ห่วงเหรอ

“ห่วงงั้นเหรอ?” คชาธรแค่นหัวเราะในลำคอ ยิ่งได้ยินคำว่าห่วงจากปากของเธอ เขายิ่งรู้สึกสมเพช

“แล้วคุณได้บอกคนอื่นเค้าไหมล่ะสิตางค์... ว่าที่ผมต้องหนีหายหัวไปตั้งครึ่งเดือน เป็นเพราะผมถูกคุณด่า ถูกคุณย่ำยีศักดิ์ศรีเหมือนหมากลางห้องทำงานน่ะ!”

“คชา!”

“อ้อ... ลืมไป” คชาธรเหน็บแนมกลับทันควัน แววตาจ้องมองถนนเบื้องหน้าด้วยความเย็นชาบาดลึก

“คนอย่างผมมันไม่มีสิทธิ์โกรธ ไม่มีสิทธิ์รู้สึกน้อยใจ หรือรู้สึกอะไรทั้งนั้นแหละในบ้านหลังนี้ ต่อให้คุณจะด่าจะว่าผมกลางที่ประชุมต่อหน้าพนักงานนับร้อยผมก็ต้องทน ทนก้มหน้ารับความปากร้ายของคุณ เพราะผมมันต่ำต้อยกว่าคุณ ขาดคุณไปผมและครอบครัวก็มีแต่จะรอวันเจ๊งอย่างที่คุณว่าไว้ไม่มีผิด!”

“...”

“เงินที่คุณหามา รถหรูที่คุณซื้อให้ บ้านช่องที่คุณให้ซุกหัวนอน... มันค้ำคอผมอยู่ใช่ไหม สิตางค์” น้ำเสียงของคชาธรแปรเปลี่ยนเป็นราบเรียบแต่มันกลับสั่นเครือด้วยปมด้อยที่อัดแน่นมาเป็นสิบปี

“เพราะงั้นคุณจะพูดจาแย่ๆ ใส่ผมยังไงก็ได้ จะสั่งให้ผมซ้ายหันขวาหันยังไงก็ได้ใช่ไหม” สิตางค์อ้าปากจะเถียง แต่คำพูดทั้งหมดกลับจุกอยู่ที่ลำคอจนเถียงไม่ออก

ใบหน้าสวยถอดสี แววตาที่เคยทรงอำนาจตอนนี้สั่นระริกด้วยความเจ็บปวดลึกลงไปในอก คำพูดประชดประชันของสามีมันแทงทะลุกำแพงใจของเธอจนแหลกสลายไม่มีชิ้นดี

เธอไม่เคยคิดเลยว่า ความหวังดีที่สื่อสารผ่านนิสัยปากร้ายขวานผ่าซากของตัวเอง มันจะสร้างบาดแผลฉกรรจ์ และทำร้ายคชาธรได้สาหัสขนาดนี้

หยาดน้ำตาอุ่นๆ เริ่มเอ่อล้นขอบตา ก่อนจะไหลร่วงลงมาอาบแก้มเนียนทั้งสองข้าง สิตางค์เบือนหน้าหนีออกไปนอกกระจกรถ นั่งเงียบๆ ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบผิวแก้มมาตลอดทางโดยไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาจากปากแม้แต่แอะเดียว

แต่คชาธรก็เหลือบมองเธอเป็นระยะ และเห็นว่าเธอกำลังร้องไห้ ทว่าเขากลับไม่นึกสงสาร ผู้หญิงแกร่งที่นั่งร้องไห้อยู่ข้างกายเลยสักนิด แววตาของเขาเหลือบมองร่างสั่นเทิ้มของภรรยา ด้วยความรู้สึกเยือกเย็น และกลับกัน... เขากลับรู้สึกสะใจมากที่เห็นสิตางค์ร้องไห้

สะใจที่เห็นผู้หญิงที่เคยยืนอยู่บนจุดสูงสุด ผู้หญิงที่เคยชี้นิ้วสั่งและด่าทอข่มขู่เขามาตลอดสิบปี ตอนนี้ต้องมานั่งร้องไห้เสียน้ำตา เพราะคำพูดของเขา

 คชาธรเหยียดยิ้มบางที่มุมปากอย่างผู้ชนะ เขารู้สึกว่าตัวเองเริ่มมีอำนาจเหนือเธอขึ้นมาทีละน้อย โดยที่สิตางค์ไม่รู้เลยว่า ความสะใจของคชาธรในครั้งนี้ ยิ่งตอกย้ำให้เขามั่นใจในแผนการที่จะสลัดเธอทิ้ง เพื่อไปหาโลกใบใหม่ ที่มีมุกดารอคอยปรนนิบัติเขาอยู่ด้วยความเต็มใจ

สถานการณ์ระหว่างสิตางค์และคชาธรภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ไม่มีวี่แววว่าจะดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย กำแพงหนาที่ชายหนุ่มสร้างขึ้นมาขวางกั้นนับวันยิ่งสูงชันและเยือกเย็นขึ้นทุกที เขายังคงใช้แผนการเดิมคือหลบหน้า ทำตัวห่างเหิน และสลัดเยื่อใยทุกอย่างที่เธอพยายามหยิบยื่นให้จนสิตางค์เริ่มไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไร

จากผู้หญิงแกร่งที่เคยสนุกกับการคุมบริหารบริษัท บริหารคนนับร้อยอย่างฉะฉาน ตอนนี้เธอกลับนั่งเหม่อลอยอยู่หลังโต๊ะทำงานหรู กินไม่ได้ นอนไม่หลับ ร่างกายอิดโรยและทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ความมั่นใจที่เคยเต็มร้อย แหลกสลายกลายเป็นความหวาดระแวง และความเจ็บปวดที่เกาะกินหัวใจอยู่ทุกวินาที

สุดท้ายเมื่อทนแบกรับความอึดอัดนี้ไว้คนเดียวไม่ไหว สิตางค์จึงนัดเจอกับนิชาอีกครั้งที่ร้านอาหารญี่ปุ่นทที่เป็นห้องส่วนตัว หวังเพียงจะได้ระบายและขอคำปรึกษาจากเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในชีวิต

“แกดูแย่มากเลยนะตางค์ ข้าวปลาไม่กินเลยหรือไง” นิชาเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเห็นสภาพของเพื่อนสนิท ใบหน้าของสิตางค์ซูบตอบ นัยน์ตาที่เคยทรงอำนาจตอนนี้หม่นแสงและบวมช้ำจากการร้องไห้มาหลายคืน