LOGINShare
หมอยา
publish date:
2026-08-08 12:30:50ในสถานการณ์แบบนี้ นางต้องขบคิดด้วยสมองที่มีทั้งหมดเพื่อเอาชีวิตรอดแล้ว
"นายท่านบาดเจ็บใช่หรือไม่เจ้าคะ" นางถามด้วยเสียงที่บีบให้นุ่มนวลที่สุด "......" ไม่มีเสียงตอบ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธเช่นกัน นางรู้อยู่แล้วว่า บุรุษน่ากลัวผู้นี้บาดเจ็บอยู่ ดูจากอาการเลือดที่ไหลนองเต็มพื้น ก็น่าจะหนักหนาสาหัสมิใช่น้อย นางคงต้องลองเสี่ยงดวงดูแล้ว "ข้าเป็นผู้ที่จะมาช่วยนายท่าน จากปากยมโลกเองเจ้าค่ะ" นางหลุบสายตาลง แล้วเกร็งตัวอยู่ในท่าย่อเข่าจนสองขาสั่นระริกอย่างเมื่อยขบ ดูผิวเผินนางอาจจะเหมือนหญิงสาวชาวบ้าน ที่มีท่าทางสงบเสงี่ยมเรียบร้อยไม่มีพิษไม่มีภัย แม้หน้าตาจะอัปลักษณ์เกินไปซักหน่อย แต่พอมีผ้าขาวปิดบังใบหน้าช่วงล่าง ก็เลยทำให้ไม่ดูน่ากลัวจนเกินไปนัก จากผีร้าย ก็ดูเป็นมนุษย์ธรรมดามากขึ้นอีกนิด เสียงถอนหายใจเบาๆ คล้ายเก็บกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ ทำให้นางรีบคว้าโอกาสนี้เอาไว้ทันที "หากนายท่านเชื่อใจ ขอให้ข้าน้อยดูบาดแผลได้หรือไม่เจ้าคะ" ดวงตากร้าวดุจ้องมองนางอย่างเคลือบแคลง แล้วเอ่ยกลับมาด้วยเสียงแหบห้าวว่า "เจ้าเป็นหมอรึ" แล้วนางจะตอบว่าอะไรได้ นอกจากพยักหน้าแล้วยอมรับสมอ้างตัวเองไปเลยว่า... "ใช่เจ้าค่ะ ข้าน้อยเป็นหมอยา" มิคาด หลังจากพูดโกหกไปเพื่อเอาตัวรอด ในหัวก็ได้ยินเสียงเหรียญหล่นลงก้นกระปุกดัง กริ๊ง ! พร้อมกับมียอดเงินแสดงให้เห็น * + 5 เหรียญ * ไอ้ระบบมารร้ายนี่ แค่นางโกหกก็เติมเงินให้ซะแล้ว ! ช่างเป็นระบบที่ล่อลวงคนให้ทำชั่วได้ดีจริงๆ แค่นางจำต้องโกหกเพื่อเอาตัวรอด ก็ยังได้เงินมาง่ายๆแบบนี้ ต่อไปก็ไม่ต้องทำอะไรแล้ว แค่ทำเรื่องชั่วช้าเล็กๆน้อยๆอย่างเช่นการโกหก นางก็จะมีเงินไปจับจ่ายใช้สอยได้อย่างสบายมือ "โกหก.. !" บุรุษร่างสูงชี้ดาบตรงมาที่นาง จนนางสะดุ้งโหยงขวัญหนีดีฝ่อ แย่แล้ว หรือว่าเขาจับได้ว่านางกำลังโกหกอยู่จริงๆ ในขณะที่ใจนางเหมือนถูกแขวนอยู่บนเส้นด้ายบางๆ เสียงห้าวดุก็พูดต่อออกมาว่า "หากเจ้าโกหก ข้าจะเอาดาบเล่มนี้ ฟันเจ้าให้ขาดออกเป็นสองซีก !" ที่แท้เขาก็ยังไม่รู้ว่านางโกหก เลยข่มขู่นางให้หวาดกลัวเอาไว้ก่อน เหยาซูหนี่ว์ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก