Accueil / แฟนตาซี / เกิดใหม่เป็นองค์หญิงวิปลาส / บทที่ 14 ชายที่ชื่อเกาเฉียวฟงและตระกูลเกา

Partager

บทที่ 14 ชายที่ชื่อเกาเฉียวฟงและตระกูลเกา

last update Date de publication: 2025-11-06 18:24:21

เกาเฉียวฟงถือกำเนิดในตระกูลขุนนางนักรบแห่งแคว้นเว่ย บ้านเกิดอยู่ทางทิศเหนือซึ่งเป็นดินแดนหนาวเย็นและเต็มไปด้วยการศึกจากชนเผ่าชายแดน บิดาของท่านเคยเป็นแม่ทัพรักษาด่านซีเหมิน มารดาเป็นบุตรีตระกูลนักปราชญ์ ท่านจึงเติบโตขึ้นท่ามกลางทั้งศาสตร์แห่งอักษรและคมดาบ

ตั้งแต่วัยสิบห้าปีท่านได้รับสมญาพยัคฆ์หนุ่มแห่งด่านซีเหมิน เพราะสามารถนำกองทหารอาสาเพียงสามร้อยคน เข้าตีซุ่มข้าศึกที่มีจำนวนมากกว่าเป็นเท่าตัวได้สำเร็จ เมื่ออายุยี่สิบห้าเกาเฉียวฟงได้รับพระบัญชาให้เข้ารับราชการในราชสำนักภายใต้รัชกาลของฮ่องเต้หลงเจี้ยน ในฐานะแม่ทัพรักษาชายแดนด้านเหนือ ด้วยความสามารถในการวางกลศึกและการปกครองที่เที่ยงธรรม เขาได้รับการเลื่อนขั้นอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพแคว้นเว่ย

ภายหลังจากที่สงครามชายแดนสงบ ฮ่องเต้ทรงเห็นว่าท่านไม่เพียงมีฝีมือการศึก แต่ยังมีวิสัยทัศน์ทางการเมือง จึงโปรดเกล้าฯแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง เสนาบดีใหญ่แห่งกระทรวงทหารมีอำนาจควบคุมกองทัพทั่วทั้งแผ่นดิน

เกาเฉียวฟงได้แต่งงานกับจ้าวเฟยเถา มีบุตรชายด้วยกันสี่คนมีบุตรสาวหนึ่งคน คนโตชื่อเกาฟานหวง คนรองชื่อเกาฟานถง คนที่สามเกาฟานอี้ คนที่สี่เกาฟานอัน คนสุดหลินเจินเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของเกาเฉียวฟง เป็นหญิงที่ได้รับการอบรมด้วยทั้งสติปัญญาและคุณธรรม เมื่อถึงวัยสิบหกปี ได้ถูกคัดเลือกเข้าสู่ราชสำนัก และภายหลังได้เป็นพระชายาขององค์รัชทายาทหลงเฉิน ซึ่งต่อมาคือฮ่องเต้หลงเฉินหรืออดีตฮ่องเต้หลงเฉิน

แม้บุตรสาวจะได้เป็นฮองเฮา แต่เกาเฉียวฟงมิได้อาศัยอำนาจนั้นเพื่อหาผลประโยชน์ ตรงกันข้ามท่านกลับระวังตนยิ่งนัก ไม่ให้ราชสำนักครหาว่าตระกูลเกาแผ่อำนาจ ทว่าความซื่อสัตย์และตรงไปตรงมาของท่านกลับทำให้ขุนนางบางพวกอิจฉา เกิดเป็นการแบ่งฝ่ายในราชสำนักระหว่าง กลุ่มตระกูลเกากับกลุ่มตระกูลหวังฝั่งภรรยาของเฉียวฟงที่มีอำนาจทางการคลัง

