บทที่ 6

หลินเวยล้มลงกลางถนน เธอเงยหน้าขึ้น แสงไฟหน้ารถบรรทุกคันใหญ่ส่องเข้าตาอย่างรุนแรง เสียงเบรกดังเสียดหู เอี๊ยดดดด! แต่ระยะห่างใกล้เกินไป คนขับพยายามหักพวงมาลัยแล้ว ทุกอย่างเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที

ตูม! ร่างของหลินเวยกระเด็นไปหลายเมตรก่อนตกกระแทกพื้นอย่างแรง เสียงกรีดร้องของผู้คนดังขึ้นรอบด้าน ฝนยังคงตกลงมาราวกับฟ้ากำลังร่ำไห้ เลือดสีแดงสดค่อย ๆ ไหลออกจากศีรษะของเธอ ผสมกับน้ำฝนจนกลายเป็นสีแดงจาง ๆ หลินเวยพยายามขยับตัว แต่แขนและขาไม่ตอบสนองอีกแล้ว ลมหายใจเริ่มติดขัด เสียงผู้คนรอบตัวดังไกลออกไปเรื่อย ๆ

"เรียกรถพยาบาลเร็ว!"

"มีคนถูกรถชน!"

"พระเจ้า..."

หลินเวยพยายามหันศีรษะ สายตาพร่ามัวมองเห็นภาคินกับหลินรั่วยืนอยู่ริมถนน ทั้งสองทำท่าตกใจต่อหน้าผู้คน หลินรั่วถึงกับร้องไห้ออกมา

"พี่เวย! พี่เวย ฮือ..."

เธอแสดงละครได้สมบูรณ์แบบ แต่ในจังหวะที่ไม่มีใครมอง หลินรั่วกลับยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยชัยชนะ ภาคินเองก็สบตาหลินเวย ในดวงตาของเขาไม่มีความเสียใจแม้แต่น้อย มีเพียงความโล่งใจ หลินเวยหัวเราะในใจ

สุดท้าย... เธอก็มองคนผิดจริง ๆ เลือดเริ่มไหลออกจากมุมปาก ทุกลมหายใจเจ็บปวดราวกับปอดกำลังถูกฉีกเป็นชิ้น รถพยาบาลมาถึง เจ้าหน้าที่รีบวิ่งเข้ามาปฐมพยาบาล

"ยังมีชีพจร! ...รีบยกขึ้นเปล!"

หลินเวยรู้สึกว่าร่างของตนถูกยกขึ้น ภาพทุกอย่างเริ่มพร่าเลือน เธอไม่กลัวความตาย สิ่งเดียวที่เธอเสียใจ...คือเธอแพ้ให้กับความไว้ใจของตัวเอง หากย้อนเวลากลับไปได้ เธอจะไม่มีวันยอมเป็นเหยื่อของใครอีก

เธอจะเป็นฝ่ายกำหนดเกม เป็นฝ่ายถือมีด เป็นฝ่ายควบคุมชะตาชีวิตของคนอื่น ไม่ใช่รอให้คนอื่นมาตัดสินชะตาของเธอ หยดน้ำตาหยดหนึ่งไหลออกจากหางตา ไม่ใช่เพราะเจ็บแต่เพราะเสียใจที่ใช้ชีวิตอย่างซื่อตรงมาตลอด

สุดท้ายกลับถูกคนที่รักที่สุดหักหลัง หลินเวยพยายามลืมตาขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย ท้องฟ้ายามค่ำคืนมืดมิด สายฝนยังคงตกไม่หยุด เธอสูดลมหายใจเฮือกสุดท้ายก่อนกระซิบแผ่วเบา

"ถ้าสวรรค์...ให้โอกาสฉันอีกครั้ง...ฉันจะไม่มีวันเป็นเหยื่อ...ฉันจะเป็น...คนกำหนดชะตาของทุกคน..."