แล้วตอบออกไปอย่างมั่นใจว่า "ข้ามิได้โกหกนายท่านแน่เจ้าค่ะ ข้าเป็นหมอยา สามารถรักษาแผลให้นายท่านได้จริงๆ" นางจำเป็นต้องโกหกหน้าตาย เพราะหวั่นเกรงดาบคมกริบที่ชี้ตรงมา แม้จะได้ยินเสียงเหรียญหล่นลงก้นกระปุกดังกริ๊งๆอีก นางก็ไม่สนใจอีกแล้ว ร่างสูงใหญ่ในชุดดำ ทำการปักดาบยาวปลายแหลมคมลงกับพื้นจนเกิดเสียงดัง ฉึ่บ ! ก่อนจะค่อยๆกลับไปนั่งลงเอาหลังพิงกำแพง แล้วส่งสายตาเรียกให้นางเข้าไปหา "มารักษาให้ข้า" นางกลืนน้ำลายลงคออย่างกล้ำกลืน แล้วผงกศีรษะรับคำ ก่อนจะยืดตัวตรงแล้วก้าวด้วยขาสั่นๆเข้าไปหาเขาตามคำสั่ง "เดี๋ยวก่อน นั่นอะไร" นางชะงัก แล้วมองตามที่บุรุษแปลกหน้าชี้นิ้วยาวไปที่พื้น มันคือ.. ขนมปังเนยของนางนั่นเอง สงสัยเมื่อครู่ที่นางตกใจ เลยเผลอทำหลุดมือตกพื้นลงไป พื้นที่มีแต่ฝุ่นหนา ทำให้ขนมปังเนยของนางสกปรกจนไม่อาจจะหยิบมากินได้อีก "เอ่อ ซาลาเปาเจ้าค่ะ" นางเลือกที่จะตอบเป็นของที่คนที่นี่พอจะเข้าใจได้ ถ้าบอกว่าเป็นขนมปังเนยเดี๋ยวจะกลายเป็นต้องอธิบายกันยืดยาว ว่าขนมปังคืออะไรอีก "หยิบมาให้ข้า" เหยาซูหนี่ว์อึกอักละล้าละลัง เพราะไม่รู้ว่าบุรุษผู้นี้จะเอาขนมปังเนยที่ตกพื้นสกปรกแล้วไปทำอะไร นางก้มลงหยิบขนมปังไปส่งให้เขาตามคำสั่ง จนบุรุษผู้นั้นรับไปแล้วยกขึ้นดม ก่อนจะปัดฝุ่นที่ขนมปังออกอย่างลวกๆ แล้วปลดผ้าคลุมหน้าสีดำออก เพื่อยัดขนมปังทั้งชิ้นเข้าปากในคำเดียว เหยาซูหนี่อ้าปากค้าง ไม่รู้ว่านางตกตะลึงเรื่องที่เขายัดขนมปังเปื้อนฝุ่นเข้าปากเคี้ยวในคำเดียว หรือตกตะลึงกับใบหน้าดั่งหยกสลักของเขากันแน่ บุรุษแปลกหน้าผู้นี้ ช่างหล่อเหลาจนนางหุบปากไม่ลงเลยทีเดียว ดีนะที่นางมีผ้าคลุมหน้าปิดบังเอาไว้ ไม่เช่นนั้นคงจะกลายเป็นการปล่อยไก่ออกมาจนน่าขันที่สุด แค่เห็นใบหน้าชายงาม นางก็แทบจะทำน้ำลายไหลยืดออกมาเสียแล้ว ดวงตาดุตวัดมองมาแล้วหรี่ลงอย่างไม่ชอบใจ ก่อนจะเอาผ้าโพกปิดหน้ากลับไปเช่นเดิม "ไหนว่าจะรักษาให้ข้า" เสียงกร้าวเริ่มไม่พอใจ จนนางต้องรีบกุลีกุจอเข้าไปหาเขาอย่างลุกลนเพราะกลัวตาย เหยาซูหนี่ว์คิดค่อนขอดในใจ ต่อให้ชายผู้นี้จะมีใบหน้าที่ล่อลวงหญิงสาวได้ แต่นิสัยดุร้ายขนาดนี้ นางก็เอ็นดูเขาไม่ลงหรอก ตอนนี้นางต้องแกล้งทำตัวเป็นหมอยาที่เชี่ยวชาญ หาไม่แล้วถูกจับได้ นางอาจจะต้องตายเพราะโดนหั่นออกเป็นสองซีกอย่างแน่นอน เมื่อมองสำรวจไปทั่วตัวของเขา จุดที่มีเลือดไหลซึมออกมาไม่หยุดคือตรงหน้าอก เพราะตัวเสื้อสีดำแม้จะอำพรางรอยเลือดได้ แต่ก็ดูเปียกชุ่มโชกจนเลือดไหลหยดลงมาไม่หยุด "นายท่าน ข้าขอดูแผลที่หน้าอกของท่านหน่อยนะเจ้าคะ" นางเอ่ยเบาๆ พอเขาพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการอนุญาต นางถึงกล้าปลดเสื้อของเขา และค่อยๆแหวกออกอย่างเบามือ สิ่งที่เห็นคือแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสวยงาม แต่ดันมีรอยดาบฟันพาดยาวจากอกซ้ายลงมาถึงหน้าท้องด้านขวาอย่างน่าใจหาย แผลสดน่ากลัวจนนางเห็นยังมือสั่น แต่เขายังมีสติลุกขึ้นมาพูดกับนางได้เหมือนไม่เจ็บปวดอะไร เขาไม่น่าจะใช่คนแล้วถึงได้อึดขนาดนี้ ! "เจ็บหรือไม่เจ้าคะ" นางถามออกไป ทั้งๆที่ในใจอยากจะถามเขาว่า ' แผลลึกขนาดนี้ ทำไมเขาถึงยังไม่ตายต่างหาก ' แต่เขาไม่ตอบ แล้วนางก็ไม่กล้าเซ้าซี้อีก บาดแผลลึกขนาดนี้ เลือดก็ยังไหลไม่หยุด ถึงตอนนี้เขาจะไม่ตาย แต่ถ้าปล่อยให้เลือดไหลจนหมดตัวไปเรื่อยๆ มิแคล้วยังไงเขาก็ต้องตายแน่ๆ นางมองซ้ายมองขวา แต่ไม่เห็นอะไรที่จะเอามาใช้ห้ามเลือดได้เลย จนนางมองเข้าไปในร้านสะดวกซื้อ... ในนั้นน่าจะมีของที่เอามารักษาชายผู้นี้ได้ แต่.. นางจะเข้าไปในร้านสะดวกซื้อได้ยังไงโดยที่ไม่ให้เขาเห็นกันล่ะ "รักษาได้หรือไม่" เสียงที่ถามมาเบาลง ทำให้นางสบตาที่เริ่มจะแดงเพราะเขาน่าจะทนพิษบาดแผลไม่ไหว ทีเมื่อกี้ยังทำท่าดุดันจนแทบจะเอาดาบมาเสียบนาง ตอนนี้สงสัยท่าจะถึงขีดจำกัดของเขาแล้ว "นายท่านโปรดหลับตาพักซักครู่ ข้าจะไปเอายามารักษาท่านก่อนนะเจ้าค่ะ" ดีที่เขาเริ่มอ่อนแรงลง เหมือนกับว่าได้ใช้แรงเฮือกสุดท้ายไปหมดแล้ว เสียงห้าวที่เบาลง ยังบอกนางก่อนหลับตาว่า "ถ้าเจ้าโกหก ข้าจะฆ่าเจ้า" นางแยกเขี้ยวใส่บุรุษกักขฬะ เพราะเห็นว่าเขาหลับตาลงแล้วถึงได้กล้าทำ ก่อนจะลุกขึ้นยืนทันที ใจนึงนางก็คิดจะใช้โอกาสนี้รีบวิ่งหนีไป แต่อีกใจก็รู้สึกสงสาร ที่จะปล่อยเขาให้ตายอยู่ตรงนี้ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีกันจนยุ่งเหยิง สุดท้ายนางก็ตัดสินใจที่จะช่วยเขาเอาไว้ เขาว่า.. ช่วยคนให้รอดตาย ดีกว่าสร้างเจดีย์สิบชั้น นางไม่ได้อยากจะเป็นคนดี เพื่อช่วนคนเลวๆอย่างเขา แต่ถ้านางปล่อยให้เขาตายไปต่อหน้า นางก็ทำไม่ลงเช่นกัน เหยาซูหนี่ว์หันกลับไปที่ร้านสะดวกซื้อ แล้วเดินเข้าไปอย่างไม่มีทางเลือก ********** ชั่วเจ็ดที ดีเจ็ดหน สุดท้าย.. จะดีจะชั่วก็อยู่ที่ตัวเราเลือกล่ะนะ อิอิ By ไรริล