อำนาจของตระกูลเกาในแคว้นเว่ย ตระกูลเกาเป็นหนึ่งในตระกูลใหญ่ที่สืบสายมาหลายชั่วอายุคนของแคว้นเว่ย นับตั้งแต่ยุคต้นราชวงศ์ ตระกูลนี้ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์จากการทำศึกเพื่อแผ่นดิน จากขุนพลผู้ภักดีในสนามรบ กลายมาเป็นตระกูลขุนนางผู้ทรงอำนาจที่สุดแห่งยุค ถึงตระกูลฉินของไทเฮาพระองค์ปัจจุบันจะมีอำนาจทางทหารครึ่งหนึ่ง แต่สำหรับตระกูลเกานั้นนอกจากจะมีทหารครึ่งหนึ่งของกองทัพเว่ยอยู่ได้อานัตแล้ว แต่ตระกูลเว่ยมีกองกำลังของชาวแคว้นเว่ยที่พร้อมปกป้องเสมอ ด้วยเพราะคุณธรรมไม่เคยเอาเปรียบชาวบ้านชาวแคว้นจึงรักตระกูลเกามากจนหลายตระกูลกังวล และตำแหน่งใหญ่ ๆ ทางการทหารคนตระกูลเกานั้นมีมากว่าตระกูลฉิน จึงทำให้หลายตระกูลอยากดึงเข้าร่วมกลุ่มอำนาจด้วย

ความรุ่งเรืองแห่งตระกูลเกาและบุตรชายทั้งสี่แห่งบ้านเกาเฉียวฟงในแคว้นเว่ย หากกล่าวถึงตระกูลเกาไม่มีใครไม่เอ่ยถึงชื่อของท่านแม่ทัพใหญ่เกาเฉียวฟง ชายผู้ที่มีทั้งความกล้า ทั้งสุขุม และซื่อสัตย์ต่อราชบัลลังก์อย่างยิ่ง เขามิได้ยิ่งใหญ่เพียงเพราะกองทัพที่อยู่ใต้บังคับบัญชาเท่านั้น แต่เพราะลูกชายทั้งสี่ของเขา ล้วนเป็นอัจฉริยะที่สืบสายเลือดแห่งเกาอย่างสมบูรณ์

 เกาฟานหวง บุตรชายคนโตขุนศึกผู้เยือกเย็นแห่งทิศเหนือ เกาฟานหวงคือแบบอย่างของนักรบผู้สมบูรณ์แบบ  สุขุม เยือกเย็น และเด็ดขาด ตั้งแต่วัยยี่สิบต้น ๆ ก็รับตำแหน่งแม่ทัพรักษาชายแดนเหนือ ภายใต้การบัญชาของเขา กองทัพแคว้นเว่ยมิถูกศัตรูต่างแคว้นรุกรานได้แม้แต่ก้าวเดียว ว่ากันว่าเพียงเขาออกศึก ดาบยังไม่จำเป็นต้องเปื้อนเลือด เพราะชื่อเกาฟานหวง เองก็เพียงพอจะทำให้ศัตรูยอมถอย

“ข้าไม่ต้องชนะด้วยคมดาบ หากแต่ด้วยความกลัวในใจศัตรู” คำกล่าวของเกาฟานหวงที่กลายเป็นตำนานของเหล่าทหารชายแดน

 เกาฟานถง บุตรชายคนรองเสนาธิการทหารผู้เฉียบแหลม ต่างจากพี่ชายที่เก่งกล้าในสนามรบ เกาฟานถงกลับโดดเด่นในทางปัญญา เขาเป็นนักวางแผนและนักปกครองที่มากด้วยไหวพริบ เป็นผู้ร่างยุทธศาสตร์ให้ราชสำนักเว่ยหลายครั้งจนได้รับตำแหน่งเสนาธิการทหารฝ่ายยุทธศาสตร์ เขามีสติปัญญาลึกซึ้ง มองการณ์ไกล สามารถอ่านใจผู้คนและสถานการณ์ได้ราวกับเปิดหนังสือผู้คนกล่าวว่า เกาฟานหวงชนะด้วยดาบ แต่เกาฟานถงชนะด้วยปากกาและทั้งสองรวมกัน คือพลังของแผ่นดินเว่ยที่ไร้ผู้ต้าน

