ตอนที่ 8

​หญิงสาวสับเท้าเดินออกจากห้องเช่าไปตามทางเดินแคบๆ ของซอยอย่างรวดเร็ว เธอใช้เวลาที่ร้านสะดวกซื้อไม่นานนักก็จัดการซื้อสมาร์ตโฟนรุ่นราคาประหยัดที่สุดพร้อมซิมการ์ดตามคำสั่ง ก่อนจะรีบเดินกลับมาที่ห้องโดยไม่แวะเถลไถลที่ไหน เมื่อผลักประตูเข้ามาก็พบว่าอวิ๋นกำลังยืนรออยู่แล้ว

​“นี่ โทรศัพท์กับเงินทอน” เธอยื่นถุงพลาสติกและเงินที่เหลือส่งให้

​อวิ๋นรับถุงมาจัดการแกะกล่องและประกอบซิมการ์ดเข้ากับตัวเครื่องด้วยความชำนาญ เขาไม่ได้สนใจเงินทอนเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มกดเปิดเครื่องและรอจนกระทั่งหน้าจอสว่างขึ้น นิ้วเรียวยาวกดหมายเลขโทรศัพท์สิบหลักที่จดจำไว้ในสมองอย่างแม่นยำ ก่อนจะยกเครื่องขึ้นแนบหู

​ทันทีที่ปลายสายรับสาย บรรยากาศภายในห้องเช่าก็แปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ม่านมุกที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าวยังรู้สึกได้ถึงรังสีความกดดันและอำนาจมืดที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวของชายหนุ่มตรงหน้า

​“ฉันเอง” อวิ๋นกรอกเสียงลงไปในสาย

​เขาเริ่มต้นบทสนทนาด้วยภาษาไทยสั้นๆ ก่อนจะเปลี่ยนไปรัวภาษาจีนกวางตุ้งสลับกับภาษาอังกฤษด้วยน้ำเสียงเฉียบคมและเด็ดขาด ท่าทางของเขาดูสง่าและทรงอำนาจเกินกว่าจะเป็นแค่คนเจ็บที่ซุกตัวอยู่ในห้องรูหนูมาหลายวัน แม้ม่านมุกจะฟังภาษาที่เขาใช้ไม่ออก แต่เธอก็รับรู้ได้ผ่านน้ำเสียงและการวางตัวว่าผู้ชายคนนี้กำลังออกคำสั่งกับคนที่มีอำนาจรองลงมา

​นัยน์ตาสีเข้มของเขาฉายแววเยือกเย็น ไม่มีร่องรอยของความลังเลในการตัดสินใจเลยแม้แต่นิดเดียว ม่านมุกยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องน้ำ ลอบมองเสี้ยวหน้าคมคายของเขาแล้วเกิดความรู้สึกชาวาบในใจ ผู้ชายคนนี้คือตัวอันตรายของแท้ และเธอไม่ควรเอาตัวเองเข้าไปพัวพันมากไปกว่านี้

​อวิ๋นคุยโทรศัพท์อยู่เกือบสิบนาที ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยประโยคภาษาไทยเพื่อให้คนที่ยืนฟังอยู่ด้านหลังเข้าใจด้วย

​“เตรียมเครื่องบินส่วนตัวและทีมคุ้มกันให้พร้อม คืนนี้ฉันจะกลับฮ่องกง”

​เขากดวางสาย โยนโทรศัพท์พลาสติกราคาถูกทิ้งลงบนโต๊ะญี่ปุ่นอย่างไม่ไยดี ก่อนจะหันมาสบตากับผู้หญิงมีน้ำมีนวลที่กำลังยืนทำหน้าเหลอหลาอยู่

​“เก็บของซะมุก คืนนี้เราจะย้ายออกจากที่นี่”

​ม่านมุกเบิกตากว้างราวกับได้ยินเรื่องตลกร้ายที่สุดในชีวิต “เดี๋ยวนะ คุณพูดว่าอะไรนะ เรางั้นเหรอ”

​“ใช่ เธอต้องไปกับฉัน” เขาตอบเสียงหนักแน่น

​“จะบ้าเหรอคุณอวิ๋น ฉันไม่ไป” เธอปฏิเสธทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด “นี่มันบ้านฉัน งานฉันก็อยู่ที่นี่ ชีวิตฉันทั้งหมดอยู่ที่นี่ จะให้ฉันทิ้งทุกอย่างแล้วหนีตามคนแปลกหน้าไปต่างประเทศเนี่ยนะ คุณประสาทไปแล้วแน่ๆ”

​อวิ๋นไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเคืองกับคำด่าทอนั้น เขาก้าวพรวดเดียวเข้ามาประชิดตัว ดันร่างอวบอิ่มให้ถอยร่นไปจนแผ่นหลังชิดกับผนังห้องเย็นเฉียบ ท่อนแขนแกร่งยกขึ้นยันผนังไว้ข้างหนึ่งเพื่อกักขังเธอไว้ไม่ให้หนี นัยน์ตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังฉายแววตื่นตระหนก

​“ฟังฉันให้ดีนะมุก สายสืบของพวกมันเห็นหน้าเธอแล้วตั้งแต่วันที่โดนดักซอย” เขาอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจังและเฉียบขาด “พวกมันรู้แล้วว่าเธอเป็นคนช่วยฉันไว้ ถ้าฉันกลับไปแล้วทิ้งเธอไว้ที่นี่ เธอจะเป็นเป้าหมายแรกที่โดนจับไปทรมานเพื่อเค้นความลับเรื่องฉัน และเชื่อเถอะว่าวิธีการของพวกมันไม่ปรานีผู้หญิงแน่”

