แชร์

ตอนที่ 4

ผู้เขียน: รัตน์ธาดา / Ziren26
last update วันที่เผยแพร่: 2026-09-23 00:51:59

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งสัปดาห์นับตั้งแต่หญิงสาวเข้ามารับหน้าที่จัดการเอกสารในเรือนเพาะชำใหญ่ของโครงการเกษตร ชีวิตการทำงานของเธอวนเวียนอยู่กับการนับสต็อกผลผลิต เขียนบิลส่งของ และปะทะคารมกับเจ้านายชั่วคราวหน้านิ่งแทบทุกวัน

เช้าวันนี้ก็เช่นกัน กองเอกสารปึกใหญ่ถูกวางลงบนโต๊ะไม้ตรงหน้าร่างอวบตั้งแต่เธอยังไม่ทันได้นั่งเก้าอี้ด้วยซ้ำ คนตัวโตในชุดเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตพับแขนถึงศอกยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง เขาชะโงกหน้ามาตรวจดูตัวเลขในสมุดบันทึกของเมื่อวาน กลิ่นน้ำหอมแนวสปอร์ตผสมกลิ่นเหงื่อจางๆ ลอยมากระทบจมูกอีกครั้งจนคนถูกจ้องจับผิดต้องแอบขยับตัวหนี

"บิลของร้านเจ๊หงส์เมื่อวานทำไมยอดไม่ตรงกับในสต็อก ลองเช็กดูใหม่ซิ" เสียงทุ้มดุๆ เอ่ยสั่งงานตั้งแต่ไก่โห่

"ก็เมื่อวานคุณสั่งให้ลูกน้องยกมะละกอไปเพิ่มให้เจ๊หงส์อีกสองลังไม่ใช่หรือไง ฉันก็เลยบวกยอดเพิ่มเข้าไปในบิลแล้ว ส่วนในสต็อกฉันกำลังจะแก้ให้เช้านี้ไงล่ะ" หญิงสาวหันไปเถียงฉอดๆ ไม่ยอมแพ้

"ทำงานต้องทำทีเดียวให้จบ ปล่อยข้ามวันเดี๋ยวก็ลืมจนตัวเลขคลาดเคลื่อนหรอก รีบแก้ซะ สายๆ จะมีรถกระบะมารับของอีกรอบ" เขาบ่นทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินล้วงกระเป๋ากางเกงออกไปตรวจแปลงผักด้านนอก ทิ้งให้คนปากเก่งนั่งหน้าหงิกบ่นขมุบขมิบอยู่คนเดียวในเรือนเพาะชำ

ทำงานกับผู้ชายคนนี้ ค่าแรงวันละสี่ร้อยบาทชักจะเริ่มไม่คุ้มกับสุขภาพจิตที่เสียไปซะแล้ว

ช่วงพักกลางวัน มะปรางทนอุดอู้อยู่กับกองเอกสารไม่ไหว เธอปลีกตัวเดินทอดน่องออกมารับลมและแวะซื้อน้ำเย็นกับลูกชิ้นปิ้งที่ร้านขายของชำของป้าณีซึ่งตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้าน บรรยากาศในร้านเต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้จัดวางเรียงรายบนชั้นไม้ ป้าณีกำลังยืนปิ้งลูกชิ้นอยู่หน้าร้านพร้อมกับส่งรอยยิ้มกว้างมาให้

"พันพรือมั่งหลานสาว ทำงานกับกำนันยอด หรอยไหม" ป้าณีเอ่ยถามขณะยื่นถุงลูกชิ้นและขวดน้ำเย็นเฉียบให้

"ไม่เห็นจะหรอยเลยจ้ะป้าณี วันๆ เอาแต่สั่งงานแถมยังชอบจับผิดหนูตลอด อึดอัดจะตายอยู่แล้ว" เธอรับถุงมาถือไว้พร้อมกับส่งเงินให้พลางบ่นอุบอิบ

"ดีแล้วแหละลูกเห้อ ชาวบ้านเขาแหลงกันเหม็ดว่าช่วงนี้เห็นหลานเดินเข้าออกเรือนเพาะชำบ่อยๆ แถมยังอยู่ใกล้ชิดกำนันมันตลอดยังกับเงา" คนสูงวัยกว่าแกล้งแซวด้วยความเอ็นดูตามประสาคนชอบคุย

คนถูกแซวรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน "ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกจ้ะป้า หนูแค่ไปช่วยนับสต็อกผลผลิตเฉยๆ เรื่องงานล้วนๆ เลยจ้ะ ได้ค่าแรงตั้งวันละสี่ร้อย ใครจะไม่อยากทำล่ะ อีกอย่างกำนันเขาก็ไม่ได้มาทำตัวสนิทสนมอะไรกับหนูสักหน่อย ดุอย่างกับเสือ"