เกาฟานอี้ บุตรชายคนที่สามขุนพลผู้ร่าเริงแห่งกองม้า เกาฟานอี้เป็นชายหนุ่มเลือดร้อนและรักอิสระ เขาไม่ชอบพิธีรีตองในราชสำนัก แต่กลับเก่งกาจในการรบเคลื่อนที่เร็ว เป็นแม่ทัพม้าผู้มีฝีมือโดดเด่นจนได้รับฉายา อัสนีแห่งเว่ย เพราะทุกครั้งที่กองม้าของเขาปรากฏบนสนามรบ เสียงกลองศึกจะดังราวฟ้าผ่า แม้มีนิสัยหัวรั้นและขบถเล็กน้อย แต่เขาก็เป็นที่รักของเหล่าทหาร เพราะต่อหน้าศัตรูเขามักอยู่แนวหน้าเสมอ

“แม่ทัพไม่ควรสั่งให้ผู้อื่นตายแทนตน แต่ควรให้ศัตรูเห็นว่าตนยอมตายเพื่อแผ่นดินก่อนใคร” คำกล่าวของเกาฟานอี้ ก่อนนำทัพฝ่าศึกตะวันตก

เกาฟานอัน บุตรชายคนเล็กผู้สืบสายเลือดแห่งปัญญาและยุทธศิลป์ เกาฟานอันเป็นบุตรชายคนเล็กสุด ผู้เงียบขรึมแต่เฉลียวฉลาดเกินวัยตั้งแต่เด็ก ตอนยังวัยเยาว์เขากลับได้รับการยกย่องว่า ฉลาดเทียบเสนาบดี แต่ใจกล้าเทียบแม่ทัพ เขาชำนาญทั้งการวางกลศึกและศิลปะการเจรจา ถูกส่งไปเป็นทูตในต่างแคว้นตั้งแต่อายุยังไม่ถึงยี่สิบ และสามารถทำให้แคว้นศัตรูลงนามสันติภาพได้โดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อในราชสำนัก หลายคนกล่าวว่าเขาคือเงาของท่านพ่อ 

ทั้งลุงทั้งสี่นั้นรักหลานสาวอย่างองค์หญิงหลิงเซียงมาก เพราะองค์หญิงหลิงเซียงนั้นน่าสงสารตั้งเสียมารดาไปในวัยอันควร ท่านลุงทั้งสี่นั้นไม่มีลูกสาวเลยจึงรักองค์หญิงมาก จะว่าองค์หญิงหลิงเซียงเป็นคนที่ไว้ดูต่างหน้าของอดีตฮองเฮาก็ว่าได้ และที่สำคัญก่อนอดีตฮองเฮาจะสิ้นพระชนม์ได้ฝากฝังองค์หญิงไว้จนลมหายใจสุดท้าย

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • เกิดใหม่เป็นองค์หญิงวิปลาส   บทที่ 170 ครอบครัวสุขสันต์ตลอดไป (จบบริบูรณ์)

    ยามเช้าในเมืองไฮ่หยางเริ่มต้นด้วยเสียงคลื่นกระทบฝั่งและกลิ่นอาหารจากครัวของเหลาอาหารอันผิง แสงอาทิตย์สีทองอ่อนสาดผ่านหน้าต่างไม้เข้ามาในเรือนเล็กด้านหลังร้าน เผยให้เห็นภาพที่งดงามที่สุดในชีวิตของหลิงเซียงบนที่นอนผืนใหญ่เด็กน้อยสองคนกำลังนอนเคียงกัน เซียงเทียนขยับตัวก่อนเสมอ มือเล็กกำผ้าห่มแน่นราวกับจะลุกไปสำรวจโลก ส่วนเทียนหลิงยังหลับตาพริ้ม แต่เมื่อพี่ชายส่งเสียงอืออา นางก็มักจะยิ้มก่อนลืมตาช้า ๆ หลิงเซียงลุกขึ้นช้า ๆ เดินเข้าไปนั่งข้างลูกทั้งสอง ดวงตาอ่อนโยนเต็มไปด้วยแสงแห่งความรัก“อรุณสวัสดิ์ ลูกแม่” หลิงเซียงเสียงของนางนุ่มนวลราวกับสายลม มู่เทียนหลางที่เพิ่งกลับจากตลาดเช้า วางตะกร้าผักสดลงเบา ๆ แล้วเดินเข้ามามองภาพนั้นอย่างเงียบงัน รอยยิ้มบาง ๆ แต้มอยู่บนใบหน้าคมเข้มชีวิตของเขาเคยผ่านสนามรบ เคยเผชิญอันตราย แต่ไม่เคยมีช่วงเวลาใดที่ทำให้หัวใจเต้นแรงอย่างสงบสุขเท่านี้ เหลาอาหารอันผิงยังคงเปิดทุกวัน กลิ่นข้าวผัด ซุปทะเล และหมูย่างลอยหอมไปทั่วตลาด แต่บรรยากาศภายในเปลี่ยนไปเล็กน้อยเสียงหัวเราะของเด็กทารกดังแทรกกับเสียงลูกค้า เสียงอืออาของเซียงเทียนกลายเป็นเสียงประจำร้าน รอยยิ้มของเ

