมหน้าสีแดงถูกเลิกขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าน่ารักหมดจด ดวงตากลมโตสุกใสเป็นประกาย และพวงแก้มขาวเนียนที่กำลังเห่อร้อนแดงระเรื่อดั่งผลผิงกั่วสุก!

ดวงตาคมกริบของเวินเชียนฟานเบิกกว้าง ลมหายใจสะดุดกึก แววตาคมคายที่เคยเยือกเย็น บัดนี้เชื่อมหวาน ลึกซึ้ง และอ่อนโยนจนราวกับจะหลอมละลายทุกสรรพสิ่ง

“ซูเหมย...” ชินอ๋องกระซิบเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวลหยดย้อยปานน้ำผึ้งเดือนห้า “คืนนี้... เจ้าช่างงดงามยิ่งนัก ยอดดวงใจของข้า งดงามจนข้าแทบหยุดหายใจ”

เปรี้ยงงงงง!

เหมือนมีสายฟ้าฟาดเข้ากลางอกสาวโสดปี 2026! มะลิตาค้าง หน้าเห่อร้อนวาบจนแดงแจ๋ลามไปถึงใบหู เลือดลมตีกลับจนพูดไม่ออก!

ด้วยความเขินอายขั้นวิกฤต มะลิจึงรีบเอื้อมมือไปคว้าแขนเสื้อชินอ๋องแล้วโวยวายกลบเกลื่อนเสียงหลง!

“งดงามแต่หนักมากค่ะคุณพี่! มงกุฎหงส์นี่หนักห้ากิโล แถมชุดแปดชั้นนี่หนักเป็นสิบกิโล รัดพุงหนูจนไส้จะแตกแล้วค่ะ! ช่วยหนูถอดด่วนเลยค่ะคุณพี่!”

เวินเชียนฟานชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะหลุดยิ้มละมุนละไมออกมาอย่างเอ็นดูสุดหัวใจ

“ตามใจเจ้า... ข้าจะช่วยเจ้าปลดออกเดี๋ยวนี้”

ชินอ๋องวางคันชั่งเงินลง มือหนาอันอบอุ่นค่อยๆ เอื้อมไปปลดมงกุฎหงส์ออกจากศีรษะนางอย่างทะนุถนอม จากนั้นมือหนาก็ค่อยๆ แก้สายรัดเอวทองคำ ปลดฉลองพระองค์ชั้นนอกสีแดงชาดออกทีละชั้น... ชั้นที่หนึ่ง... ชั้นที่สอง...

ทว่า... พอมือหนาเอื้อมไปกระตุก สายรัดเอวชั้นที่ 3 และชั้นที่ 4...

นิ้วของชินอ๋องดันไปสะกิดโดน ‘เชือกผูกกระเป๋าซ่อนลับ’ ที่มะลิมัดไว้แบบลวกๆ เข้าอย่างจัง!

กริ๊ก... ฟึ่บ!

ตุบ! ตึ้ก! แกร๊ก! พรวดดดดดดดดดดดดด!!

วินาทีช็อตฟีลระดับตำนานแห่งสองมหาทวีปก็ระเบิดขึ้น!!

กองทัพห่อใบบัว... น่องไก่ย่างน้ำแดงชิ้นโตมันเยิ้ม 4 น่อง! ขนมเปี๊ยะเสวยประดับทองคำแท้ 6 ชิ้น! ลูกพลับแห้ง และถุงเกาลัดคั่วร้อนๆ อีกหนึ่งถุงใหญ่... พลันร่วงกราวทะลักออกจากใต้กระโปรง หล่นเกลื่อนกลาดกระจายเต็มเตียงวิวาห์ผ้าไหมแดงชาดอย่างมหัศจรรย์ใจ!

น่องไก่น้ำแดงน่องหนึ่งกลิ้งหลุนๆ ไปหยุดอยู่แทบเท้าของชินอ๋องพอดิบพอดี!

กริบ... กริบ... กริบ...

โลกทั้งใบพลันหยุดหมุน...

