ครั้งแรกในรอบสิบปี

“มุก แค่นี้ก่อนนะ สิตางค์มาตามแล้ว เดี๋ยวพี่โทรหาใหม่นะ”

(ค่ะพี่คชา มุกจะรอนะคะ) คชาธรกดตัดสายทันทีด้วยความหงุดหงิดและไม่พอใจ

เขาเก็บโทรศัพท์ซุกซ่อนไว้ในกระเป๋ากางเกงอย่างมิดชิด ก่อนจะรีบเปิดฝักบัวอาบน้ำลวกๆ เพื่อให้เนื้อตัวเปียกปอนสมจริง ชายหนุ่มใช้เวลาไม่ถึงสามนาทีก็กระชากประตูห้องน้ำเปิดออก เดินก้าวเท้าออกมาด้วยสีหน้าบึ้งตึงและอารมณ์หงุดหงิดฉุนเฉียวอย่างเห็นได้ชัด

“จะเคาะจิกอะไรนักหนาสิตางค์! คนจะอาบน้ำปลดทุกข์ปวดท้อง วุ่นวายจริง!” สิตางค์มองท่าทางกระฟัดกระเฟียดของสามีแล้วขมวดคิ้วมุ่น

ความตั้งใจที่จะพูดดีๆ ในตอนแรกเกือบจะปลิวหายไปทันที แต่เธอข่มอารมณ์เอาไว้ สูดหายใจลึก ขยับก้าวเข้าไปหาคชาธร ยื่นมือไปหมายจะช่วยเช็ดผมที่เปียกชื้นให้เขา

“ก็เห็นเข้าไปตั้งนานแล้ว นึกว่าเป็นอะไรไป... นี่คชา ฉันพยายามจะคุยกับคุณดีๆ แล้วนะ ทริปพม่าเป็นยังไงบ้าง เหนื่อยไหม อารมณ์ดีขึ้นหรือยัง” น้ำเสียงของสิตางค์อ่อนลงกว่าปกติมาก ท่าทางและสายตาของเธอยอมลงให้เขาเต็มที่อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

แต่คชาธรกลับเบี่ยงตัวหลบสัมผัสจากมือของเธออย่างไม่ใยดี เขาเดินเลี่ยงไปหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ในตู้ออกมาใส่ สลัดผ้าขนหนูทิ้งลงตะกร้า โดยไม่แม้แต่จะหันมาสบตาภรรยา

“ก็งั้นๆ แหละ บอกแล้วไงว่าไปเที่ยวพักผ่อน รำคาญคนแถวนี้” คิ้วเรียวของสิตางค์ขมวดเข้าหากันแน่นกว่าเดิม

ความอดทนของเธอเริ่มพังทลายลงทีละน้อย เมื่อเห็นท่าทางห่างเหินไร้เยื่อใยและอาการตอบปัดรำคาญใจของคชาธร ทั้งที่เธออุตส่าห์ยอมวางตัวต่ำลง ยอมเป็นฝ่ายเอ่ยปากทักทายดีๆ ก่อนแท้ๆ

“คชา! ทำไมคุณต้องทำท่าทางห่างเหินใส่ฉันขนาดนี้ด้วยฮะ!” สิตางค์ตวาดขึ้นมาเสียงดัง

“ฉันอุตส่าห์รอคุณกลับบ้านตั้งครึ่งเดือน โทรตามด้วยความห่วงกลัวคุณจะเป็นอะไรไป พอคุณกลับมาฉันก็พยายามจะพูดคุยด้วยดีๆ ยอมลงให้คุณทุกอย่างแล้ว ทำไมคุณต้องทำกิริยาแย่ๆ แบบนี้ใส่ฉันอีก!” คชาธรหมุนตัวกลับมาจ้องหน้าสิตางค์ตรงๆ

แววตาคมของเขาในตอนนี้ไม่ได้มีความหวาดกลัว หรือยอมสยบให้เมียหลวงเหมือนสิบปีที่ผ่านมา มันมีเพียงความเย็นชาและรังเกียจ

“พยายามงั้นเหรอ?” ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทแต่มันกลับกรีดลึกเข้าไปในใจของสิตางค์

“ถ้าแค่การจะพูดจาดีๆ กับผัวตัวเอง... มันต้องใช้ความพยายาม ต้องฝืนใจใช้ความอดทนขนาดนั้นน่ะนะสิตางค์ คุณก็ทำตัวตามที่สะดวกเถอะ ไม่ต้องมาฝืนทำหรอก ผมไม่ได้ร้องขอ!”

“คชา!”

“และต่อจากนี้ไป... ผมจะขอแยกไปนอนอีกห้อง” คชาธรเอ่ยพลางเดินไปหยิบหมอนและผ้าห่มผืนหนาบนเตียงกว้างขึ้นมาถือไว้ แววตาของเขาไร้ความรู้สึกใดๆ ยามมองใบหน้าช็อกค้างของภรรยา

“ทำไม”

“แยกกันนอนเถอะ เผื่อว่าคุณจะสบายใจและมีความสุขขึ้นกว่าเดิม ที่ไม่ต้องมาทนเห็นหน้า ทนนอนร่วมเตียงกับผู้ชายไม่ได้เรื่อง ผู้ชายเฮงซวยที่เป็นได้แค่เห็บเป็นปลิงเกาะคุณกินไปวันๆ แบบผม!” พูดจบ คชาธรก็สะบัดหน้า หมุนตัวหอบหมอนผ้าห่มเดินดิ่งออกจากห้องนอนใหญ่ไปทันที ประตูห้องถูกปิดลงพร้อมกับความเงียบที่เข้าจู่โจมหัวใจของสิตางค์

ร่างสูงสง่าของประธานสาวทรุดฮวบลงนั่งบนขอบเตียงกว้างอย่างคนหมดแรง สมองของเธอขาวโพลนไปหมด คำพูดประชดประชันที่แฝงไปด้วยความเคียดแค้นยาวเหยียดของคชาธรมันดังสะท้อนก้องอยู่ในหู

ความเงียบในห้องนอนใหญ่บีบรัดหัวใจจนอึดอัด หยาดน้ำตาอุ่นๆ เริ่มเอ่อล้นขอบตา ก่อนจะไหลร่วงเผาะลงมากระทบหลังมือบางทีละหยด... ทีละหยด

สิตางค์ยกมือขึ้นปิดหน้า ปล่อยโฮร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย ร่างกายสั่นเทิ้มไปด้วยความเสียใจและเจ็บปวด

นี่เป็นครั้งแรกในรอบสิบปีที่แต่งงานกันมา... ที่ผู้หญิงแกร่งอย่างสิตางค์ต้องมาร้องไห้ฟูมฟาย เสียน้ำตาอย่างเอาเป็นเอาตายเพราะความเสียใจเรื่องผู้ชาย