  • เกิดใหม่เป็นองค์หญิงวิปลาส   บทที่ 169 คุณชายน้อยและคุณหนูเล็ก

    ฤดูฝนมาเยือนเมืองไฮ่หยางพร้อมสายลมชื้นจากทะเล เมฆสีเทาอ่อนลอยต่ำเหนือหลังคากระเบื้องของเหลาอาหารอันผิง คลื่นซัดฝั่งเป็นจังหวะหนักแน่นกว่าทุกวัน ราวกับธรรมชาติกำลังรอคอยบางสิ่ง ในเรือนหลังเล็กด้านหลังร้าน หลิงเซียงนั่งพิงหมอน ผ้าบางคลุมท้องที่อุ้มน้ำหนักชีวิตถึงเก้าเดือนเต็ม ใบหน้าของนางอ่อนล้าแต่เปล่งประกาย ดวงตาอ่อนโยนจับจ้องหน้าต่างที่เปิดรับลมฝน มู่เทียนหลางนั่งอยู่ข้างกายมือใหญ่ของเขากุมมือนางแน่นโดยไม่รู้ตัว“วันนี้ลมแรงนัก” เทียนหลางหลิงเซียงยิ้มบาง “เด็กน้อยคงอยากออกมาดูโลกแล้ว” หลิงเซียงราวกับคำพูดนั้นเป็นลาง ทันใดนั้นเองความปวดหน่วงลึกในท้องก็แล่นวาบขึ้น หลิงเซียงขมวดคิ้วมือกำผ้าห่มแน่น“ท่านพี่…” หลิงเซียงเสียงเรียกแผ่วแต่สั่น“เริ่มแล้วหรือ” เทียนหลางคำตอบไม่จำเป็นความปวดระลอกที่สองมาเร็วและแรงกว่าเดิม หมอตำแยที่เตรียมตัวไว้ล่วงหน้าถูกเรียกเข้ามาอย่างเร่งด่วน เหมยซานและสตรีในตลาดอีกสองคนรีบมาช่วยจัดเตรียมน้ำร้อน ผ้าสะอาด และสมุนไพรหอมเพื่อให้ห้องอบอวลด้วยกลิ่นผ่อนคลายฝนเริ่มตกลงมาเบา ๆ เคาะหลังคาเป็นจังหวะสม่ำเสม ในห้องคลอดแสงตะเกียงส่องสว่างสลัว หมอตำแยจับชีพจร ฟังเส

