บทนำ

บทนำ 

ปลายฤดูหนาวของปีนี้ชวนให้สับสนอย่างประหลาดท้องฟ้าครึ้มเหมือนจะเย็น แต่ลมที่พัดผ่านกลับอุ่นจนรู้สึกเหนียวตัว เหงื่อซึมตามไรผมตั้งแต่ยังไม่ก้าวออกจากรั้วมหาวิทยาลัย แดดอ่อน ๆ ยามบ่ายคล้ายลังเลว่าจะเป็นฤดูร้อน หรือจะยอมถอยให้ฤดูหนาวเข้ามาทำหน้าที่ของมันอย่างที่ควรจะเป็น

ปองรัก เกิดผลชนะ สะพายกระเป๋าผ้าใบเก่าคู่ใจ เดินออกจากอาคารเรียนด้วยจังหวะไม่รีบร้อน หญิงสาววัยยี่สิบปี นักศึกษาชั้นปีที่สี่ คณะบริหารธุรกิจ สาขาบริหารต่างประเทศ ใบหน้ากลม แก้มอิ่ม และดวงตาที่มักเป็นประกายยามพูดถึงสิ่งที่รัก ขณะนี้เธอกำลังคิดถึงเพียงอย่างเดียวนั่นก็คือเตียงนุ่มในคอนโด กับกองหนังสือที่รอให้นอนอ่านจนดึก

หลังเลิกเรียน เธอจึงมักชอบตรงดิ่งกลับคอนโดทันที คอนโดขนาดกลางไม่หรูหราแต่สะดวกสบาย ที่บิดากับพี่ชายช่วยกันซื้อไว้ให้ตั้งแต่เธอขึ้นปีหนึ่ง เพื่อไม่ต้องลำบากเดินทางไกลทุกวัน ปองรักขึ้นรถสองแถวสายประจำ นั่งมองวิวข้างทางที่คุ้นตาจนแทบจำได้ทุกหลุมบ่อ ทุกป้ายร้านค้า

เมื่อรถสองแถวชะลอจอดตรงปากซอย สายตาของหญิงสาวก็พลันสะดุดเข้ากับตลาดนัดขนาดใหญ่ที่ตั้งขวางทางสายตาอยู่ตรงนั้นตลาดนัดเย็นที่คึกคัก เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้า กลิ่นอาหารทอดผสมกับกลิ่นอะไรอีกหลายกลิ่น สายตาของหญิงสาวมองหาแผงร้านหนังสือเก่ามุมเดิมที่เธอคุ้นเคยดี

อย่ากระนั้นเลย…

เงินในกระเป๋าที่เพิ่งได้มาจากพี่ชายเหมือนจะร้อนขึ้นมาทันที ปองรักยกมือกดซิปกระเป๋าแน่นราวกับกลัวธนบัตรจะกระโดดหนี สำหรับสาวนักมโนผู้คลั่งไคล้นวนิยายเป็นชีวิตและติดซีรีส์จีนเข้ากระแสเลือด ต่อให้ต้องอดข้าวไปหลายมื้อก็ยังดีกว่าพลาดหนังสือแปลดี ๆ สักเล่ม เท้าเล็กจึงเบี่ยงออกจากเส้นทางกลับคอนโดอย่างไม่ลังเล

ตลาดนัดวันนี้ดูคึกคักกว่าปกติ ผู้คนเดินเบียดเสียด เสียงหัวเราะ เสียงต่อราคา เสียงถุงพลาสติกเสียดสีกันดังไม่ขาดสาย ปองรักเดินแทรกผ่านร้านเสื้อผ้า เครื่องประดับ และของกินสารพัด จนมาหยุดอยู่หน้าร้านหนังสือเก่าเจ้าประจำ ร้านที่เธอไม่ได้เห็นมานานหลายเดือน

หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย

“อ้าว หนูแป้ง วันนี้มาแต่หัววันเลยนะคะ”

เสียงทักทายคุ้นหูดังขึ้น เจ้าของร้านสาวร่างอวบ ผิวคล้ำแดด ผมรวบตึงไว้ด้านหลัง เงยหน้าขึ้นจากกล่องหนังสือแล้วส่งยิ้มกว้างมาให้

“มาเลยจ้ะ ล็อตใหม่เพิ่งเข้า มีหลายแนวหลายสำนักพิมพ์ เลือกได้ตามสบาย เดี๋ยวพี่คิดราคาคนกันเอง”

พี่กิ่งรู้ดีว่าลูกค้าประจำคนนี้ แต่ละสัปดาห์ไม่เคยใช้เงินต่ำกว่าห้าร้อยบาท บางครั้งหนักถึงหลักพัน แววตาเป็นประกายแบบนี้ ไม่มีทางแค่เดินดูเฉย ๆ แน่นอน

“ขอบคุณค่ะพี่กิ่ง” ปองรักยิ้มกว้าง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงคาดหวัง “แป้งอยากได้ซีรีส์จีนชุด ‘ดวงใจทรราช’ ที่เคยถามไว้ พอจะมีเข้ามาใหม่บ้างไหมคะ”

