กลับมาได้ซะทีนะ

“ตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมาที่มุกได้ดูแลพี่คชา มุกมีความสุขมากเลยค่ะ... สุขจนมุกนึกกลัวว่าถ้ากลับไปถึงไทยแล้ว ทุกอย่างมันจะกลายเป็นแค่ความฝัน” คำพูดตัดพ้อแสนซื่อ ไร้จริตของหญิงสาว ทำให้อกซ้ายของคชาธรกระตุกวูบ ชายหนุ่มหมุนตัวกลับมาหาเธอ ดึงร่างน้อยเข้ามาโอบกอดตอบอย่างทะนุถนอม มือหนาลูบเส้นผมนุ่มสลวยเบาๆ เพื่อปลอบประโลม

“ไม่เอาน่ามุก ไม่คิดมากสิครับ” คชาธรเชยคางมนขึ้นมา สบตาคู่โศกที่บัดนี้มีน้ำตาคลอหน่วย

“พี่เองก็มีความสุขมากเหมือนกัน พี่อยากอยู่กับมุกทุกวันแบบนี้เลย”

“มุกรู้ค่ะว่ามุกไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไร แต่พอคิดว่าพี่คชาต้องกลับไปหา... ไปหาคนทางนั้น มุกก็อดใจหายไม่ได้” เด็กสาวหลบสายตาต่ำ ท่าทางหวาดกลัวและเจียมเนื้อเจียมตัวของเธอ ยิ่งสุมไฟแค้นและไฟราคะในตัวชายหนุ่มให้ปะทุ

คชาธรกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น แววตาเเป็นเปลี่ยนเป็นโกรธเกรี้ยวและแข็งกร้าวขึ้น เมื่อคิดถึงใบหน้าเย่อหยิ่งของสิตางค์

“เชื่อใจพี่นะมุก ขอเวลาให้พี่อีกหน่อย พี่จะรีบจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย เพื่อให้เราสองคนได้มาอยู่ด้วยกันจริงๆ สักที พี่จะไม่ยอมให้ใครมาชี้นิ้วสั่งชีวิตพี่อีกต่อไปแล้ว” เขากดจูบลงบนหน้าผากมนของหญิงสาวเนิ่นนาน

“เมียพี่เขายังไม่รู้เรื่องของเราใช่ไหมคะ” หญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงกังวล

“ไม่รู้หรอก มันก็เอาแต่คิดว่าคนอย่างพี่จะไม่มีใครเอา แต่ไม่รู้ก็ดีแล้ว คนแบบนั้นถ้ารู้ขึ้นมาเดี๋ยวจะมาทำร้ายมุกของพี่เข้าซะอีก”

“มุกกลัวจังเลยค่ะ”

“ไม่ต้องกลัวนะ พี่จะไม่มีวันยอมให้มันมาทำอะไรมุกเด็ดขาด พี่สัญญา”เป็นคำมั่นสัญญาที่เขาตั้งใจจะทำมันให้ได้ รวมทั้งดีลธุรกิจสีเทาที่พม่าที่เพิ่งเซ็นสัญญาร่วมทุนไป จะเป็นปีกเป็นหางให้เขาบินหนีจากกรงทองของสิตางค์ และเมื่อวันนั้นมาถึง มุกดาคนนี้แหละที่จะได้ขึ้นมานั่งตำแหน่งตัวจริงแทนที่ยัยแม่มดใจร้ายคนนั้น

ที่คฤหาสน์หรูหราใจกลางกรุง

สิตางค์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังวัวแท้กลางห้องโถงใหญ่ ดวงตาคู่คมจับจ้องไปยังประตูบ้านไม่วางตา หัวใจที่เคยเต้นระรัวด้วยความกังวลตลอดสองสัปดาห์เริ่มสงบลง เมื่อรู้ว่าวันนี้คชาธรจะกลับมาบ้าน แต่จนแล้วจนเล่า เขาก็ยังไม่ปรากฎตัวเสียที

เสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตแล่นเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์ ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะเปิดออก ปรากฏร่างสูงสมส่วนของคชาธร ที่เดินถือกระเป๋าเดินทางใบย่อมเข้ามา ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นภรรยาแต่งนั่งรออยู่ แต่ใบหน้าหล่อคมของเขากลับเรียบเฉย ไร้วี่แววของความตื่นเต้น หรือหวาดกลัวเหมือนทุกครั้ง

สิตางค์ปรายตามองสามี ตั้งใจจะรักษากิริยาเหน็บแนมตามความเคยชิน ทิฐิในใจบังคับให้เธอพ่นคำพูดที่ฟังดูไม่เป็นมิตรออกไป ทั้งที่ข้างในดีใจจนอยากจะวิ่งเข้าไปกอด

“กลับมาได้ซะทีนะคชา... ไปเที่ยวพม่ามาสนุกไหมล่ะ” ประธานสาวเหยียดยิ้มบาง น้ำเสียงแฝงแววประชดประชัน

“เห็นหายหัวไปตั้งครึ่งเดือน นึกว่าจะได้เมียอยู่ที่พม่าซะแล้ว” คชาธรไม่ได้หลบสายตาเหมือนแต่ก่อน เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสิตางค์ มุมปากหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่เต็มไปด้วยความเย็นชา

“ก็สนุกดีนะ... สงบดีด้วย อยู่ที่นั่นไม่มีเสียงนกเสียงกาคอยด่าคอยแช่งให้หงุดหงิดหู หายใจได้เต็มปอดกว่าอยู่บ้านหลังนี้เยอะ” คำตอกกลับนิ่งๆ แต่เชือดเฉือนทำให้อารมณ์ของสิตางค์สะดุด หญิงสาวขมวดคิ้วมทนทันที

“คชา! นี่คุณประชดฉันเหรอ?”

“ผมพูดความจริงต่างหาก” คชาธรเอ่ยเสียงเรียบ ไม่แฝงอารมณ์โกรธเกรี้ยวเหมือนตอนที่ทะเลาะกันวันนั้น มันนิ่งจนน่ากลัว ชายหนุ่มกระชับหูกระเป๋าเดินทางในมือ