ป้าณีหัวเราะร่วนก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ ชะโงกหน้าซ้ายขวาเหมือนกลัวใครจะได้ยินแล้วเริ่มเปิดประเด็นเมาท์มอยตามสไตล์ขาเมาท์ประจำหมู่บ้าน "แต่วันก่อนป้าเห็นแม่หม้ายกระแตที่อยู่หมู่บ้านถัดไป หิ้วปิ่นโตเถาใหญ่มาฝากกำนันถึงหน้าสวนเลยนะ แหม แต่งตัวซะสวยเช้ง ทาปากแดงแปร๊ด กลิ่นน้ำหอมนี่ลอยฟุ้งมาถึงหน้าร้านป้าเลย"

พอได้ยินเรื่องเจ้านายจอมเนี้ยบ หูของหญิงสาวก็ผึ่งขึ้นมาทันที เธอขยับเข้าไปใกล้ป้าณีแล้วร่วมวงเมาท์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น "จริงด้วยจ้ะป้าณี เมื่อวานหนูก็แอบเห็นเหมือนกัน เห็นแม่หม้ายคนนั้นหิ้วถุงขนมใส่กล่องมาให้กำนันถึงในเรือนเพาะชำเลยนะ แถมยังส่งยิ้มหวานหยดย้อย ยืนคุยกันตั้งนานสองนาน จะสิงร่างกันอยู่แล้ว"

"นั่นแหละ ป้าถึงบอกไงว่ากำนันน่ะเสน่ห์แรง สาวๆ แก่ๆ แม่หม้ายรุมกันตรึม มีของกินของฝากมาประเคนให้ไม่เว้นแต่ละวัน ไม่รู้ว่าไปทำอีท่าไหน ผู้หญิงถึงได้ติดกันเกรียวกราวขนาดนั้น" ป้าณีออกรสออกชาติ

"ก็คงจะใช้คารมหลอกล่อตามประสาคนเจ้าชู้นั่นแหละจ้ะ หน้าตาก็ดี ไม่น่ามีนิสัยแบบนี้เลย" หญิงสาวผสมโรง เธอกัดลูกชิ้นปิ้งเข้าปากพลางพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วยกับป้าณีอย่างเต็มที่ ข่าวลือที่ชาวบ้านพูดกันคงจะเป็นเรื่องจริงแน่ๆ ภาพที่เธอเห็นเขาลุยงานหนักเมื่อหลายวันก่อนคงเป็นแค่ฉากบังหน้า เอาไว้หลอกล่อให้สาวๆ ตายใจชัวร์

หลังจากยืนเมาท์มอยเรื่องผู้ชายหน้าหนวดพอหอมปากหอมคอ มะปรางก็ขอตัวเดินกลับไปทำงาน ระหว่างทางเดินกลับที่ร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ใหญ่ สองข้างทางเป็นริมรั้วท้ายสวนผลไม้ที่ค่อนข้างเงียบสงบ ไม่มีคนงานพลุกพล่าน ร่างอวบเดินทอดน่องกินลูกชิ้นปิ้งในมือไปพลางๆ ทว่าจู่ๆ หูก็แว่วเสียงร้องเล็กๆ ดังมาจากพงหญ้าข้างทาง

เมี๊ยว

คนรักสัตว์ชะงักฝีเท้าทันที เธอพยายามเงี่ยหูฟังและกวาดสายตามองหาต้นเสียง ก่อนจะเดินแหวกกอหญ้าเข้าไปดู สิ่งที่พบคือลูกแมวจรจัดลายสลิดตัวเล็กผอมโซ ขนฟูฟ่องเปื้อนฝุ่นซุกซ่อนตัวอยู่ใต้ใบไม้แห้งด้วยความหวาดกลัว ดวงตากลมโตของมันมองมาอย่างตื่นตระหนก

