บทที่ 13 ปะทะกันด้วยวาจา

ห้องทรงอักษรยามบ่ายมืดครึ้มราวกับฟ้ารู้พระอารมณ์ของผู้เป็นเจ้าชีวิต ลมแรงพัดม่านแพรสีทองแกว่งไหว ในขณะที่ขันทีน้อยรีบวิ่งเข้ามาคุกเข่าลงหน้าโต๊ะทรงอักษร

“ถวายรายงานพ่ะย่ะค่ะ! … องค์รัชทายาททรงมีรับสั่งให้กักบริเวณองค์หญิงหลิงเซียงไว้ในตำหนักไฉ่หง มิให้ผู้ใดเข้าออก” หลิวกงกง

เสียงรายงานยังไม่ทันจบ เสียงถ้วยชาในพระหัตถ์ของฮ่องเต้จิ้งอู่ก็ แตกเปรี๊ยะ! กระเด็นกระเซ็นทั่วพื้น

“เจ้าว่าอย่างไรนะ” จิ้งอู่

น้ำเสียงของพระองค์ต่ำและเย็นยะเยือกจนองครักษ์ที่เฝ้าหน้าประตูที่อยู่ใกล้ถึงกับค้อมศีรษะต่ำแทบจรดพื้นดวงเนตรของฮ่องเต้แดงก่ำด้วยความเดือดดาล พระหัตถ์กำแน่นจนเส้นเลือดปูด 

“เจ้ารองเป็นถึงองค์รัชทายาท แต่คิดจะละเมิดข้ามหน้าข้าเช่นนี้รึ หลิงเซียงเป็นน้องสาวของข้า มิใช่คนอื่น!” จิ้งอู่

ขันทีอาวุโสหลิวกงกงรีบหมอบลง 

“ฝ่าบาท โปรดทรงระงับพระทัยก่อนพ่ะย่ะค่ะ องรัชทายาทคงเพียงทรงหวังดี มิอยากให้องค์หญิงหลิงเซียงเสด็จออกนอกวังโดยมิได้แจ้ง...” หลิวกงกง

“หวังดี” จิ้งอู่

ฮ่องเต้จิ้งอู่แค่นเสียงเย็น

“หวังดีด้วยการกักขังน้องสาวตนเองราวกับนักโทษหรือ!” จิ้งอู่

พระองค์ลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ ชุดมังกรทองสะท้อนแสงไฟจากตะเกียงจนทั่วห้องเหมือนเปลวเพลิงที่พร้อมแผดเผาทุกสิ่ง 

“ให้จิ้งไฉเข้ามาเข้าเฝ้าเดี๋ยวนี้! หากยังมีหัวใจของเขายังเห็นช้าเป็นพี่อยู่ก็จงมาอธิบายเหตุผลกับข้าเสีย!” จิ้งอู่

บรรยากาศในห้องทรงอักษณหนักอึ้งจนไม่มีใครกล้าขยับ เสียงฝีพระบาทของฮ่องเต้ดังชัดเจนในความเงียบ พระพักตร์ที่โดยปกติสุขุม เยือกเย็น บัดนี้กลับฉายความกร้าวดุดันในฐานะ ผู้เป็นฮ่องเต้แห่งใต้หล้า

องค์รัชทายาทจิ้งไฉก้าวเดินอย่างมั่นคงแต่สีหน้าขรึม สายพระเนตรไม่ไหวเอนแม้แต่น้อย ข้างในใจรู้ดีว่าพระเชษฐาทรงพิโรธ แต่เขาไม่คิดจะถอยเพราะเชื่อว่าตนทำถูก เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องทรงอักษรบรรยากาศเย็นเยียบทันที เหล่าขุนนางและขันทีค้อมศีรษะต่ำ ขณะที่บนเก้าสูงฮ่องเต้จิ้งอู่นั่งนิ่งพระพักตร์เรียบเยือกจนไม่อาจอ่านพระอารมณ์ได้

“กระหม่อม... จิ้งไฉ ถวายบังคมฝ่าบาท” จิ้งไฉ

พระสุรเสียงของฮ่องเต้ดังขึ้นช้า ๆ

“เงยหน้าขึ้น... แล้วตอบข้ามา ว่าเหตุใดเจ้าจึงกล้ากักบริเวณองค์หญิงหลิงเซียงโดยมิได้ขอพระบรมราชานุญาตจากข้า” จิ้งอู่

