ตอนที่ 4

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งสัปดาห์นับตั้งแต่หญิงสาวเข้ามารับหน้าที่จัดการเอกสารในเรือนเพาะชำใหญ่ของโครงการเกษตร ชีวิตการทำงานของเธอวนเวียนอยู่กับการนับสต็อกผลผลิต เขียนบิลส่งของ และปะทะคารมกับเจ้านายชั่วคราวหน้านิ่งแทบทุกวัน

เช้าวันนี้ก็เช่นกัน กองเอกสารปึกใหญ่ถูกวางลงบนโต๊ะไม้ตรงหน้าร่างอวบตั้งแต่เธอยังไม่ทันได้นั่งเก้าอี้ด้วยซ้ำ คนตัวโตในชุดเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตพับแขนถึงศอกยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง เขาชะโงกหน้ามาตรวจดูตัวเลขในสมุดบันทึกของเมื่อวาน กลิ่นน้ำหอมแนวสปอร์ตผสมกลิ่นเหงื่อจางๆ ลอยมากระทบจมูกอีกครั้งจนคนถูกจ้องจับผิดต้องแอบขยับตัวหนี

"บิลของร้านเจ๊หงส์เมื่อวานทำไมยอดไม่ตรงกับในสต็อก ลองเช็กดูใหม่ซิ" เสียงทุ้มดุๆ เอ่ยสั่งงานตั้งแต่ไก่โห่

"ก็เมื่อวานคุณสั่งให้ลูกน้องยกมะละกอไปเพิ่มให้เจ๊หงส์อีกสองลังไม่ใช่หรือไง ฉันก็เลยบวกยอดเพิ่มเข้าไปในบิลแล้ว ส่วนในสต็อกฉันกำลังจะแก้ให้เช้านี้ไงล่ะ" หญิงสาวหันไปเถียงฉอดๆ ไม่ยอมแพ้

"ทำงานต้องทำทีเดียวให้จบ ปล่อยข้ามวันเดี๋ยวก็ลืมจนตัวเลขคลาดเคลื่อนหรอก รีบแก้ซะ สายๆ จะมีรถกระบะมารับของอีกรอบ" เขาบ่นทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินล้วงกระเป๋ากางเกงออกไปตรวจแปลงผักด้านนอก ทิ้งให้คนปากเก่งนั่งหน้าหงิกบ่นขมุบขมิบอยู่คนเดียวในเรือนเพาะชำ

ทำงานกับผู้ชายคนนี้ ค่าแรงวันละสี่ร้อยบาทชักจะเริ่มไม่คุ้มกับสุขภาพจิตที่เสียไปซะแล้ว

ช่วงพักกลางวัน มะปรางทนอุดอู้อยู่กับกองเอกสารไม่ไหว เธอปลีกตัวเดินทอดน่องออกมารับลมและแวะซื้อน้ำเย็นกับลูกชิ้นปิ้งที่ร้านขายของชำของป้าณีซึ่งตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้าน บรรยากาศในร้านเต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้จัดวางเรียงรายบนชั้นไม้ ป้าณีกำลังยืนปิ้งลูกชิ้นอยู่หน้าร้านพร้อมกับส่งรอยยิ้มกว้างมาให้

"พันพรือมั่งหลานสาว ทำงานกับกำนันยอด หรอยไหม" ป้าณีเอ่ยถามขณะยื่นถุงลูกชิ้นและขวดน้ำเย็นเฉียบให้

"ไม่เห็นจะหรอยเลยจ้ะป้าณี วันๆ เอาแต่สั่งงานแถมยังชอบจับผิดหนูตลอด อึดอัดจะตายอยู่แล้ว" เธอรับถุงมาถือไว้พร้อมกับส่งเงินให้พลางบ่นอุบอิบ

"ดีแล้วแหละลูกเห้อ ชาวบ้านเขาแหลงกันเหม็ดว่าช่วงนี้เห็นหลานเดินเข้าออกเรือนเพาะชำบ่อยๆ แถมยังอยู่ใกล้ชิดกำนันมันตลอดยังกับเงา" คนสูงวัยกว่าแกล้งแซวด้วยความเอ็นดูตามประสาคนชอบคุย

คนถูกแซวรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน "ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกจ้ะป้า หนูแค่ไปช่วยนับสต็อกผลผลิตเฉยๆ เรื่องงานล้วนๆ เลยจ้ะ ได้ค่าแรงตั้งวันละสี่ร้อย ใครจะไม่อยากทำล่ะ อีกอย่างกำนันเขาก็ไม่ได้มาทำตัวสนิทสนมอะไรกับหนูสักหน่อย ดุอย่างกับเสือ"

ป้าณีหัวเราะร่วนก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ ชะโงกหน้าซ้ายขวาเหมือนกลัวใครจะได้ยินแล้วเริ่มเปิดประเด็นเมาท์มอยตามสไตล์ขาเมาท์ประจำหมู่บ้าน "แต่วันก่อนป้าเห็นแม่หม้ายกระแตที่อยู่หมู่บ้านถัดไป หิ้วปิ่นโตเถาใหญ่มาฝากกำนันถึงหน้าสวนเลยนะ แหม แต่งตัวซะสวยเช้ง ทาปากแดงแปร๊ด กลิ่นน้ำหอมนี่ลอยฟุ้งมาถึงหน้าร้านป้าเลย"

พอได้ยินเรื่องเจ้านายจอมเนี้ยบ หูของหญิงสาวก็ผึ่งขึ้นมาทันที เธอขยับเข้าไปใกล้ป้าณีแล้วร่วมวงเมาท์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น "จริงด้วยจ้ะป้าณี เมื่อวานหนูก็แอบเห็นเหมือนกัน เห็นแม่หม้ายคนนั้นหิ้วถุงขนมใส่กล่องมาให้กำนันถึงในเรือนเพาะชำเลยนะ แถมยังส่งยิ้มหวานหยดย้อย ยืนคุยกันตั้งนานสองนาน จะสิงร่างกันอยู่แล้ว"

"นั่นแหละ ป้าถึงบอกไงว่ากำนันน่ะเสน่ห์แรง สาวๆ แก่ๆ แม่หม้ายรุมกันตรึม มีของกินของฝากมาประเคนให้ไม่เว้นแต่ละวัน ไม่รู้ว่าไปทำอีท่าไหน ผู้หญิงถึงได้ติดกันเกรียวกราวขนาดนั้น" ป้าณีออกรสออกชาติ

"ก็คงจะใช้คารมหลอกล่อตามประสาคนเจ้าชู้นั่นแหละจ้ะ หน้าตาก็ดี ไม่น่ามีนิสัยแบบนี้เลย" หญิงสาวผสมโรง เธอกัดลูกชิ้นปิ้งเข้าปากพลางพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วยกับป้าณีอย่างเต็มที่ ข่าวลือที่ชาวบ้านพูดกันคงจะเป็นเรื่องจริงแน่ๆ ภาพที่เธอเห็นเขาลุยงานหนักเมื่อหลายวันก่อนคงเป็นแค่ฉากบังหน้า เอาไว้หลอกล่อให้สาวๆ ตายใจชัวร์

หลังจากยืนเมาท์มอยเรื่องผู้ชายหน้าหนวดพอหอมปากหอมคอ มะปรางก็ขอตัวเดินกลับไปทำงาน ระหว่างทางเดินกลับที่ร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ใหญ่ สองข้างทางเป็นริมรั้วท้ายสวนผลไม้ที่ค่อนข้างเงียบสงบ ไม่มีคนงานพลุกพล่าน ร่างอวบเดินทอดน่องกินลูกชิ้นปิ้งในมือไปพลางๆ ทว่าจู่ๆ หูก็แว่วเสียงร้องเล็กๆ ดังมาจากพงหญ้าข้างทาง

เมี๊ยว

คนรักสัตว์ชะงักฝีเท้าทันที เธอพยายามเงี่ยหูฟังและกวาดสายตามองหาต้นเสียง ก่อนจะเดินแหวกกอหญ้าเข้าไปดู สิ่งที่พบคือลูกแมวจรจัดลายสลิดตัวเล็กผอมโซ ขนฟูฟ่องเปื้อนฝุ่นซุกซ่อนตัวอยู่ใต้ใบไม้แห้งด้วยความหวาดกลัว ดวงตากลมโตของมันมองมาอย่างตื่นตระหนก