Latest chapter
เกิดใหม่อีกครา วาสนาข้าน้อยนัก รักนิรันดร์ ตอนจบ
แสงจันทร์สีเลือดด้านนอกพลันเปล่งประกายเจิดจ้า สาดแสงส่องลงอาบย้อมสองร่างเปลือยเปล่าที่กำลังดื่มด่ำอยู่ในรสเสน่หาเปลวไฟแห่งความปรารถนาที่ถูกจุดขึ้นท่ามกลางความเย็นเยือกของเตียงหยกขาว เริ่มแผ่ขยายความร้อนระอุจนบรรยากาศรอบกายแทบจะหลอมละลายจอมปีศาจไม่ได้รีบร้อนทว่ากลับเต็มไปด้วยความโหยหา ฝ่ามือร้อนผ่าวลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนละเอียด ดึงรั้งร่างบางให้แนบชิดกับแผงอกแกร่งของเขาจนไร้ช่องว่าง สัมผัสจากผิวเนื้อเปลือยเปล่าที่เสียดสีกันสั่นคลอนสติอันเลือนรางของเทพธิดาน้อยจนนางครางแผ่วในลำคอ“หนี่เอ๋อ.. มองข้า”น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบสั่งอย่างเอาแต่ใจ ยามที่เขาถอนริมฝีปากออกชั่วครู่ ดวงตากลมโตที่ส่องประกายฉ่ำปรือดุจหยาดน้ำค้างช้อนขึ้นมองบุรุษใต้แสงจันทร์นัยน์ตาดุดันของเขาบัดนี้เข้มขึ้นจนแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งเปลวไฟ ลุกโชนไปด้วยประกายไฟรักที่พร้อมจะแผดเผานางให้มอดไหม้ไปพร้อมกัน“เหยียน.. เหยียนจวิ้น..”นางเรียกชื่อเขาเสียงสั่นเครือ ลมหายใจอุ่นๆของทั้งคู่รินรดผสานกันจนแยกไม่ออกจอมปีศาจยิ้มเยือนอย่างเสน่หา ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาบดจูบเรียวปากอิ่มซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างละโมบ ตักตวงความหวานล้ำอย่างไม่รู
เกิดใหม่อีกครา วาสนาข้าน้อยนัก ข้าก็เป็นเซียน
หยาดน้ำตาเม็ดโตพลันร่วงเผาะลงมาอาบแก้มเนียน ฉายชัดถึงความรู้สึกสลดใจและอัปยศอดสูจนถึงที่สุดร่างเล็กสั่นสะท้านก่อนจะสะอื้นไห้ออกมาเสียงแผ่ว พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ละล่ำละลักเรียกชื่อบุรุษผู้เป็นดั่งดวงใจด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว“เหยียนจวิ้น.. ข้าขอโทษ.. ”เมื่อได้เห็นน้ำตาที่ร่วงหล่นราวกระจกแก้วที่แตกสลายของนางฟ้าน้อย และรับรู้ได้ว่านางกำลังจะใจสลายเพราะคิดว่าตนเองถูกชายอื่นแตะต้อง