บทที่ 11 รัชทายาทจิ้งไฉ

องค์รัชทายาทจิ้งไฉ พระโอรสลำดับที่สองของอดีตฮ่องเต้ประสูติแต่อดีตพระสนมกุ้ยเฟย ซูหนิงซาน แห่งตระกูลซู 

 

 ความรูปงามขององค์รัชทายาทจิ้งไฉกล่าวกันว่า หากสวรรค์มอบความสง่างามแก่ชายหนึ่งผู้คู่ควรจะครองบัลลังก์ชายผู้นั้นย่อมคือองค์รัชทายาทจิ้งไฉ

 

พระวรกายสูงสง่าท่วงท่าผึ่งผายสมบุรุษผู้เกิดในวงศ์มังกร พระพักตร์รูปไข่เรียวได้สัดส่วน คิ้วคมประดุจลายพู่กันหมึกดำ ขนงขวางเรียวเหนือดวงเนตรคู่ล้ำลึกดั่งสายน้ำยามราตรี เยือกเย็น นิ่งสงบ แต่แฝงรอยคมกล้า ริมพระโอษฐ์มักคลี่ยิ้มบางจนยากหยั่งถึงพระทัย วาจาอ่อนโยนแต่แฝงอำนาจในทุกถ้อยคำ

เมื่อทรงเครื่องฉลองพระองค์สีดำปักมังกรทอง เส้นไหมทอสะท้อนแสงยามต้องแดด ราวกับเปลวไฟบนหิมะ ยิ่งขับให้พระสิริโฉมงามประหนึ่งหยกเยือกแข็งที่ไม่อาจแตะต้อง ว่ากันว่าผู้ใดสบพระเนตรนั้น จะรู้สึกเหมือนตนกำลังถูกมองทะลุถึงหัวใจ งามสง่าเกินชายทั่วไปงามจนคล้ายเทพอสูรในตำนาน

ฮ่องเต้จิ้งอู่และองค์รัชทายาทจิ้งไฉ เป็นพี่น้องต่างมารดาแต่เติบโตมาท่ามกลางความแตกต่างอย่างสิ้นเชิง จิ้งอู่ในฐานะพี่ชายเป็นคนเด็ดขาด รอบคอบและแบกรับความคาดหวังของราชสำนักตั้งแต่วัยเยาว์ เขาได้ขึ้นครองราชย์ด้วยความสามารถและความเด็ดเดี่ยว แต่ความสำเร็จนั้นแลกมาด้วยหัวใจที่เย็นชาและระแวดระวังทุกสิ่ง

 

ส่วนจิ้งไฉผู้น้องกลับเป็นคนตรงข้ามมีความสามารถด้านศิลป์ ฉลาดหลักแหลมแต่ใจอ่อน มักเห็นค่าความเมตตามากกว่ากฎระเบียบ ความคิดแบบนี้ทำให้เขาได้รับความรักจากประชาชนและขุนนางสายปัญญาชน แต่กลับทำให้พี่ชายรู้สึกว่าถูกท้าทายอำนาจอยู่เสมอ

 

เรื่องขัดแย้งระหว่างทั้งคู่เริ่มตั้งแต่สมัยยังเป็นองค์ชาย เมื่อจิ้งไฉเคยช่วยเหลือขุนนางที่ถูกกล่าวหากบฏ ซึ่งต่อมากลายเป็นคนของศัตรูทางการเมือง ฮ่องเต้จิ้งอู่จึงถือเป็นตราบาปของน้องชายและนับแต่นั้น ความสัมพันธ์ก็มีแต่รอยร้าวลึกขึ้น

 

เมื่อเติบโตมาในฐานะฮ่องเต้กับองค์รัชทายาทความหวาดระแวงยิ่งทวี จิ้งอู่กลัวว่าน้องชายจะรวบรวมพรรคพวกโค่นตน ส่วนจิ้งไฉก็เจ็บปวดที่พี่ชายไม่เคยเชื่อใจ

 

อดีตพระสนมเต๋อเฟยแห่งตระกูลฉินมารดาของฮ่องเต้จิ้งอู่ กับอดีตพระสนมกุ้ยเฟยแห่งตระกูลซู มารดาขององค์รัชทายาทจิ้งไฉ ต่างเป็นหญิงงามผู้มีอิทธิพลในรัชกาลก่อน แต่กลับเป็นศัตรูคู่อาฆาตในราชสำนัก