  • เกิดใหม่เป็นองค์หญิงวิปลาส   บทที่ 168 โซ่ทองคล้องใจ

    สามเดือนหลังจากคืนงานเลี้ยงหมูกะทะที่เหลาอาหารอันผิง เมืองไฮ่หยางก็เข้าสู่ต้นฤดูใบไม้ผลิอย่างเต็มตัว ลมทะเลพัดอ่อนลง กลิ่นเค็มเจือจางด้วยกลิ่นดอกไม้ป่าที่บานตามเนินเขา เช้าตรู่วันหนึ่ง หลิงเซียงตื่นขึ้นพร้อมความรู้สึกแปลกประหลาดในร่างกาย มิใช่ความเจ็บปวด หากเป็นความเวียนศีรษะเบา ๆ คลื่นไส้จาง ๆ จนต้องนั่งนิ่งอยู่ขอบเตียง มู่เทียนหลางที่กำลังแต่งตัวเตรียมออกไปตลาด เหลือบเห็นสีหน้าของนางก็รีบเข้ามาประคอง“ไม่สบายหรือ” เทียนหลางหลิงเซียงส่ายหน้าเบา ๆ แต่ยกมือกุมท้องโดยไม่รู้ตัว“แค่… เหม็นกลิ่นน้ำมันหน่อย ๆ เท่านั้น” หลิงเซียงกลิ่นน้ำมันทั้งที่เมื่อวานยังยืนผัดอาหารหน้าเตาได้ทั้งวัน มู่เทียนหลางขมวดคิ้วเล็กน้อย ความคิดบางอย่างแล่นผ่านแววตาคมเข้มของเขาสองวันต่อมาอาการคลื่นไส้ยังไม่หาย อีกทั้งหลิงเซียงเริ่มง่วงง่าย เหนื่อยเร็วทั้งที่งานในร้านไม่ได้หนักกว่าปกติ เหมยซานที่แวะมาช่วยเตรียมวัตถุดิบ มองนางอย่างจับผิดก่อนหัวเราะเบา ๆ“หรือว่า… จะมีข่าวดี” หลิงเซียงหลิงเซียงชะงักหัวใจเต้นแรงอย่างไม่คาดคิด มู่เทียนหลางไม่รอช้ารีบเชิญหมอเฒ่าประจำย่านตลาดมาตรวจ หมอเฒ่านั่งลงจับชีพจรอย่างตั้งใจ นิ

  • เกิดใหม่เป็นองค์หญิงวิปลาส   บทที่ 167 งานเลี้ยงหมูกะทะ และท่านอ๋องแปดจิ้งซี

    ลมทะเลยามค่ำพัดเอื่อยผ่านตรอกหินของเมืองไฮ่หยาง กลิ่นเกลืออ่อน ๆ ปะปนกับกลิ่นถ่านไม้ที่เริ่มติดไฟทีละเตา เสียงหัวเราะดังลอดออกมาจากลานกว้างหลัง เหลาอาหารอันผิง โคมกระดาษสีส้มอุ่นแขวนเรียงเป็นแถว แสงไฟไหวระริกสะท้อนผิวโต๊ะไม้ยาวที่ตั้งเรียงรอแขกเหรื่อคืนนี้ไม่ใช่งานเทศกาลใหญ่โต หากเป็นงานเลี้ยงหมูกะทะที่ทุกคนรอคอย และเป็นเมนูใหม่ของเหลาอาหารอันผิงอีกด้วย ตั้งแต่บ่ายหลิงเซียงกับคนของร้านช่วยกันจัดเตรียมอย่างขะมักเขม้น หมูสามชั้นถูกหั่นบางจนเห็นชั้นเนื้อสลับมันอย่างสวยงาม เนื้อสันคอหมักพริกไทยดำกับกระเทียมจนหอมฟุ้ง หมูหมักซอสหวานเค็มสูตรลับถูกคลุกเคล้าด้วยงาขาวคั่วใหม่ ๆ จัดเรียงใส่ถาดไม้ไผ่เป็นระเบียบผักสดกองโตถูกล้างจนหยดน้ำใสเกาะใบผักกาดขาว คะน้า เห็ดเข็มทอง เห็ดหอม ฟักทอง วุ้นเส้น เต้าหู้ไข่ และข้าวโพดอ่อน ทุกอย่างถูกจัดวางรอบโต๊ะน้ำจิ้มที่ตั้งชามเรียงรายชามน้ำจิ้มสีแดงสดส่งกลิ่นเผ็ดหอมจากพริกขี้หนูตำละเอียด กระเทียมสับ และน้ำมะนาวคั้นสด บางชามเพิ่มเต้าเจี้ยวให้เข้มข้น บางชามเติมงาคั่วหอมกรุ่นเพื่อเพิ่มมิติของรสชาติเมื่อฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี ผู้คนในละแวกตลาดก็ทยอยกันมา เสียงทักทายดัง