เสียงในท้องพระโรงเงียบสนิท ได้ยินเพียงเสียงฝนไหลจากชายคา จิ้งไฉเงยหน้าขึ้น แววตาแน่วแน่

“หม่อมฉันเกรงว่าองค์หญิงจะเสด็จออกนอกวังโดยปราศจากการคุ้มกันเพียงพอพ่ะย่ะค่ะ จึงขอกักบริเวณไว้ชั่วคราวเพื่อความปลอดภัย ไม่ได้มีเจตนาล่วงเกิน...” จิ้งไฉ

ฮ่องเต้จิ้งอู่หัวเราะในลำพระศอเบา ๆ เสียงนั้นกลับเย็นเฉียบกว่าคำตำหนิใด ๆ

“ความปลอดภัยงั้นหรือ หรือว่าเจ้ากลัวน้องสาวของเจ้า... จะสืบรู้ความจริงบางอย่างที่เจ้าปิดบังไว้ที่เมืองวังหลวงหรือเปล่า มันน่าจะเกี่ยวกับคนในตระกูลซูของเจ้านะ จิ้งไฉ” จิ้งอู่

คำถามนั้นทำให้องค์รัชทายาทถึงกับชะงัก พระสุรเสียงของฮ่องเต้เข้มขึ้น

 

“เจ้าเป็นองค์รัชทายาท หน้าที่คือปกป้องบ้านเมือง มิใช่ใช้ตำแหน่งข่มขู่ผู้ที่อ่อนแอกว่า เจ้ากักบริเวณน้องสาวตนเองราวกับนักโทษ เจ้าเห็นบัลลังก์สำคัญกว่าครอบครัวกระนั้นหรือ ต้องการกดดันแม่ทัพใหญ่และตระกูลเกาอย่างนั้้นหรือ” จิ้งอู่

จิ้งไฉกัดฟันแน่น พระหัตถ์กำแน่นข้างลำตัว

“ฝ่าบาท... ข้าก็เพียงทำในสิ่งที่ถูกต้องเพื่อรักษาราชสำนักนี้ไว้ หากปล่อยให้องค์หญิงทรงออกจากวังโดยอำเภอพระทัย จะเกิดเรื่องใหญ่ถึงตอนนั้นกระกูลเกาอาจจะไม่พอใจที่องค์หญิงหลิงมีอันตราย” จิ้งไฉ

“พอ!” จิ้งอู่

 เสียงคำรามของฮ่องเต้ดังก้องจนขันทีสะดุ้ง

“ราชสำนักนี้จะยิ่งใหญ่เพราะความเข้มงวด... หรือเพราะหัวใจของผู้ปกครองที่ยังเหลือความเมตตา หากเจ้าลืมไปแล้วว่าความรักคือสิ่งใด เจ้าก็ไม่คู่ควรจะเป็นรัชทายาท!” จิ้งอู่

คำตรัสนั้นเหมือนคมดาบฟาดกลางอากาศ จิ้งไฉนิ่งงันไปครู่ ดวงตาคมสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะก้มศีรษะลงช้า ๆ

“หม่อมฉัน... เข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ” จิ้งไฉ

พระสุรเสียงของฮ่องเต้แผ่วลงแต่ยังทรงอำนาจ

“เจ้าจะถูกถอดออกจากว่าการสภาราชกิจหนึ่งเดือน ให้ถือเป็นการไตร่ตรองตนเอง... ส่วนองค์หญิงข้าจะทรงเรียกมาตักเตือนเอง” จิ้งอู่

จิ้งไฉก้มศีรษะลึกอีกครั้งแต่ในใจกลับรู้สึก แปลบวาบ ทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ และใต้แสงไฟในห้องทรงอักษร ดวงเนตรคู่นั้นกลับทอประกายบางอย่างที่อาจกลายเป็นเงาอันตรายในอนาคต

