ยอมอ่อนให้แล้ว

ผู้ชายที่เธอเคยตราหน้ามาตลอดว่าเป็นคนห่วยแตก เป็นคนเหยาะแหยะไม่ได้เรื่อง และไม่มีวันเดินหนีไปจากชีวิตของเธอได้

สามวันผ่านไปหลังจากคืนที่คชาธรแยกห้องนอน บรรยากาศภายในคฤหาสน์หลังใหญ่กลับยิ่งอึดอัดเย็นยะเยือก จนแทบหายใจไม่ออก

สิตางค์พยายามจะหาโอกาสเข้าหาและพูดคุยกับเขาด้วยท่าทีที่อ่อนลง แต่กลับกลายเป็นว่าทุกความพยายามของเธอ ยิ่งทำให้คชาธรสร้างกำแพงหนาขึ้นมาขวางกั้นเอาไว้จนเธอไม่สามารถก้าวข้ามไปได้เลย

ตอนเช้าวันถัดมาหลังจากที่เขาแยกห้องนอน สิตางค์ตั้งใจตื่นแต่เช้าตรู่มานั่งรอที่โต๊ะอาหารเพื่อหาเรื่องชวนเขาคุยตอนมื้อเช้า ทว่าคชาธรกลับเลือกที่จะหนีออกจากบ้านไปทำงานก่อนเวลา ทั้งที่เขาจะเข้างานกี่โมงก็ได้

พอมาตอนเย็นเธอนั่งรอจนกับข้าวเย็นชืด เขาก็กลับบ้านดึกดื่นค่ำมืดพอนิ้วแตะเข็มนาฬิกาบอกเวลาเกือบเที่ยงคืน คชาธรอ้างหน้านิ่งว่าต้องเคลียร์งานที่คั่งค้าง แต่สิตางค์รู้ดีอยู่แก่ใจ... เขาก็จงใจหลบหน้าเธอชัดๆ

จนกระทั่งวันนี้ วันที่มีนัดทานข้าวเย็นร่วมกันที่บ้านใหญ่ของคชาธร ซึ่งเป็นข้อบังคับที่ครอบครัวของเขาตั้งขึ้นมาเพื่อกระชับความสัมพันธ์

สิตางค์นั่งเงียบอยู่เบาะข้างคนขับ ขณะที่คชาธรทำหน้าที่คนขับรถด้วยใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ตลอดระยะเวลาการเดินทางไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากของคนทั้งคู่ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่คอยทำลายความเงียบ

ทันทีที่ไปถึงบ้านใหญ่ คชาธรก็ถูกผู้เป็นพ่อและแม่ต่อว่าชุดใหญ่กลางโต๊ะอาหาร เพื่อเอาใจลูกสะใภ้ที่เป็นบ่อเงินบ่อทองของตระกูล

“แกหายหัวไปไหนมาตั้งสองอาทิตย์! ติดต่อก็ไม่ได้ งานการในบริษัทก็ทิ้งขว้าง รู้ไหมว่าหนูตางค์เค้าเป็นห่วงจนต้องวิ่งโร่มาถามหาแกถึงที่นี่ ทำตัวเป็นเด็กๆ ไปได้ มีเมียดี เก่งรอบด้านขนาดนี้แล้วยังจะสร้างเรื่องให้เค้าปวดหัวอีก!” เสียงดุด่าของผู้เป็นพ่อตวาดลงกลางโต๊ะอาหาร ขณะที่แม่ผัวก็รีบตักข้าวส่งยิ้มประจบสะใภ้

“นั่นสิตาคชา หนูตางค์เค้าเคลียร์งานเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว แกลาพักผ่อนยาวดื้อๆ แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน เค้าโตๆ กันแล้วมีอะไรก็ต้องหันหน้าคุยกัน ไม่ใช่ทำตัวเหลวไหลประชดประชัน” คชาธรทำเพียงแค่ก้มหน้ารับคำด่าของบุพการีนิ่งๆ มือหนากำช้อนส้อมแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว

เขารู้ดีว่าที่พ่อแม่และพี่น้องคอยพูดจาเอาอกเอาใจสิตางค์ขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะรักใคร่อะไรนักหนา แต่ทุกคนกลัวว่าสิตางค์จะถอนตัวออกจากบริษัทใหญ่ แล้วพากันเจ๊งไปหมดต่างหาก นัยน์ตาคมปรายมองภรรยาที่นั่งเงียบไม่พูดไม่จาด้วยความรู้สึกชิงชังที่ฝังลึกขึ้นไปอีก

พอกินข้าวอิ่มและนั่งรถกลับบ้าน ความอดทนที่ขีดเส้นไว้ของคชาธรก็ขาดสะบั้นลงทันที

รถสปอร์ตแล่นไปบนถนน คชาธรกระชากพวงมาลัยด้วยความโมโห ก่อนจะเปิดฉากถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเพราะความโกรธเกรี้ยว

“ทำไมคุณต้องป่าวประกาศไปทั่วบ้านทั่วเมืองว่าผมไม่อยู่บ้าน!” ชายหนุ่มตวาดก้องจนดังลั่นรถ

“อยากจะให้คนอื่นเค้ารู้นักใช่ไหมว่าเรามีปัญหากัน อยากให้พ่อแม่ผมประณามว่าผมมันห่วยแตกเหลวไหลต่อหน้าคุณนักหรือไง คุณถึงจะสะใจ!” สิตางค์สะดุ้งเล็กน้อยกับอารมณ์ที่ระเบิดออกมาของสามี เธอหันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคชาธรด้วยความรู้สึกขัดใจ ทิฐิในใจเริ่มปะทุขึ้นมาแทนความรู้สึกผิด

“ฉันก็ไม่ได้อยากประกาศให้ใครรู้ทั้งนั้นแหละ!” สิตางค์เถียงกลับ น้ำเสียงข่มให้อ่อนลงแต่ยังคงแฝงความโกรธเกรี้ยว

“ก็ฉันติดต่อคุณไม่ได้เลยตั้งสองอาทิตย์ แชตไปก็ไม่ตอบ โทรไปก็ไม่รับ ฉันเป็นห่วงคุณจนนั่งไม่ติด กลัวว่าคุณจะคิดสั้นทำเรื่องบ้าๆ ก็เลยต้องไปถามหาคุณที่บ้านใหญ่ แล้วผลเป็นไงล่ะ... ขนาดพ่อแม่คุณก็ยังติดต่อคุณไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!”