​“แต่ฉันไม่ได้รู้เรื่องอะไรของคุณเลยนะ” หญิงสาวพยายามเถียง สู้สายตากับเขาอย่างไม่ยอมแพ้ “ฉันก็แค่ไปขออาศัยบ้านเพื่อน หรือไม่ก็ย้ายไปเช่าหอพักใหม่ที่อื่นชั่วคราวก็ได้ ไม่เห็นต้องถึงขั้นย้ายประเทศเลย”

​“ไม่มีที่ไหนในประเทศนี้ปลอดภัยสำหรับเธออีกแล้ว” เขาตัดบทอย่างไร้เยื่อใย “พวกมันมีหูตาอยู่ทุกที่ เธอคิดว่าเพื่อนของเธอจะรับมือกับพวกนักเลงติดอาวุธที่บุกเข้าไปค้นบ้านกลางดึกได้หรือไง เธออยากให้คนรอบตัวต้องมาเดือดร้อนเพราะเรื่องนี้เหรอ”

​ม่านมุกเม้มริมฝีปากแน่น คำพูดของเขาแทงใจดำเข้าอย่างจัง สมองของเธอประมวลผลความจริงที่โหดร้าย สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานเป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่าโลกของเขามันอันตรายแค่ไหน การต้องทิ้งทุกอย่างที่สร้างมาด้วยน้ำพักน้ำแรงเพื่อไปอยู่ในความดูแลของมาเฟีย เป็นทางเลือกที่บ้าบิ่นที่สุดในชีวิต แต่หากเธอปฏิเสธ นั่นอาจหมายถึงจุดจบของตัวเธอเองและคนรอบข้าง

​“ฉันไม่อยากไปฮ่องกง ฉันฟังภาษาเขาไม่ออกด้วยซ้ำ” เธอบ่นอุบอิบ น้ำเสียงเริ่มอ่อนลงและสั่นเครือเมื่อรู้ว่าตัวเองหมดทางสู้

​“ฉันพูดไทยได้ และคนของฉันก็สื่อสารกับเธอได้ เธอไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น” อวิ๋นผละออกจากตัวเธอพลางลดท่อนแขนลง เขามองใบหน้ากลมกลึงที่กำลังก้มงุดด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย “ในเมื่อเธอช่วยชีวิตฉันไว้ ชีวิตของเธอก็ต้องอยู่ภายใต้การดูแลของฉันตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ไปเก็บเสื้อผ้าและเอกสารสำคัญซะ เอาไปแค่ที่จำเป็น ที่เหลือฉันจะจัดการหาให้ใหม่ทั้งหมด”

​ความเผด็จการที่เจือปนมากับความรับผิดชอบของเขาทำให้ม่านมุกไม่มีสิทธิ์เลือกอีกต่อไป หญิงสาวถอนหายใจยาวอย่างยอมจำนน เธอเดินลากเท้าไปที่ตู้เสื้อผ้าพลาสติกใบเก่า หยิบกระเป๋าเดินทางใบย่อมออกมาและเริ่มยัดเสื้อผ้าลงไปอย่างลวกๆ น้ำตาแห่งความอึดอัดรื้นขึ้นมาตรงหางตาแต่เธอก็รีบปาดมันทิ้งไปอย่างรวดเร็ว เธอหยิบเอกสารสำคัญ พาสปอร์ตเล่มเก่าที่เคยทำทิ้งไว้ และของใช้ส่วนตัวเพียงไม่กี่ชิ้นใส่กระเป๋า

​อวิ๋นยืนมองเธอจัดการข้าวของเงียบๆ เขาไม่ได้เร่งรัดอะไร ปล่อยให้เธอใช้เวลาบอกลาห้องเช่ารูหนูที่เคยเป็นเซฟโซนของเธอมานานหลายปี

​เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง

เสียงเบรกของรถยนต์หลายคันก็ดังขึ้นจากถนนหน้าตึกเช่า ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เดินเรียงแถวกันขึ้นมาตามบันได อวิ๋นเดินไปแง้มผ้าม่านดูเพียงครู่เดียว ก่อนจะหันกลับมามองคนที่สะพายกระเป๋าใบเก่งเตรียมพร้อมอยู่กลางห้อง

​เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งเป็นจังหวะ อวิ๋นเดินไปปลดล็อกและเปิดประตูออก ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทสามคนยืนค้อมศีรษะรออยู่ด้านนอกอย่างนอบน้อม

​“ทุกอย่างพร้อมแล้วครับบอส” หนึ่งในลูกน้องรายงาน

​อวิ๋นพยักหน้ารับ เขาหันกลับมามองม่านมุกที่กำลังกวาดสายตามองห้องพักของตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย ชายหนุ่มยื่นมือออกไปตรงหน้าเธอ รอคอยให้เธอตัดสินใจก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่างโลกคนธรรมดากับโลกอันมืดมิดของเขา

​ม่านมุกสูดลมหายใจเข้าลึก เธอไม่ได้ยื่นมือไปจับมือเขา แต่เลือกที่จะเดินกอดกระเป๋าของตัวเองก้าวผ่านประตูห้องออกไปแทน อวิ๋นกระตุกยิ้มบางๆ กับความดื้อรั้นนั้น เขาก้าวตามเธอออกมาและพยักหน้าให้ลูกน้องจัดการล็อกประตูห้องเช่าทิ้งไว้เบื้องหลัง

ขบวนรถตู้หรูหราสีดำสนิทจอดรออยู่เทียบทางเท้า ทันทีที่ทั้งสองก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่ รถทุกคันก็เคลื่อนตัวออกเดินทางมุ่งหน้าสู่สนามบินส่วนตัว เพื่อนำพาบอสใหญ่แห่งตระกูลเหลียงและผู้หญิงของเขากลับคืนสู่อาณาจักรที่แท้จริง