 

ตระกูลฉินถือเป็นตระกูลขุนนางฝ่ายทหารมีอำนาจในกองทัพครึ่งหนึ่ง ส่วนตระกูลซูเป็นตระกูลปัญญาชนสายบุ๋นที่ มีซูเหวินอี้มหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย ผู้มีอำนาจครอบคลุมราชสำนักกว่าครึ่ง พระสนมกุ้ยเฟยได้รับความโปรดปรานจากอดีตฮ่องเต้มากกว่า ความแตกต่างนี้ทำให้สองพระสนมมักขัดแย้งกันทั้งในเรื่องฐานะและอำนาจเบื้องหลัง

 

เมื่อครั้งยังอยู่ในวังหลังซูกุ้ยเฟยเคยได้รับพระเมตตาจากอดีตฮ่องเต้ จนเกือบจะได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นฮองเฮา แต่กลับถูกขัดขวางโดยฉินเต๋อเฟย ซึ่งใช้กำลังจากฝ่ายทหารและความสัมพันธ์กับขันทีผู้ใหญ่ทำให้พระสนมซูกุ้ยเฟยถูกลดความสำคัญลง

 

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาทั้งสองฝ่ายต่างเฝ้าปลูกฝังบุตรของตนด้วยแนวคิดที่ตรงข้ามกัน เต๋อเฟยสอนให้จิ้งอู่รู้จักเข้มแข็ง ไม่ไว้ใจผู้ใด แม้แต่สายเลือดเดียวกัน กุ้ยเฟยกลับสอนให้จิ้งไฉ มีเมตตา เชื่อมั่นในคุณธรรม และอย่าปล่อยให้ความหวาดระแวงครอบงำหัวใจ เพราะไม่ให้องค์รัชทยาทจิ้งไฉหลงใหลในอำนาจเหมือนท่านลุง แต่ก็อย่างไรองค์รัชทยาทจิ้งไฉก็ถูกเสี้ยมสอนโดยท่านลุงผู้กระหายอำนาจอยู่ดี

 

 

ห้องเสวยชั้นในในวังหลวงเย็นใจ เบื้องหลังผ้าม่านผ้ากำมะหยี่สีมุก เสียงโคมไฟกระพริบเป็นจังหวะเดียวกับลมหายใจของผู้ถูกเรียกเข้าเฝ้า พระสนมซูกุ้ยเฟยถูกสั่งให้อมวานพัดไว้ในมือ เดินเข้ามาอย่างสง่างาม แต่แววตายังซ่อนหวาดกลัวของความระมัดระวังไว้อย่างมิดชิด

ตรงหน้าเธอ พระองค์ผู้มีอำนาจสูงสุดอยู่ครึ่งในวังบัดนี้ องค์รัชทายาทจิ้งไฉถือเป็นลูกพี่ลูกน้องของพระสนมกุ้ยเฟย และเป็นคนที่พระสนมกลัวมากกว่าท่านพ่อของตัวเองด้วย ดวงตาคมที่สังเกตการณ์ทุกลมหายใจ พบว่าดวงหน้าขององค์รัชทายาทตอนนี้ราวกับน้ำแข็งที่ปิดทับเปลวไฟสักดวงไว้ จิ้งไฉไม่พูดพร่ำพราก เรียกเพียงชื่อของนางแล้วมองนิ่ง

“ซูอี้ผิง ข้ามีเรื่องอยากเตือนเจ้า” 

น้ำเสียงนั้นเยือกเย็นแต่หนักแน่น พระสนมกุ้ยเฟยโค้งคำนับด้วยความกลัว

“พระองค์ทรงเมตตา ข้าจะรับฟังเพคะ” อี้ผิง

เธอตอบด้วยโทนสุภาพพยายามไม่ให้สั่น จิ้งไฉก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว แสงเทียนสะท้อนบนเหรียญโลหะที่ประดับอกเสื้อชั้นในของพระองค์

“องค์หญิงหลิงเซียงเป็นเลือดมียศของราชวงศ์ และเป็นน้องสาวที่ข้าต้องปกป้อง ไม่ว่าเพราะหน้าที่หรือเพราะเหตุผลอื่นใดก็ตาม ข้าได้ยินข่าวว่าเจ้าสั่งลงโทษหลิงเซียงและคนในตำหนักไฉ่หงโดยไร้เหตุผลและเกินกว่าเหตุ” จิ้งไฉ