สิ้นเสียงนั้นเครื่องวัดชีพจรก็ดังเป็นเสียงยาวต่อเนื่อง ปี๊ด...โลกทั้งใบตกอยู่ในความมืด

แต่ในห้วงแห่งความมืดมิดนั้นเอง หลินเวยกลับรู้สึกว่าร่างกายกำลังลอยขึ้นอย่างแผ่วเบา ราวกับมีแรงบางอย่างดึงวิญญาณของเธอออกจากร่างที่ไร้ลมหายใจ เสียงคนร้องไห้ เสียงเจ้าหน้าที่ เสียงฝน และเสียงไซเรนของรถพยาบาลค่อย ๆ เลือนหายไป เหลือเพียงความเงียบอันไร้ขอบเขต

ทันใดนั้น แสงสีทองสายหนึ่งก็ส่องลงมาจากความมืด มันอบอุ่นจนเธอไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดอีกต่อไป ก่อนที่ทุกสิ่งจะถูกกลืนหายไปในแสงนั้น พร้อมเสียงหนึ่งที่ดังก้องอยู่ในห้วงสำนึก

"ชะตาใหม่กำลังเริ่มต้น..."

ตอนที่ 5

ตื่นในร่างฮองเฮา

ความมืดหลังความตายไม่ได้เงียบสงบอย่างที่หลินเวยเคยคิด มันเย็นจัด ลึกไร้ก้นบึ้ง และเต็มไปด้วยแรงดึงประหลาดที่ฉุดรั้งวิญญาณของเธอให้จมลงไปเรื่อย ๆ ทว่าในวินาทีที่เธอคิดว่าตนจะหายไปตลอดกาล เสียงกรีดร้องของสตรีผู้หนึ่งกลับดังแทรกเข้ามาในความมืด

 เสียงนั้นเจ็บปวด อ่อนแรง และเต็มไปด้วยความคับแค้นราวกับคนที่ถูกโลกทั้งใบทอดทิ้ง หลินเวยพยายามลืมตา แต่เปลือกตาหนักอึ้งราวกับมีหินทับอยู่ทั่วร่าง กลิ่นยาขม กลิ่นธูป และกลิ่นเลือดจาง ๆ ลอยเข้าจมูก ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นผ่านลำคอ ก่อนที่เสียงโวยวายรอบตัวจะดังชัดขึ้นทีละน้อย

 “ฮองเฮาฟื้นแล้ว! ฮองเฮาฟื้นแล้วเพคะ!”

หลินเวยสะดุ้งในใจ ฮองเฮา? ใครคือฮองเฮา? เธอจำได้ชัดเจนว่าตนถูกรถชนกลางถนนในคืนฝนพรำ จำได้ว่าภาคินกับหลินรั่วยืนมองเธอด้วยสายตาไร้ความสำนึก จำได้ว่าลมหายใจสุดท้ายของเธอหมดลงในรถพยาบาล แล้วเหตุใดตอนนี้เธอจึงยังได้ยินเสียงคนพูดอยู่รอบตัว

หลินเวยพยายามขยับนิ้ว ปลายนิ้วเย็นเฉียบแต่ยังรับความรู้สึกได้ เธอลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพแรกที่เห็นคือเพดานไม้แกะสลักลายเมฆมังกรประดับทอง ผ้าม่านไหมสีแดงเข้มพลิ้วไหวอยู่สองข้างเตียง กลิ่นหอมของกำยานอบอวลจนชวนเวียนศีรษะ รอบตัวมีสตรีแต่งกายโบราณหลายคนคุกเข่าอยู่ บางคนดีใจจนร้องไห้ บางคนกลับมีแววตาหวาดหวั่นมากกว่ายินดี

หลินเวยกะพริบตาช้า ๆ พยายามรวบรวมสติ ร่างนี้ไม่ใช่ร่างเดิมของเธอ มือที่วางอยู่บนผ้าห่มขาวซีดเรียวยาว ผิวเนียนละเอียดอย่างสตรีชั้นสูง เล็บถูกแต่งแต้มสีแดงอ่อนและสวมปลอกนิ้วทองคำประดับหยก ฝ่ามือไร้ร่องรอยจากชีวิตการทำงานของหลินเวย ร่างนี้บอบบางกว่าของเธอมาก แต่ความเจ็บที่ลำคอและหน้าอกกลับชัดเจนราวกับเพิ่งรอดจากความตายมาเช่นกัน

“ฮองเฮาเพคะ พระองค์ทรงฟื้นแล้วจริง ๆ”

 นางกำนัลผู้หนึ่งคลานเข้ามาใกล้ น้ำตาไหลเต็มหน้า “หม่อมฉันนึกว่าพระองค์จะไม่รอดแล้ว” หลินเวยหันไปมองนางอย่างระวัง สตรีผู้นี้อายุราวสิบเจ็ดสิบแปด ใบหน้าซีดเซียว แต่แววตาเป็นห่วงอย่างจริงใจต่างจากคนอื่น