บทที่ 12 ท่านอ๋องสาม

แสงตะวันย้อมกำแพงหินเป็นสีทองหม่น เสียงนกกาส่งท้ายวันดังอยู่เหนือยอดไม้ ก่อนจะค่อย ๆ จางหายไปพร้อมเงาของราชสำนักที่ยืดยาวขึ้นจนกลืนทุกสิ่งในความมืด

ภายในตำหนักไฉ่หงตำหนักประจำขององค์หญิงหลิงเซียง บานประตูถูกปิดด้วยแผ่นไม้หนักสองชั้น เหล่าขันทีและนางกำนัลยืนเงียบอยู่รายรอบไม่มีใครกล้าพูดคำใด

“ตั้งแต่วันนี้ องค์หญิงหลิงเซียงห้ามออกจากตำหนักไฉ่หง เป็นเวลาหนึ่งเดือน หากฝ่าฝืนจะถูกเพิ่มเป็นสองเดือน” จิ้งไฉ

คือคำสั่งสั้น ๆ ที่องค์รัชทายาทจิ้งไฉตรัสไว้ตอนกลางวัน น้ำเสียงของพระองค์ไม่ดัง ไม่กร้าว แต่เยือกจนเย็นถึงกระดูก หลิงเซียงนั่งคุกเข่าอยู่ข้างหน้า ดวงตาที่เคยสว่างด้วยความร่าเริงกลับมืดหม่น แสงอาทิตย์ยามเย็นแตะปลายเส้นผมของนางที่ปล่อยหลวมลง ราวกับแสงสุดท้ายพยายามปลอบใจผู้ถูกจองจำอย่างอ่อนโยน

“พระเชษฐาทำเช่นนี้… เพื่ออะไรหรือ” หลิงเซียง

นางเอ่ยเบา ๆ กับตนเอง เสียงนั้นแทบไม่ดังพอจะลอดผ่านม่านผ้าหนัก ขันทีคนหนึ่งก้มศีรษะ 

“เพื่อความปลอดภัยของเจ้าตัวเอง” จิ้งไฉ

หลิงเซียงหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะที่เจือทั้งขมและเศร้า

“ความปลอดภัย หรือกลัวก่อเรื่องกันแน่…” หลิงเซียง

ในความทรงจำของนาง ยังเห็นแววตาของรัชทายาทในวันที่พระองค์ลงโทษขุนนางคนหนึ่งที่กล้าพูดถึงเรื่อง การหลบหนีขององค์หญิงหลิงเซียงในอดีต แววตาเย็นนั้นบอกชัดว่า จิ้งไฉไม่ยอมให้สิ่งใดหลุดพ้นจากการควบคุม

คืนนี้ท้องฟ้านอกหน้าต่างปกคลุมด้วยหมอกบาง ๆ เสียงยามเดินเงียบในลาน นางมองออกไปไกลสุดสายตา ที่ซึ่งกำแพงสูงบดบังอิสรภาพไว้หมดสิ้น ในใจองค์หญิงมีทั้งความโกรธและความปวดร้าว เขารู้ว่าพระเชษฐารักและห่วงใยตน แต่การ ห่วงของเขา มันคือกรงทองคำที่ขังหัวใจให้เหี่ยวเฉา หลิงเซียงกระซิบกับตนเองเบา ๆ 

“ข้าจะไม่อยู่เฉยแน่ พระเชษฐา แม้จะกักข้าไว้ในวังนี้ ข้าก็จะหาทางออกให้ได้…” หลิงเซียง

ดวงตาของหลิงเซียงฉายประกายมุ่งมั่นขึ้นอีกครั้ง แสงเล็ก ๆ ในห้องที่เงียบสงัด เริ่มเต้นระริก เหมือนเปลวไฟแห่งอิสรภาพที่ยังไม่ดับ

ณ วังจิ่นหยางที่ประทับของอ๋องสามจิ้งหาว เสียงรายงานขององครักษ์ลับจบลงในความเงียบงัน มีเพียงเสียงพัดกระทบขลุ่ยไม้บนโต๊ะดังแผ่วเบา จิ้งหาววางถ้วยชาในมืออย่างช้า ๆ แววตาคมเฉียบหรี่ลง ขณะที่ลมหายใจแผ่วของเขากลับกลายเป็นสายหมอกเย็นเยียบ