มะลิตาเหลือกค้าง หน้าเหวอ อ้าปากหวอ สัญชาตญาณสายกินทำงานไวกว่าสมอง! มะลิพุ่งตัวพรวดลงไปตะครุบน่องไก่ย่างมากอดแนบอกอย่างไว!

“อุ๊ยตาย! คุณพี่ขา อย่าเพิ่งเหยียบค่ะ! ไก่ย่างห้องเครื่องสูตรเด็ด เสียดายของ!” มะลิกอดน่องไก่แน่น เงยหน้ามองพระเอกตาปริบๆ “พอดี... พอดีกลัวหิวยามดึกน่ะค่ะ แฮะๆ!”

เวินเชียนฟาน: “...”

ชินอ๋องยืนนิ่งค้าง แข็งทื่อไปสามวินาทีเต็มๆ... ก้มมองน่องไก่ย่าง ขนมเปี๊ยะ และเกาลัดที่เกลื่อนเตียงวิวาห์ สลับกับมองเจ้าสาวที่กำลังนั่งกอดน่องไก่อยู่บนฟูก...

“หึ...”

มุมปากหยักลึกของพญามัจจุราชกระตุกเบาๆ ก่อนที่เขาจะหลุดหัวเราะในลำคอออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำเปี่ยมล้นไปด้วยความเอ็นดูและรักใคร่จนล้นอก

“ซูเหมยเอ๋ย ซูเหมย...” เวินเชียนฟานส่ายหน้าเบาๆ ทรุดตัวลงนั่งข้างนาง มือหนาเอื้อมไปหยิบน่องไก่จากมือนางไปวางบนโต๊ะข้างเตียง “แม้แต่วันเข้าหอ... เจ้าก็ยังไม่ลืมกักตุนเสบียงเชียวรึ ยอดดวงใจของข้า”

ยามซวีปลายๆ (ประมาณ 21.15 น.) บนเตียงวิวาห์มงคล

หลังปลดชุดวิวาห์หนาเตอะ 8 ชั้นออกจนหมดสิ้น เหลือเพียงชุดซับในผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์บางเบาแนบเนื้อ...

ตุบ!

มะลิทิ้งตัวลงนอนแผ่สองสลึงบนฟูกนุ่ม พุงน้อยๆ ป่องกลมอย่างเห็นได้ชัดจากการฟาดโต๊ะจีนตลอดบ่าย บวกกับความเหนื่อยล้าสะสม มะลิเอามือกุมท้อง ร้องโอดครวญเสียงอ่อย

“โอ๊ยยยยยคุณพี่ขา... หนูแน่นท้องมากเลยค่ะ พุงจะแตก หายใจไม่ออก ขยับตัวไม่ไหวแล้วววว!”

อาการ Food Coma เล่นงานสาวปี 2026 เข้าเต็มเปา!

เวินเชียนฟานมองสภาพเจ้าสาวพุงป่องนอนแผ่หราด้วยสายตาอบอุ่น ชินอ๋องมิเพียงไม่รังเกียจ เขากลับขยับกายขึ้นมาบนเตียง นั่งลงเคียงข้าง ประคองดึงร่างบางขึ้นมานอนหนุนตักกว้างของเขาอย่างทะนุถนอม

ฟึ่บ...

ฝ่ามือหนาอันอบอุ่นของชินอ๋อง ค่อยๆ สอดผ่านสาบเสื้อผ้าไหมบางเบา วางทาบลงบนหน้าท้องกลมป่องของนางอย่างแผ่วเบา...

มะลิสะดุ้งตัวโยนเบาๆ สัมผัสไออุ่นจากฝ่ามือหนาที่แนบชิดผิวเนื้อ ทำเอาขนอ่อนทั่วร่างลุกชันวาบ!

ปลายนิ้วเรียวยาวของเวินเชียนฟานเริ่มออกแรงนวดวนเป็นวงกลมตามเข็มนาฬิกาอย่างนุ่มนวลและเป็นจังหวะ พร้อมถ่ายทอดกระแสลมปราณบริสุทธิ์อุ่นสบายเข้าสู่กระเพาะอาหารของนางเพื่อช่วยย่อยอาหาร...