หัวใจของจอมปีศาจที่เคยแกร่งดั่งหินผาก็พลันอ่อนยวบลงด้วยความสงสารและรู้สึกผิดในพริบตาความขี้เล่นร้ายกาจมลายหายไปสิ้นเหลือเพียงความอาทร เขารีบคลายพันธนาการที่ข้อมือของนางออกอย่างรวดเร็ว แล้วยื่นมือเข้าประคองใบหน้างามที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาขึ้นมาอย่างทะนุถนอมราวกับกลัวว่านางจะแหลกสลายคามือสายตาคู่คมเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความโหยหาอันลึกซึ้งที่ปิดบังไว้ไม่มิด“หนี่เอ๋อ ฟังข้าก่อน..”“ข้าไม่ฟัง ปล่อยข้านะ !”นางตวาดลั่นด้วยความขยะแขยง สะบัดหน้าหนีจากการเกาะกุมพร้อมกับยกมือขึ้นร่ายเวทสร้างเกราะแสงเซียนสีทองสว่างวาบขึ้นมากั้นกลางระหว่างเขากับนางทันทีน้ำตาแห่งความอัปยศยังคงไหลรินไม่ขาดสาย น
เกิดใหม่อีกครา วาสนาข้าน้อยนัก ปรากฏกาย
แม้เหตุการณ์ระทึกในท้องพระโรง ที่นางถูกจอมราชาปิศาจจับตัวได้อีกครั้ง จะจบลงอย่างสันติแล้วแต่สิ่งที่เข้ามาแทนที่ กลับเป็นภาพความร่ำรวยและบารมีอันมากล้นของวังทองคำที่ปรากฏเด่นชัดขึ้นในยามที่นางได้เดินสำรวจอย่างละเอียดวังทองคำของจอมราชาปิศาจนั้น ไม่ได้มืดทึมคร่ำครึหรือน่ากลัวอย่างที่เทพธิดาหนี่วาจินตนาการเอาไว้เลย แต่กลับโอ่อ่าตระการตาด้วยสถาปัตยกรรมทองคำแท้ที่สะท้อนแสงจันทราส่องประกายระยิบระยับจนแสบตาเสาค้ำยันตำหนักทุกต้นสลักเสลาลวดลายสัตว์อสูรโบราณ ประดับด้วยหยกและอัญมณีล้ำค่าที่ประเมินค่าไม่ได้ พื้นหินอ่อนสีดำสนิทถูกปูทับด้วยพรมขนสัตว์อสูรนุ่มละเอียดทุกย่างก้าวของนางจึงรายล้อมไปด้วยความหรูหราขั้นสุด ตราบเท่าที่อำนาจมืดและความมั่งคั่งของแดนปรโลกจะบันดาลให้ได้ทว่า ตลอดระเบียงทางเดินยาวกลับมีเสียงซุบซิบกระซิบกระซาบแว่วมาจากตามซอกกำแพงและมุมมืดให้นางได้ยินเบาๆ“พวกเจ้าดูนั่นเร็ว ! เทพธิดาจากสวรรค์องค์นั้นเดินเชิดหน้าชูคอราวกับเป็นเจ้าของวังคนใหม่เลยทีเดียวเชียวล่ะ !”เจี่ยกู่ ปีศาจกบรับใช้เอ่ยกระซิบ แววตาโปนๆของมันเบิกกว้างจนแทบจะหลุดออกจากเบ้าขณะแอบมองผ่านรอยแยกของฉากกั้น มันพยายามจ
เกิดใหม่อีกครา วาสนาข้าน้อยนัก เพราะเขาคือคนที่ข้ารัก