“เจ้าว่ากระไรนะ… จิ้งไฉสั่ง ‘กักบริเวณ’ เซียงเอ๋อร์” จิ้งหาว

เสียงของเขาไม่ได้ดังแต่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับอย่างทรงพลัง องครักษ์ผู้รายงานรีบคุกเข่าลง 

“พ่ะย่ะค่ะ พระองค์หญิงทรงถูกกักให้อยู่เพียงในเตำหนักไฉ่หงเท่านั้น ห้ามออกนอกเขตตำหนักและวังหลังโดยเด็ดขาด พระองค์รัชทายาทตรัสว่าเพื่อความปลอดภัยพ่ะย่ะค่ะ” 

จิ้งหาวหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นไม่ใช่ความขบขัน แต่เต็มไปด้วยความเย็นชา

“เพื่อความปลอดภัยงั้นหรือ… ฮึ เขาอาจลืมไปว่าในวังนี้ไม่มีใครกล้าแตะต้องนาง นอกจากพวกเราเอง” จิ้งหาว

เขาลุกขึ้นเต็มความสูงเสื้อคลุมสีดำขลิบทองสะบัดไปตามแรงลม กลิ่นชาอบอวลในห้องกลับกลายเป็นกลิ่นคมของเหล็กทันทีเมื่อรัศมีพลังลมปราณของอ๋องสามแผ่กระจายโดยไม่ตั้งใจ

ในสายตาผู้คนทั้งวังหลวงและวังจิ่นหยาง จิ้งหาวคืออ๋องผู้เยือกเย็น สุขุม และไม่ข้องเกี่ยวการเมืองมากนัก แต่คนที่อยู่ใกล้ชิดรู้ดีว่า เขาเพียงเลือกไม่พูมิใช่ไม่คิด โดยเฉพาะเมื่อเรื่องนั้นเกี่ยวกับองค์หญิงหลิงเซียง พระขนิษฐาเพียงองค์เดียวที่เขารักและตามใจที่สุดตั้งแต่ยังเยาว์

ตั้งแต่นางยังเล็กเขาเป็นผู้แอบเอาขนมออกจากครัวให้นาง ตอนที่นางถูกอบรมจนร้องไห้ เขาคือคนที่ลอบพาออกไปดูดอกเหมยบานยามค่ำ แม้ไม่เคยพูดคำว่ารักแต่ในใจของอ๋องสามนั้น ไม่มีสิ่งใดมีค่ามากกว่าเสียงหัวเราะของน้องหญิงในวัยเด็กฃ

“จิ้งไฉชักล้ำเส้นเกินไปแล้ว…” จิ้งหาว

เขาพึมพำเบา ๆ เสียงนั้นแผ่วแต่คมพอจะบาดอากาศ องครักษ์ที่หมอบอยู่รีบเงยหน้า 

“ทรงรายงานฝ่าบาทหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

มู่เจิ้งหาวนิ่งไปครู่ ก่อนจะเดินไปยังหน้าต่าง มองท้องฟ้าที่กำลังถูกเงาค่ำกลืนกิน

“ยังไม่ต้อง… จิ้งไฉไม่ใช่คนโง่ เขาคงมีเหตุผลของเขา” จิ้งหาว

เขาพูดช้า ๆแต่ทันทีที่หมุนตัวกลับ ดวงตานั้นกลับคมราวกับคมดาบ

“เพียงแต่ หากเหตุผลนั้นทำให้เซียงเอ๋อร์ต้องร้องไห้… ข้าจะไม่ปล่อยเขาไว้แน่” จิ้งหาว

ลมหนาวพัดผ้าม่านสะบัดแรงในจังหวะเดียวกับที่อ๋องสามชูมือขึ้น แหวนหยกดำที่นิ้วส่องประกายเย็นเยียบสะท้อนแสงตะเกียง

“ไป เตรียมคนของเราไว้ ถ้ามีข่าวใดจากตำหนักไฉ่หงวังหลวง ข้าอยากรู้ก่อนใคร” จิ้งหาว

“พ่ะย่ะค่ะ!”