  • เกิดใหม่เป็นองค์หญิงวิปลาส   บทที่ 166 ท่านอ๋องเจ็ดเสด็จเงียบ ๆ

    ยามอรุณเพิ่งคลี่ม่านหมอกสีเงินเหนือหลังคาวังหลวง แสงแดดอ่อนแรกสาดกระทบกระเบื้องเคลือบสีหยกเป็นประกาย ทว่าภายในตำหนักด้านทิศตะวันตกกลับมีเงาร่างหนึ่งเคลื่อนไหวอย่างเงียบงันท่านอ๋องเจ็ดจิ้งซวนผู้คนในราชสำนักเรียกขานว่า ท่านอ๋องเจ็ดกำลังยืนมองแผนที่บนโต๊ะไม้จันทน์ เส้นทางจากเมืองหลวงไปยังเมืองไฮ่หยางถูกขีดเส้นบาง ๆ ด้วยหมึกสีดำ ไม่มีตราประจำพระองค์ ไม่มีขบวนรถม้าหรูหรา มีเพียงเครื่องหมายเล็ก ๆ ที่เขาวาดเอง การเดินทางครั้งนี้เขาจะไปแบบเงียบ ๆ มิใช่ในฐานะอ๋องผู้สูงศักดิ์ หากแต่เป็นเพียงพ่อค้าเครื่องหอมผู้หนึ่งนับตั้งแต่หลิงเซียง น้องสาวคนเล็กของเขา ตัดสินใจออกจากเมืองหลวงไปใช้ชีวิตที่ไฮ่หยาง เปิดเหลาอาหารเล็ก ๆ ร่วมกับสามีอย่างมู่เทียนหลาง ข่าวคราวของนางก็ลอยมาตามลมบ้างเป็นครั้งคราว บ้างก็จากจดหมายที่เขาอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลิงเซียงเขียนว่า “พี่เจ็ด ข้าสบายดี ที่นี่มีลมทะเล กลิ่นเกลือ และผู้คนเรียบง่าย ข้าทำอาหารเอง ยกถาดเอง หัวเราะเอง… ข้ารู้สึกเหมือนเป็นคนธรรมดาอย่างแท้จริง”จิ้งซวนยามอ่านจดหมายนั้น รอยยิ้มบางเบาเคยผุดขึ้นบนริมฝีปาก แต่ในใจกลับปวดแปลบ น้องสาวที่เคยสวมอาภรณ์แพรไหม นั่งอ่

  • เกิดใหม่เป็นองค์หญิงวิปลาส   บทที่ 165 ท่านอ๋องหกมาเมืองไฮ่หยาง

    ข่าวการเดินทางลับของท่านอ๋องห้าไปเมืองไฮ่หยางมิได้แพร่สะพัดในราชสำนักอย่างเป็นทางการ ทว่ากำแพงวังสูงเพียงใดก็ไม่อาจกั้นบทสนทนาระหว่างพี่น้องได้ ค่ำวันหนึ่งในตำหนักด้านตะวันออก ท่านอ๋องหกจิ้งตงกำลังนั่งอ่านรายงานการคลัง เมื่อท่านอ๋องห้าเดินเข้ามาโดยมิได้นัดหมาย สีหน้าเรียบเฉยตามเคยแต่แววตากลับมีประกายแปลกไป “พี่ห้า ดูท่านอารมณ์ดีนัก” จิ้งตง จิ้งตงเงยหน้าขึ้น พลางวางพู่กัน “อารมณ์ดีหรือ” จิ้งตง อ๋องห้ายกถ้วยชา “บางทีอาจเพราะได้กินอาหารดี ๆ” จิ้งเซียน “อาหารดี ๆ” จิ้งตง จิ้งตงเลิกคิ้ว “ในวังยังมีสิ่งใดที่ท่านเห็นว่าดีไม่พอหรือ” จิ้งเซียน อ๋องห้าหัวเราะเบา ๆ แล้วเล่าเรื่องการเดินทางไปเมืองไฮ่หยางอย่างไม่ปิดบัง ตั้งแต่การปลอมตัวเป็นสามัญชน การนั่งโต๊ะมุมหน้าต่าง จนถึงรสปลานึ่งซีอิ๊วที่นุ่มละลายและซุปเห็ดหอมที่ลึกซึ้งเกินคาด “เจ้าควรได้ลอง” จิ้งเซียน เขาสรุปสั้น ๆ “อาหารของหลิงเซียง…มิใช่เพียงอร่อย แต่มีหัวใจ” จิ้งเซียน คำว่ามีหัวใจทำให้จิ้งตงนิ่งไป ในสายตาผู้คนเขาเป็นอ๋องผู้สุขุม รอบคอบ และมีความสามารถด้านการบริหาร แต่ลึกลงไป เขามักรู้สึกว่าชีวิตในวังเต็มไปด้ว