เทพธิดาหนี่วาได้แต่สบตาสีเลือดที่จับจ้องมาไม่วางตาพลางกัดฟันกรอด ในใจร่ำร้องตะโกนด้วยความเจ็บใจว่า‘ ข้าไม่ได้คิดถึงเจ้า ! '‘ ข้าแค่โดนความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองหลอกให้วิ่งมาตกอยู่ในมือเจ้าต่างหาก ! ’' ไอ้ปิศาจหลงตัวเองเอ๊ย ! ’ทว่านางรู้ดีว่าภายใต้สถานการณ์ที่ฝูงปิศาจล้อมหน้าล้อมหลังและพร้อมจะขย้ำนางให้ตายได้ทุกเมื่อ การด่าทอหรือการทำตัวอวดเก่ง มีแต่จะทำให้ตัวนางเองกลายเป็นอาหารของพวกปิศาจเร็วขึ้นดังนั้นถ้านางอยากจะเอาตัวให้รอด ก็ต้องใช้ประโยชน์จากความพึงพอใจที่เจ้าปิศาจตนนี้มีต่อนาง เอามาใช้เป็นเครื่องต่อรอง !ดวงตาสีงามระยับสั่นไหววูบหนึ่งอย่างชั่งใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นประกายแวววาวอย่างมีจริต แล้วแสร้งทำเป็นถอนหายใจยาวนางฟ้าเช่นนาง.. จำต้องดึงเอาเคล็ดวิชานางจิ้งจอกระดับปรมาจารย์ออกมาใช้ปราบเจ้าปิศาจบ้าตัณหาตนนี้ให้อยู่หมัด ก่อนจะส่งยิ้มตาหวานเยิ้มไปประสานกับดวงตาสีเลือดคู่นั้นอย่างออดอ้อน“สมกับเป็นท่านจอมราชาผู้ปราดเปรื่อง.. และมีสายตาที่เฉียบแหลมยิ่งนักเจ้าค่ะ”เทพธิดาหนี่วาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานที่ปรุงแต่งจนนุ่มนวลระรื่นหู“ข้าน้อยอุตส่าห์ปกปิดกลิ่นอายเซียน ห่มเสื้อคลุมวิก
เกิดใหม่อีกครา วาสนาข้าน้อยนัก บุญหนุนนำ หรือ นรกลงทัณฑ์
ความหวาดกลัวและรำคาญใจที่ถูกเจ้าปิศาจตามรังควานในยามนั้น ทำให้นางตัดสินใจหนีปัญหาด้วยการหนีลงไปจุติยังโลกมนุษย์เพื่อผ่านด่านเคราะห์ก่อนเวลาทันทีโดยคิดเข้าข้างตัวเองว่า พอกาลเวลาผ่านไป เจ้าปิศาจบ้าตนนี้คงจะเบื่อและเลิกสนใจนางไปเองนางยอมสละร่างเซียนชั่วคราว และลงไปเผชิญความทุกข์ยากในโลกมนุษย์ที่เต็มไปด้วยกิเลสตัณหา ดูซิว่าเจ้าปิศาจจะหานางเจออีกไหม !ที่คิดเอาไว้ว่า คงจะไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่าการถูกปิศาจเหยากวยตามตอแยแล้ว แต่ครั้นนางลงไปเกิดใหม่ยังโลกมนุษย์ ด่านเคราะห์ที่นางต้องประสบพบเจอกลับเป็น..ด่านรัก !นางได้พบรักกับชายผู้หนึ่ง.. แม้เริ่มต้นเขาจะทำให้นางหวาดกลัวจนต้องหนีให้ห่าง แต่พอนางรักเขา โชคชะตาก็ดันเข้ามาตัดบุพเพวาสนาของนางจนขาดสะบั้น ทำให้นางต้องพรากจากเขาทั้งน้ำตาเคราะห์กรรมที่เรียกว่าด่านรัก ยังคงทำให้นางปวดหัวใจมาจนถึงบัดนี้เมื่อนางสิ้นอายุขัยในโลกมนุษย์และผ่านด่านเคราะห์ได้สำเร็จ ดวงจิตเทพเซียนของนางก็ได้กลับมาจุติบนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าอีกครั้งแต่.. นางยังไม่ทันจะได้สูดกลิ่นอายทิพย์ให้ชื่นใจเพื่อชดเชยความเหนื่อยยากจากด่านเคราะห์ที่ต้องเผขิญเลย มหาเทพซีรุ่ยเฉิงก็มีบัญชาส