ณ เขตชายแดนแคว้นเว่ยที่ติดกับแคว้นเหลียว ค่ายใหญ่ของแคว้นเว่ยตอนนี้ปักหลักที่เมืองหมิงโจว ศึกครั้งนี้ยังคงนำทัพโดยท่านเสนาบดีใหญ่ผู้คุ้มทหารทั้งกองทัพ อย่างท่านแม่ทัพใหญ่เกาเฉียวฟงถึงจะอายุมากแล้วแต่ยังคงแข็งแรงดี สามารถออกรบร่วมกับลูกหลานได้สบาย เกาเฉียวฟงที่ยังไม่ยอมเกษียณตัวเองออกจากราชการ เพราะเขานั้นห่วงหลานสาวเพียงคนเดียวที่อยู่ในวังมาก หากเขายังอยู่ในตำแหน่งยังพอมีอำนาจปกป้ององค์หญิงหลิงเซียงจนกว่าจะออกเรือนได้ 

ห้องแม่ทัพในค่ายใหญ่ทางทิศเหนือของเมืองหมิงโจว  ยามอรุณเพิ่งจับขอบฟ้ากลิ่นเหล็กและเหงื่อจากทหารยามยังคลุ้งอยู่ในอากาศ เสียงฝึกดาบด้านนอกดังเป็นจังหวะ ท่านแม่ทัพใหญ่เกาเฉียวฟง นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้สักใหญ่ กำลังอ่านรายงานจากชายแดน แต่เมื่อมีคนส่งสารเร่งร้อนคนหนึ่งวิ่งเข้ามาคุกเข่าลง พร้อมยื่นตราพระราชลัญจกรในมือ เสียงหอบหายใจและใบหน้าที่ซีดขาวก็เพียงพอให้รู้ว่าไม่ใช่ข่าวดี

“ท่านแม่ทัพ! … ข่าวด่วนจากวังหลวงขอรับ! องค์หญิงหลิงเซียง ทรงถูกลอบทำร้ายแต่ตอนนี้องค์หญิงปลอดภัยดีแล้วขอรับ”

เสียงรายงานจบลงพร้อมเสียงกระแทกโต๊ะ ดังสนั่นถ้วยชาชิ้นเล็กหล่นแตกกระจาย เกาเฉียวฟงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

ในดวงตาคู่นั้นไม่มีแม้แต่แววตาแห่งความตกใจ มีเพียงความเย็นชและเปลวโทสะที่ลุกลามอยู่ภายใน

“ว่าอย่างไรนะ... หลิงเซียง หลานสาวของข้า” เฉียวฟง

“องค์หญิงทรงรอดชีวิตขอรับ ขณะนี้องค์รัชทายาทจิ้งไฉทรงมีคำสั่งกักบริเวณองค์หญิงไว้ ไม่ให้ออกจากตำหนักไฉ่หง”

เสียงถอนหายใจของแม่ทัพใหญ่ดังต่ำราวกับเสียงคำรามของพายุ เขาลุกขึ้นเต็มความสูง ชุดเกราะทองแดงสะท้อนแสงไฟในห้องจนดูราวกับเปลวเพลิง

“ผู้ใดกล้าทำเช่นนี้กับเลือดเนื้อของตระกูลข้า...” เฉียวฟง

เสียงทหารเวรที่อยู่ด้านนอกเงียบกริบ แม้แต่ลมหายใจยังแทบไม่ได้ยิน เกาเฉียวฟงหันไปมองแผนที่ขนาดใหญ่บนผนังดวงตาแน่วนิ่ง

“ส่งคนไปสืบโดยด่วน ข้าไม่สนว่ามันจะซ่อนอยู่ใต้เงาใดของวัง ถ้ามันแตะต้องหลิงเซียงแม้เพียงปลายเล็บ...ข้าจะลากมันออกมาจากหลุมเอง... แล้วให้มันรู้ว่าคนของเกาเฉียวฟงไม่มีวันถูกทำร้ายแล้วลอยนวล” เฉียวฟง

เสียงดาบถูกดึงออกจากฝักดัง ฉึบ! เบา ๆ แต่ก้องสะท้อนในใจคนทั้งค่าย ทหารคนสนิทยืนตรง สายตาแข็งกร้าว

 

“รับคำสั่งขอรับ ท่านแม่ทัพ!”

ลมเหนือพัดแรง กลิ่นฝนและเหล็กคละคลุ้ง และในดวงตาของแม่ทัพเกาเฉียวฟง บัดนี้ไม่ใช่แค่ความโกรธของชายชรา แต่คือพายุของนักรบผู้พร้อมจะทลายทั้งวังเพื่อปกป้องหลานสาวของตน