เปรี๊ยะ... อุ่นวาบ...

กระแสความอบอุ่นแล่นพล่านไปทั่วช่องท้อง อาการแน่นพุงและจุกเสียดค่อยๆ คลายตัวลงอย่างน่าอัศจรรย์ มะลิที่นอนหนุนตักรู้สึกสบายท้องจนเคลิ้ม...

ทว่า... ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายกลับเต้นรัวกระหน่ำดั่งกลองศึก!

ตึก... ตัก... ตึก... ตัก!

ลมหายใจอุ่นจัดของชินอ๋องรินรดลงบนพวงแก้มเนียน กลิ่นกายไม้กฤษณาหอมฉุย ใบหน้าหล่อเหลาระยะประชิด 4K กำลังก้มมองนางด้วยแววตาทะนุถนอมราวกับนางเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต

(เชี่ยเอ๊ยยยยยยย...) มะลิตะโกนกรีดร้องในใจจนเซลล์สมองแทบระเบิด (ประธานบริษัทสายเปย์มานั่งนวดพุงให้ถึงเตียงหอแบบนี้ ใครมันจะไปทนไหววะ! สกินชิปละมุนขนาดนี้ สาวโสดปี 2026 อย่างกูจะหัวใจวายตายเพราะความเขินแล้วนะเว้ย!)

“สบายท้องขึ้นหรือไม่?” ชินอ๋องกระซิบถามชิดริมหู น้ำเสียงอ่อนหวานจนใจสั่น

มะลิแก้มแดงแจ๋ พยักหน้ารัวๆ “สะ... สบายมากค่ะคุณพี่ เบาท้องขึ้นเยอะเลยค่ะ”

เวินเชียนฟานยิ้มละมุน ประคองมะลิลุกขึ้นนั่งพิงอกกว้างของเขา มือหนาเอื้อมไปหยิบ ‘สุรามงคลหยกขาว’ สองจอกที่วางอยู่ข้างเตียง

ชินอ๋องส่งจอกหนึ่งให้มะลิ ทั้งสองสอดประสานท่อนแขน ดื่มสุรามงคลคล้องแขนตามโบราณราชประเพณี...

สุรารสหอมหวานกลมกล่อมไหลผ่านลำคอ แววตาคมกริบของเวินเชียนฟานสบประสานกับดวงตากลมโตสุกใสของมะลิอย่างลึกซึ้ง

“ซูเหมย...” ชินอ๋องเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นดั่งคำสาบานแห่งชีวิต “ไม่ว่าเจ้าจะมาจากแห่งหนใด หรือในอนาคตฟ้าดินจะผันแปรเช่นไร... ข้าขอสัญญาด้วยวิญญาณและชีวิตของข้า ว่าข้าจะรัก ปกป้อง และดูแลเจ้าเช่นนี้ตลอดไป”

มะลิสบตากับเขา หัวใจพองโตคับอกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต ความอบอุ่นและมั่นคงของบุรุษตรงหน้า ละลายกำแพงในใจของเธอจนหมดสิ้น

มะลิแย้มยิ้มหวาน ตาเชื่อม “ดีลค่ะคุณพี่... ห้ามคืนคำนะ อยู่เลี้ยงดูหนูไปจนแก่เฒ่าเลยนะคะ”

เวินเชียนฟานยกยิ้มละมุน อ๋องหนุ่มประคองใบหน้าน่ารักของนางขึ้น โน้มริมฝีปากลงประทับจุมพิตอย่างอ่อนหวาน ดูดดื่ม และลึกซึ้ง... ก่อนที่มือหนาจะวาดผ่าน ปลดม่านเตียงสีแดงชาดทิ้งตัวลงมาปิดกั้นบรรยากาศหวานชื่นชวนจิกหมอน...

ตัดภาพไปที่นอกห้องหอ...

“โฮก... ฟี้... คร่อกกกกก!”

เจ้าส้มยักษ์นอนกรนเสียงดังสนั่นดั่งเครื่องยนต์เรือหางยาว เฝ้าหน้าประตูห้องหออย่างสบายอารมณ์!