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 33

    หลายวันผ่านไปแสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมาตกกระทบหลังคาโรงเรือนเพาะชำภายในโครงการเกษตรของตำบล อากาศที่ค่อนข้างอบอ้าวไม่ได้ทำให้การทำงานของชาวบ้านลดน้อยลงเลย ทุกคนยังคงขะมักเขม้นกับหน้าที่ของตัวเอง เช่นเดียวกับมะปรางที่กำลังนั่งง่วนอยู่กับสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายบนโต๊ะไม้ตัวยาวหน้าออฟฟิศเล็กๆหลังจากทริปดูงาน (ที่กลายเป็นการไปค้างคืนสุดเร่าร้อน) เมื่อช่วงสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับกำนันหนุ่มก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แม้เบื้องหน้าพวกเธอจะยังคงทำตัวเป็นเจ้านายกับลูกจ้างที่พูดคุยกันเรื่องงานตามปกติ แต่ทุกครั้งที่เผลอสบตากัน ประกายความลึกซึ้งและรอยยิ้มบางๆ ที่ยอดส่งมาให้ ก็ทำเอามะปรางหน้าร้อนผ่าวและต้องรีบก้มหน้าหลบสายตาอยู่เสมออาการปวดเมื่อยตามร่างกายที่ยังคงหลงเหลืออยู่ เป็นหลักฐานชั้นดีว่าพายุอารมณ์บนโซฟาสีแดงตัวนั้นมันรุนแรงและยาวนานแค่ไหน"ยิ้มอะไรอยู่คนเดียว บัญชีมันน่าสนุกขนาดนั้นเลยหรือไง"

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 32 NC+

    ความเงียบสงบภายในห้องพักวีไอพีถูกทำลายลงด้วยเสียงหอบหายใจที่สอดประสานกันอย่างหนักหน่วง ยอดจดจ้องใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำและชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อแห่งความรัญจวน ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้มะปรางต้องทรมานกับความว่างเปล่าอีกต่อไป เขาขยับแทรกตัวเข้าไปบดเบียดหน้าขาแกร่งเข้ากับต้นขาด้านในของเธอจนแนบชิดความแข็งแกร่งที่ร้อนระอุและปวดหนึบจดจ่ออยู่ตรงปากทางสีสดที่กำลังฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำหวาน ชายหนุ่มกดสะโพกส่งตัวตนขนาดใหญ่โตเข้าไปในช่องทางรักที่คับแคบและตอดรัดในคราวเดียว องศาของเก้าอี้โซฟาหนังสีแดงที่ออกแบบมาเป็นพิเศษ ดันสะโพกผายของเธอให้ลอยเด่นขึ้นรับกับการสอดใส่ได้อย่างพอดิบพอดี ทว่ามันกลับทำให้ความลึกซึ้งทวีคูณขึ้นจนน่าตกใจ"อ๊ะ... พี่ยอด... มันลึก ลึกเกินไปแล้ว" มะปรางหวีดร้องครางเสียงหลง สองมือเล็กจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของคนบนร่างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นปราดขึ้นมาถึงสมอง ร่างกายอวบอัดเกร็งสะท้านไปทุกสัดส่วนเมื่อรับรู้ถึงการเติมเต็มที่เข้ามาจนสุดความยาว

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 31 NC+

    สิ้นคำกระซิบแหบพร่าข้างใบหู ยอดก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียไปโดยเปล่าประโยชน์ ชายหนุ่มตวัดวงแขนช้อนอุ้มร่างอวบอัดของมะปรางขึ้นมาแนบอก หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สองมือเล็กเผลอคว้าคอเสื้อเชิ้ตของเขาเอาไว้แน่นชายหนุ่มอุ้มเธอเดินตรงไปยังเก้าอี้โซฟาหนังสีแดงสดที่ตั้งตระหง่านอยู่ปลายเตียง เขาวางร่างนุ่มนิ่มลงบนเบาะอย่างระมัดระวัง จัดแจงให้แผ่นหลังบางและสะโพกผายทอดตัวลงรับกับส่วนโค้งเว้าของเฟอร์นิเจอร์ชิ้นนั้นอย่างพอดิบพอดี องศาของเบาะที่นูนสูงขึ้นตรงช่วงกลางดันให้หน้าอกคู่สวยแอ่นเด่นขึ้นมาล่อสายตายอดตามลงมาทาบทับ ริมฝีปากหยักลึกฉกวูบลงมาบดจูบเรียวปากอิ่มอย่างหิวกระหายและเรียกร้อง รสจูบดูดดื่มดังก้องเฉอะแฉะสลับกับเสียงหอบหายใจ ฝ่ามือหนาสอดประสานเข้าไปในกลุ่มผมนุ่ม รั้งท้ายทอยของเธอให้แหงนรับสัมผัสจากเขาได้อย่างถนัดถนี่ขึ้น"อื้อ..." มะปรางครางประท้วงในลำคอเบาๆ เมื่อปลายลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปาก ร่างกายอวบอัดสั่นสะท้าน สติสั