  • เกิดใหม่เป็นองค์หญิงวิปลาส   บทที่ 65 ไปเมืองไฮ่หยาง

    ภายในตำหนักไฉ่หงยามค่ำ แสงตะเกียงส่องอุ่นนุ่มตัดกับความเงียบรอบด้าน มู่เทียนหลางนั่งอยู่ตรงข้ามองค์หญิงหลิงเซียงบนโต๊ะทรงเตี้ย รอบตัวเต็มไปด้วยกระดาษแผ่นเล็กแผ่นน้อยที่นางใช้ร่างความคิดไว้ลวก ๆ เขามองกระดาษเหล่านั้นด้วยคิ้วที่เลิกขึ้นเล็กน้อย“นี่เจ้าร่างแผนไว้เองทั้งหมดเลยหรือ” เทียนหลางหลิงเซียง

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-23
  • เกิดใหม่เป็นองค์หญิงวิปลาส   บทที่ 66 เริ่มแผนร้าย

    ตอนนี้กำลังอวิ๋นโซ่วเริ่มสืบหาที่ซ่อนของสำนักเงารัตติกาล กลางดึกของคืนที่ลมหนาวพัดแรง ท้องฟ้าปิดทึบไร้แสงดาว อวิ๋นโซ่วยืนอยู่บนยอดกำแพงเมืองด้านทิศเหนือ เงาร่างสูงโปร่งแผ่วเบาราวภูตผี ข้างกายมีเพียงกระบี่คู่ใจและความคิดที่เริ่มหนักขึ้นทุกคืน เขาตัดสินใจแล้วถ้าต้องการจะครอบครององค์หญิงหลิงเซียงอย่าง

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-23
  • เกิดใหม่เป็นองค์หญิงวิปลาส   บทที่ 70 อาหารรสแซ่บ

    เมนูที่สามกุ้งคั่วเกลือพร้อมน้ำจิ้มซีฟู้ด ส่วนผสมของกุ้งคั่วเกลือมี กุ้ง เกลือ และเนยเค็มที่หาซื้อได้จากพ่อค้าหัวแดง ส่วนผสมน้ำจิ้มซีฟู้ดมี เกลือ น้ำตาล น้ำมะนาว น้ำส้มสายชู กระเทียม พริก และใบสะระแหน่ หลิงเซียงเริ่มทำน้ำจิ้มซีฟู้ดโดยนำเกลือ น้ำตาล น้ำมะนาว น้ำส้มสายชู กระเทียมสับ พริกสับ และใบสะระ

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-23
  • เกิดใหม่เป็นองค์หญิงวิปลาส   บทที่ 60 กีดกัน

    ย้อนกลับไปวันงานสมรสพระราชทาน ญาติฝั่งตระกูลกาที่ได้รับอนุญาตเข้าร่วมมีเพียง ท่านยายและป้าสะใภ้ทั้งสี่ เท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมพิธีด้วยงานสมรสพระราชทานถูกกำหนดขึ้นที่ท้องพระโรงใหญ่ม่านแพรแดงลอยอ่อนตามแรงลม กลิ่นกำยานหอมอ่อน ๆ ลอยปกคลุมทั้งโถงประดับด้วยโคมไฟแดงทองจำนวนมากจนสว่างราวกลางวัน

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-22
Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status