ในความมืดที่กำลังปกคลุมทั่ววังหลวงนั้น  เงาของอ๋องสามมู่เจิ้งหาวเริ่มเคลื่อนไหวอย่างเงียบงัน

ไม่ใช่เพื่ออำนาจ… แต่เพื่อปกป้องรอยยิ้มของน้องหญิงผู้เป็นดั่งแสงเดียวในชีวิตของเขา

ท่านอ๋องสามจิ้งหาว ชายผู้มีสายเลือดราชวงศ์เดียวกับฮ่องเต้จิ้งอู่ และเป็นเพียงหนึ่งในไม่กี่คนที่ได้รับการขนานนามว่าอ๋องผู้มีโฉมงามปานจันทราเยือก

รูปลักษณ์ของเขาเปี่ยมด้วยสง่าราศีอันเยือกเย็น ดั่งน้ำค้างบนยอดหิมะยามรุ่งอรุณ พระพักตร์ของจิ้งหาวมีโครงคมชัดแต่ละมุน หน้าผากสูงรับกับคิ้วเรียวยาวเหมือนพู่กันจีน ปลายหางคิ้วเฉียงขึ้นเล็กน้อยให้ความรู้สึกองอาจแต่ไม่แข็งกระด้าง ดวงตาคู่นั้นลึกและนิ่ง ราวกับทะเลต้องแสงจันทร์ ไม่มีคลื่นแต่แฝงไว้ด้วยแรงดึงดูดอันตราย ผู้คนมักกล่าวว่า หากฮ่องเต้จิ้งอู่เป็นสุริยันที่แผดเผา อ๋องสามมู่จิ้งหาวก็คือจันทราที่ส่องแสงเย็นเหนือผืนน้ำ”

ริมฝีปากของเขาได้รูป สีอ่อนดั่งผลเหมยยามหิมะตก เสียงพูดของเขาไม่ดัง แต่ทุ้มต่ำจนผู้ฟังต้องเงี่ยหู ทุกถ้อยคำที่เปล่งออกมามีน้ำหนักและความเด็ดขาดในเวลาเดียวกัน เส้นผมดำสนิทยาวถึงกลางหลัง มักรวบไว้เรียบง่ายด้วยเชือกไหมสีดำ หรือบางคราวก็ปล่อยสยายเวลายืนชมจันทร์บนหอสูง แสงเงินที่ส่องกระทบเรือนผมทำให้เขาดูราวกับเทพเหมันต์ที่ก้าวออกมาจากภาพวาดหมึก

ถึงรูปโฉมจะงดงามสงบ แต่เมื่อสายลมแห่งพลังลมปราณแผ่วพัดจากตัวเขา ทุกคนต่างรู้ได้ทันทีว่า ภายใต้ความสง่างามนั้น ซ่อนพลังอำนาจอันคมกล้า และความเย็นเยียบที่อาจพรากชีวิตได้โดยไม่ต้องยกมือ แม้เป็นพี่น้องร่วมมารดากับฮ่องเต้ แต่บุคลิกต่างกันราวฟ้ากับน้ำ ฮ่องเต้จิ้งอู่คือไฟที่แผดเผา ขณะที่อ๋องสามคือหิมะที่ไม่ละลาย หนึ่งร้อนแรง หนึ่งสงบลึก

แต่ทั้งสองต่างเปี่ยมด้วย อำนาจที่ผู้คนยากจะละสายตา

ทว่าในยามที่เขายิ้มบาง ๆ รอยยิ้มที่หาได้ยากนัก  ความเย็นก็แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่ทำให้ผู้คนรอบข้างหลงลืมลมหายใจ จิ้งหาวไม่จำเป็นต้องใช้ถ้อยคำอ่อนหวานหรือเสื้อผ้าหรูหรา เพราะเพียงแค่ยืนเฉย ๆ ใต้แสงจันทร์ เขาก็สามารถกลายเป็นศูนย์กลางของทุกสายตา และนั่นเองที่ทำให้ผู้คนทั้งวังต่างพูดกันเบา ๆ ว่า อ๋องสามจิ้งหาว มิได้เพียงงามในรูป หากงามในอำนาจ งามจนเย็นใจผู้มอง แต่ร้อนรนใจผู้ใกล้ชิด