“พระองค์เพคะหม่อมฉันผิดไปแล้ว เห็นแก่ที่เราเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน อย่าเอาความหม่อมฉันเลย เพค๋ะ” อี้ผิง

“อย่าเสแสร้ง แกล้งรับปากล่ะ หากเจ้ายังกล้าเคลื่อนไหวใกล้ชิดองค์หญิงในเชิงข่มขู่หรือระราน วันนั้นแม้แต่ท่านลุงหรือเสด็จแม่ของข้าก็ไม่สามารถช่วยเจ้าได้” จิ้งไฉ

ประโยคนั้นเหมือนลูกศรปักกลางอก พระสนมกุ้ยเฟยนิ่งไปชั่วครู่ 

“หม่อมฉันสัญญาเพค่ะ” อี้ผิง

เธอตอบด้วยน้ำเสียงสั่น และเจ็บแค้นภายในใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะลูกพี่ลูกน้องคนนี้น่ากลัวมากจริง ๆ

องค์รัชทายาทจิ้งไฉความโหดเหี้ยมที่เย็นยิ่งกว่าน้ำแข็ง พระพักตร์ของจิ้งไฉมักสงบนิ่ง ไม่มีแววโกรธหรือรอยยิ้ม แต่ผู้ที่เคยเห็น ยามพระองค์ลงมือต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่มีสิ่งใดน่ากลัวเท่าความเงียบก่อนพระองค์เอ่ยคำสั่ง

จิ้งไฉไม่เคยตะโกน ไม่เคยใช้เสียงดัง แต่คำพูดเพียงสั้น ๆ ของพระองค์กลับหมายถึงชีวิตและความตาย และนั่นคือประโยคที่ข้าราชบริพารทุกคนต่างจดจำได้ขึ้นใจ

ว่ากันว่าครั้งหนึ่งมีขุนนางชั้นรองผู้กล้าเสนอความเห็นค้านในที่ประชุม จิ้งไฉเพียงแค่เงยตาขึ้นมอง ไม่มีเสียงตอบกลับ ไม่มีพระดำรัสใดทั้งสิ้น แต่วันรุ่งขึ้น ขุนนางผู้นั้นถูกพบเป็นศพในบ่อน้ำแห้งท้ายวัง โดยไร้ร่องรอยการต่อสู้ ราวกับถูกบีบให้สิ้นใจด้วยมือที่มองไม่เห็น

หรือครั้งหนึ่งมีองครักษ์ลับพยายามทรยศต่อราชสำนัก ขายข่าวให้ตระกูลศัตรู องค์รัชทายาททรงเรียกเข้าพบส่วนตัว และคืนนั้นเอง เสียงเหล็กเสียดกับพื้นศิลาในห้องสอบสวนใต้ดินก็ดังขึ้นเกือบทั้งคืน รุ่งเช้าประตูห้องนั้นเปิดออก เฉพาะพระองค์ที่ยังยืนอยู่โดยไม่เปื้อนเลือด แต่ภายในห้องกลับไร้ร่างใดให้พบ เหลือเพียงผ้าคลุมองครักษ์ที่ถูกวางไว้กลางพื้นอย่างเรียบงาม

ความน่ากลัวของพระองค์ไม่ได้อยู่ที่การลงโทษ แต่อยู่ที่พระองค์ไม่จำเป็นต้องลงมือเอง เพียงแววตาเดียว เหล่าผู้ภักดีรอบข้างก็พร้อมทำทุกอย่างให้เสร็จสิ้นตามพระประสงค์ และทุกการลงทัณฑ์ ล้วนเกิดขึ้นในเงาไม่มีหลักฐาน ไม่มีเสียงร้อง ไม่มีพยาน จิ้งไฉเป็นผู้ที่รู้จักความกลัวของมนุษย์ดียิ่งกว่าใคร พระองค์ไม่ต้องขู่ เพียงแค่เงียบคนก็ตายทั้งเป็น ถึงพระมารดาจะคอยสอนให้มีเมตตา แต่ถ้าใครกล้าแตะคนที่พระองค์รักมันตายสถานเดียว