หมางเมิน

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวขึ้นห้องก่อน เหนื่อย อยากพักผ่อน” พูดจบคชาธรก็ก้าวเท้าเดินผ่านร่างของสิตางค์ไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง หรือหยุดรอฟังคำสั่งเหมือนทุกที เขาเดินหนีขึ้นบันไดไปแบบไม่ใยดี ทิ้งความเงียบงันให้ขยายตัวปกคลุมห้องโถงกว้าง

สิตางค์ยืนนิ่งอยู่กับที่ มือบางที่วางอยู่บนพนักโซฟากำเข้าหากันแน่น หัวใจของเธอวูบโหวงอย่างบอกไม่ถูก

มันเป็นครั้งแรกในรอบสิบปี... ที่เธอรู้สึกถึงความห่างเหินอย่างรุนแรงระหว่างตัวเองกับสามี ปกติเวลาทะเลาะกัน คชาธรจะแสดงอาการฟึดฟัด โกรธเกรี้ยว หรือไม่ก็ยอมก้มหน้าเงียบรับคำด่า

แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอแท้ๆ ส่งเสียงพูดคุยกับเธอประโยคต่อประโยค แต่สิตางค์กลับรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ลอยห่างออกไปไกลแสนไกล... ไกลจนเธอเอื้อมมือไปคว้าไว้ไม่ถึง

ความมั่นใจเต็มร้อยที่เคยมีว่าคุมผู้ชายคนนี้อยู่หมัด เริ่มสั่นคลอนเป็นครั้งแรกโดยที่เธอเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้ว่าเพราะอะไร

คชาธรรีบจ้ำเท้าขึ้นบันไดตรงไปยังห้องนอนใหญ่ ทันทีที่ประตูปิดลง เขาวางกระเป๋าเดินทางใบย่อมไว้ข้างเตียงอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือเดินดิ่งเข้าห้องน้ำไป ชายหนุ่มกดล็อกประตู ขยับไปเปิดก๊อกน้ำอ่างล้างหน้าทิ้งไว้เพื่อให้เสียงน้ำไหลช่วยกลบเสียงของเขา

มือหนารีบกดต่อสายวิดีโอคอลหาคนที่เพิ่งแยกกันมาไม่ถึงสามชั่วโมงด้วยความกระวนกระวายใจ และเพียงแค่วินาทีเดียว ปลายสายก็กดรับ ปรากฏใบหน้าสวยหวานดวงตาโศกของมุกดาที่ยังคงนั่งตาแดงอยู่ในห้องนั่งเล่นที่บ้านเล็ก

(พี่คชา... ถึงบ้านหรือยังคะ)

“ถึงแล้วครับมุก พี่เพิ่งเดินขึ้นมาบนห้องนอนเนี้ย” คชาธรปรับน้ำเสียงให้นุ่มขึ้น เขาทอดสายตามองหญิงสาวในจอด้วยความรักและคิดถึงจนแทบขาดใจ ทั้งที่เพิ่งห่างกันมาไม่นาน

“มุกกินข้าวหรือยังครับ อย่ามัวแต่นั่งร้องไห้นะ พี่เห็นแล้วเจ็บหัวใจมากเลย”

(มุกกินไม่ลงหรอกค่ะ บ้านมันกว้างเกินไปเมื่อไม่มีพี่คชาอยู่ด้วย มุกคิดถึงพี่คชาจังเลยค่ะ)

“พี่ก็คิดถึงมุกใจจะขาดเหมือนกันครับ มุกรอพี่นะ พี่สัญญาว่าจะรีบจัดการทุกอย่างให้เร็วที่สุด พี่รักมุกนะเด็กดีของพี่” คชาธรพร่ำบอกคำหวาน แววตาของเขาเชื่อมปรอยเต็มไปด้วยความหลงใหล เมื่อได้ยินเสียงออดอ้อนและเห็นท่าทางคิดถึงของเมียน้อย ชายหนุ่มก็แทบอยากจะหมุนตัวเดินออกจากคฤหาสน์หลังนี้กลับไปหาเธอทันที

ด้านนอกห้องนอนใหญ่...

สิตางค์เดินตามสามีขึ้นมาเงียบๆ เธอหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องนอน สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความมั่นใจ และพยายามสะกดกลั้นทิฐิที่ค้ำคอมาตลอดสิบปีให้มันลดต่ำลง

ครั้งนี้เธอตั้งใจแล้ว ตั้งใจจริงๆ ว่าจะยอมลดราวาศอก จะมาขอโทษและพูดจาดีๆ กับคชาธรเพื่อปรับความเข้าใจกันใหม่ เธอไม่อยากให้บรรยากาศระหว่างเธอกับสามีมันอึดอัดห่างเหินเหมือนอย่างที่รู้สึกข้างล่างเมื่อครู่อีกแล้ว

มือบางผลักประตูห้องนอนเข้าไปเบาๆ ภายในห้องว่างเปล่า มีเพียงกระเป๋าเดินทางของคชาธรวางทิ้งไว้ข้างเตียง และเสียงน้ำไหลซ่าดังกวนใจออกมาจากทางห้องน้ำ สิตางค์เดินไปนั่งรอที่ปลายเตียงกว้าง นัยน์ตาคู่คมจับจ้องไปที่ประตูห้องน้ำที่ปิดสนิทอยู่อย่างจดจ่อ

เธอรอ... รอแล้วรอเล่า ผ่านไปเกือบชั่วโมง คชาธรก็ยังคงไม่ออกมาจากห้องน้ำเสียที

ความร้อนใจและอาการเหนื่อยล้าจากงานบวกกับความกังวลที่สะสมมาตลอดครึ่งเดือน เริ่มทำให้สิตางค์หมดความอดทน หญิงสาวลุกขึ้นยืน เดินตรงไปที่หน้าประตูห้องน้ำ แล้วเคาะรัวๆ ลงบนบานประตู

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

“คชา! คุณทำอะไรอยู่ในนั้นตั้งนานสองนานน่ะ อาบน้ำหรือไปนอนหลับในห้องน้ำฮะ!”

คชาธรที่กำลังพร่ำคำรักอยู่กับมุกดาสะดุ้งตัวโยน เมื่อได้ยินเสียงตวาดกร้าวของเมียหลวงดังกดดันเข้ามา ชายหนุ่มรีบกระซิบกรอกเสียงลงไปในสายอย่างรวดเร็ว