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 30

    คืนวันเสาร์ บรรยากาศควรจะเงียบสงบและเหมาะแก่การพักผ่อน ทว่าสำหรับมะปรางแล้วมันไม่ใช่เลยสักนิด หญิงสาวนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงนุ่ม โทรศัพท์มือถือยังคงแนบอยู่ข้างหูเพราะกำนันหนุ่มโทรมาคาสายคุยด้วยตั้งแต่หัวค่ำ เสียงทุ้มต่ำของเขาคอยบ่นกระปอดกระแปดไม่หยุดหย่อนราวกับเด็กเอาแต่ใจ(พี่คิดถึงปรางจังเลย อยากกอด อยากจุ๊บแก้มแรงๆ) เสียงจากปลายสายฟังดูออดอ้อนผิดกับภาพลักษณ์ผู้นำชุมชน"อะไรกันคะ เพิ่งแยกกันเมื่อตอนเย็นเองนะ จะมาคิดถึงอะไรนักหนา" เธอตอบกลับพลางอมยิ้ม ซุกหน้าลงกับหมอนใบโต(ก็คนมันคิดถึงนี่นา ยิ่งดึกก็ยิ่งคิดถึง... อยากขย้ำหน้าอกใหญ่ๆ นุ่มๆ ของปรางจะแย่แล้วรู้ไหม)ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเจอคำพูดทะลึ่งตึงตังแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ใบหน้าหวานเห่อร้อนแดงแปร๊ดไปถึงใบหู "บ้า ไม่อายปากเลยนะ ไม่คิดเลยว่ากำนันยอดที่ชาวบ้านเกรงใจจะขี้หื่นขนาดนี้"&nbs

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 29

    ช่วงสายของวันวันนี้เป็นวันเสาร์ซึ่งตรงกับวันหยุดของมะปราง เธอจึงได้สิทธิ์พักผ่อนอยู่กับบ้านไม่ต้องออกไปทำงานที่เรือนเพาะชำ ขณะที่หญิงสาวกำลังช่วยยายล้างจานอยู่หลังบ้าน เสียงเครื่องยนต์ของรถกระบะคันคุ้นตาก็ดังขึ้น พร้อมกับแล่นมาจอดเทียบที่หน้าประตูรั้วมะปรางรีบเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนแล้วเดินออกไปดู ยอดก้าวลงมาจากรถในชุดทำงานทะมัดทะแมง ด้านหลังกระบะมีกลุ่มคนงานชายนั่งกันมาเต็มคันรถ ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาเธอที่ยืนอยู่หน้าบันไดบ้าน พร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ให้"พี่ต้องพาพวกคนงานเข้าเมืองไปซื้ออุปกรณ์การเกษตรกับพวกปุ๋ยล็อตใหม่ คงกลับมาอีกทีตอนเย็นๆ เลยแวะมาบอกไว้ก่อน" เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ทำตัวเป็นคนรักที่ดีที่ต้องรายงานตัวก่อนออกจากบ้าน"ค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ" เธอรับคำพร้อมรอยยิ้มชายหนุ่มพยักหน้า ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปขึ้นประจำที่นั่งคนขับ มะปรางเดินตามไปส่งเขาที่ฝั่งหน้า

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 28

    แสงสว่างยามรุ่งสางค่อยๆ สาดส่องลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอนกว้าง อุณหภูมิจากเครื่องปรับอากาศยังคงเย็นฉ่ำ ทว่าบนเตียงนอนหลังใหญ่กลับอบอวลไปด้วยไออุ่นจากร่างของคนสองคนที่ตระกองกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนามะปรางค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกแรกที่โจมตีเข้ามาคือความปวดเมื่อยที่แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กายโดยเฉพาะช่วงสะโพกและเรียวขา ภาพความทรงจำอันแสนเร่าร้อนเมื่อคืนไหลบ่าเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ทำเอาพวงแก้มเนียนเห่อร้อนขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ หญิงสาวลอบมองใบหน้าคมเข้มของคนที่กำลังหลับสนิทอยู่เคียงข้าง ลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอของเขาบอกให้รู้ว่าชายหนุ่มยังคงอยู่ในห้วงนิทราสาวอวบสูดลมหายใจเข้าลึก ค่อยๆ ขยับตัวยุกยิกเพื่อปลดเปลื้องตัวเองออกจากท่อนแขนแกร่งที่พาดทับอยู่บนเอว เธอตั้งใจจะย่องเงียบๆ ออกไปสวมเสื้อผ้าแล้วรีบหนีกลับบ้านก่อนที่ใครจะตื่นมาเห็นเข้า เพราะถ้าขืนปล่อยให้ฟ้าสว่างกว่านี้ มีหวังชาวบ้านได้เห็นเธอเดินออกจากบ้านกำนันหนุ่มแต่เช้าตรู่ และนั่นคงไม่พ้

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status