หนังสือมือหนึ่งนั้นแพงเกินกำลัง แม้ครอบครัวจะไม่ได้ลำบาก แต่การถูกสอนให้รู้จักคุณค่าของเงินตั้งแต่เด็ก ทำให้ปองรักเลือกซื้ออย่างมีสติ เธอรู้ดีว่าความสุขจากการอ่าน ไม่จำเป็นต้องแลกกับราคาปกเสมอไป

“มีจ้ะ” พี่กิ่งตอบทันที “เพิ่งได้มาอาทิตย์ก่อน ช่วงนี้คนร้อนเงินกันเยอะ วางอยู่ตรงนั้น ลองไปดูสภาพก่อนนะ”

สิ้นคำ ร่างเล็กแทบลอยไปยังจุดที่แม่ค้าชี้บอก กล่องหนังสือยังไม่ถูกนำออกมาวางโชว์ เมื่อปองรักเปิดถุงพลาสติกออก รอยยิ้มก็แต้มเต็มใบหน้า

“โอ้โห…” เธอพึมพำเบา ๆ “สภาพเหมือนใหม่เลยค่ะพี่กิ่ง บ็อกเซตก็สวยมาก”

ปลายนิ้วลูบปกแข็งอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวหนังสือจะเจ็บ

“ราคาล่ะคะ” เธอเงยหน้าถาม พลางหัวเราะแห้ง ๆ “หวังว่าจะไม่ทำกระเป๋าแป้งฉีกนะคะ”

“ราคาปกสามพันห้า” พี่กิ่งทำเสียงลากยาว ก่อนยิ้มเจ้าเล่ห์ “แต่หนูแป้งเป็นลูกค้าวีไอพี พันเดียวพอ แถมปิ่นหยกให้ด้วยนะ บอกเลยว่าถ้าพลาดจะเสียดาย”

ดวงตากลมโตเป็นประกายทันที เงินเดือนที่พี่ชายเพิ่งโอนมาให้คือหนึ่งหมื่นสามพันห้าร้อยบาท กับราคาหนึ่งพันบาท หากเป็นเสื้อผ้าหรือกระเป๋า ปองรักคงคิดจนปวดหัว แต่ถ้าเป็นหนังสือ…

แบงก์พันก็ถูกหยิบออกมาโดยไม่ลังเล!

เธอเดินออกจากร้านราวกับตัวลอย มือกอดถุงหนังสือแนบอก “ในที่สุดก็ได้มาแล้ว ท่านอ๋องเก้าเจ้าขา คืนนี้หวางเฟยจะฟินให้เต็มที่เลย…”

ถุงหนังสือถูกยกขึ้นจูบโดยไม่สนสายตาใคร เธอไม่คิดเลยว่านี่จะเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะ

เมื่อกลับถึงห้องพัก ปองรักวางถุงลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม ค่อย ๆ แกะซีลหนังสือทั้งห้าเล่มทีละเล่ม ราวกับว่าหนังสือจะช้ำ

กริ๊ง!

เสียงของบางอย่างตกกระทบพื้นดังแหลม

“อ๋อ…ปิ่นที่เป็นของแถมสินะ” เธอก้มเก็บขึ้นมา “สวยจัง ทำเหมือนของจริงมากเลย”

ตัวเรือนสีทองอร่าม ดวงตาหงส์ฝังพลอยสีม่วงแกมฟ้า ลวดลายละเอียดงดงามเกินกว่าจะเป็นของแถมธรรมดา แต่ปองรักก็ไม่ได้เอะใจนัก

หลังชื่นชมหนังสือจนพอใจ เธอตั้งใจจะอาบน้ำ ทว่าก็นึกขึ้นได้ว่าลืมซื้อยาสระผม ใบหน้ากลมแก้มอิ่มพองลมด้วยความหงุดหงิด

“เฮ้อ…แย่จริงมัวแต่นึกถึงท่านอ๋องเก้าลืมซื้อยาสระผมเสียสนิท”

เธอคว้าปิ่นรูปหงส์เสียบผมอย่างลวก ๆ แล้วหยิบกระเป๋าสตางค์ เดินลงไปยังร้านสะดวกซื้อฝั่งตรงข้าม ด้วยความเคยชิน เธอข้ามถนนในซอยแคบ ๆ โดยไม่ได้มองซ้ายขวาอย่างถี่ถ้วน

ทว่า…

โครม!

ไม่มีเสียงร้องแม้แต่คำเดียว ทุกอย่างเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที รถยนต์คันหนึ่งพุ่งชนร่างบางจนลอยกระแทกพื้นอย่างแรง ก่อนเร่งเครื่องหนีหายไปในความมืด

เสียงกรีดร้องดังขึ้นรอบทิศ รถพยาบาลถูกเรียก ร่างของปองรักนอนแน่นิ่ง แขนขาบิดผิดรูป เลือดแดงเข้มไหลนอง ดวงตายังกะพริบถี่ ๆ แต่ริมฝีปากไม่อาจเปล่งเสียง แสงไฟค่อย ๆ มืดลง ความหนาวเย็นไต่ขึ้นสู่หัวใจ ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป

ปองรักไม่มีโอกาสรับรู้สิ่งใดอีก แม้แต่ใบหน้าของคนในครอบครัวชีวิตน้อย ๆ จบลงง่ายดาย ราวกับมดตัวเล็ก ๆ ที่ไม่มีโอกาสร้อง แม้สักเสียงเดียว…