เกิดใหม่อีกครา วาสนาข้าน้อยนัก จอมปิศาจ
สามวันสามคืนในกรงขังม่านหมอกช่างยาวนานราวกับนับร้อยปีสำหรับเทพธิดาหนี่วา..นางถูกกักขังไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของหุบเขาปิศาจ รอบกายมีเพียงความมืดมิดและดวงตาสีเลือดคู่ลึกลับที่แวะเวียนมาจับจ้องนางฝ่าความสลัวรางแทบทุกชั่วยาม พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอที่คอยปั่นประสาทให้นางโมโหไม่ว่างเว้นนางไม่เคยเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเจ้าปิศาจตนนี้ ซึ่งมันจะซ่อนตัวตนเอาไว้หลังม่านหมอกหนาทึบสีดำอยู่ตลอดเวลานางจึงคิดว่า มันต้องเป็นปิศาจที่อัปลักษณ์ที่สุดจนไม่กล้าให้ใครเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของมัน และปิศาจที่น่าเกลียดที่สุดในโลกเบื้องล่างแห่งนี้ก็คือ ปิศาจเหยากวยข่ายอาคมของจอมปิศาจเหยากวยแน่นหนาจนนางไม่อาจใช้ปราณเซียนได้แม้แต่เศษเสี้ยว ทว่าเทพธิดาหนี่วาผู้มีปัญญาเป็นเลิศเช่นนางมีหรือจะยอมติดแหงกอยู่ที่นี่ตลอดไปในเมื่อใช้กำลังไม่ได้ นางก็ต้องใช้ ‘ เล่ห์กลร้อยเล่มเกวียน ’ เข้าสู้เพื่อเอาตัวรอดต่อให่้ปิศาจเจ้าเล่ห์ตนนี้จะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็อย่าได้ดูแคลนสติปัญญาของเทพธิดาแห่งแดนสวรรค์อย่างนางเชียว !ในวันแรกที่โดนจับมา เทพธิดาหนี่วาเกาะลูกกรงหมอกควันพลางเชิดหน้าขู่ฟ่อราวกับพยัคฆ์ที่เฝ้าหน้าประตูสวรรค
You May Also Like
ย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา
กระต่ายน้อยใต้ดวงจันทร์101.3K viewsท่านอ๋องกับพระชายาพาลูกหนีภัยธรรมชาติ
หลันซานอวี่146.6K viewsหญิงอ้วนทำนา กับสามีบนเขาจอมขี้แกล้ง
ฮวาฮวาน่งหยวี่194.0K viewsพระชายาสุดหวงของท่านอ๋องคลั่งรัก
ชาไทยเย็น43.1K viewsช่วยด้วย! ข้าพังเรือพระเอกนายเอกโดยไม่ตั้งใจ
ปกแดง109 viewsหมดแรงรัก
ปกแดง299 viewsจากลูกสาวเจ้าพ่อมาเป็นฮูหยินผู้ไร้ค่า
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน472 viewsนางเอกนิยายเรื่องนี้เหตุใดุถึงเป็นบุรุษไปได้เล่า
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า18 views
