แชร์

ตอนที่ 3

ผู้เขียน: รัตน์ธาดา / Ziren26
last update วันที่เผยแพร่: 2026-09-23 00:51:44

เช้าวันต่อมา

มะปรางเดินมาถึงหน้าเรือนเพาะชำใหญ่ของโครงการเกษตรด้วยความรู้สึกระแวงขั้นสุด หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก เตรียมพร้อมรับมือกับสงครามประสาทที่อาจจะเกิดขึ้น หากผู้ชายหน้าหนวดคนนั้นคิดจะแกล้งเอาคืนเรื่องผักบุ้งฟาดหน้าเมื่อวาน เธอพร้อมจะเปิดฝีปากเถียงกลับทันทีแบบไม่ยอมแพ้

ภายในเรือนเพาะชำเต็มไปด้วยคนงานที่กำลังคัดแยกผลไม้และผักสดเพื่อเตรียมส่งให้พ่อค้าคนกลาง ร่างอวบกวาดสายตามองหาเจ้านายชั่วคราว ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างในชุดเสื้อยืดสีเทาเข้มกำลังยืนตรวจของอยู่หน้าโต๊ะไม้ตัวยาวมุมห้อง

"มาพอดีเลย มาดูงานตรงนี้สิ" เสียงทักทายเรียบๆ ดังขึ้นโดยที่เขาไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำ

หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้โต๊ะอย่างระมัดระวัง บนนั้นมีสมุดจดสต็อกและปึกบิลส่งของวางเรียงรายอยู่เป็นกองสูง

ชายหนุ่มขยับตัวมายืนซ้อนอยู่ด้านหลังคนที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่ ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงมาเล็กน้อยเพื่อชี้แจงรายละเอียดบนหน้ากระดาษ ระยะห่างที่ลดลงอย่างกะทันหันทำเอาคนถูกสอนถึงกับกลั้นหายใจ กลิ่นน้ำหอมแนวสปอร์ตผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ลอยมาเตะจมูก มันไม่ได้เหม็น แต่กลับให้ความรู้สึกถึงความเป็นผู้ชายลุยงานอย่างประหลาด

"ตรงนี้คือยอดที่ต้องเช็กกับของในตะกร้า ส่วนใบนี้คือบิลที่ต้องเขียนแยกส่งพ่อค้าแต่ละเจ้า เข้าใจไหม" เสียงทุ้มดังอยู่ใกล้ใบหูจนคนฟังรู้สึกขนลุกซู่

"เข้าใจแล้ว ถอยออกไปหน่อยได้ไหม อึดอัด" หญิงสาวขยับตัวหนีเล็กน้อยพร้อมกับบ่นอุบอิบ

คนตัวโตทำหน้าตาย ถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวโดยไม่พูดอะไรต่อ แต่ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่ามุมปากของเขากระตุกขึ้นนิดหน่อยด้วยความพอใจที่เห็นอีกฝ่ายทำตัวไม่ถูก

หลังจากสอนงานเสร็จ มะปรางก็เริ่มลงมือตรวจนับสต็อกและเขียนบิลอย่างตั้งใจ เธอคิดว่างานแค่นี้สบายมาก แต่ปรากฏว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิด ไม่ใช่เพราะงานยาก แต่เพราะคนตรวจงานต่างหาก

"ตัวเลขตรงนี้เขียนเบี้ยวไป ลบเขียนใหม่เดี๋ยวคนส่งของอ่านผิด" เสียงดุๆ ดังขึ้นขัดจังหวะ

หญิงสาวกัดฟันหยิบยางลบมาลบแล้วเขียนใหม่ ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที ร่างสูงก็เดินวนกลับมาอีกครั้ง

"บิลเจ้านี้วางสลับกอง จัดใหม่ทั้งหมดเลยนะ"

มะปรางวางปากกากระแทกโต๊ะ หันไปถลึงตาใส่เจ้านายมาดขรึม "นี่คุณจงใจแกล้งกันใช่ไหม แค่วางสลับกองนิดเดียวเอง เดี๋ยวฉันก็หยิบถูกน่า"

"ทำงานก็ต้องมีความละเอียดสิครับ รับค่าแรงตั้งวันละสี่ร้อย จะมาทำส่งๆ ได้ยังไง" เขาตอบหน้าตายก่อนจะเดินเลี่ยงไปตรวจงานทางอื่นต่อ ทิ้งให้คนตัวเล็กกว่านั่งหน้าหงิกด่าเขาในใจอยู่คนเดียว

ช่วงพักกลางวัน

คนงานแยกย้ายกันไปกินข้าวและพักผ่อนตามร่มไม้ หญิงสาวนั่งดื่มน้ำเย็นอยู่ใต้ต้นไม้ใกล้ๆ เรือนเพาะชำ สายตาคู่กลมโตทอดมองไปยังร่างสูงที่ยังคงทำงานอยู่

ชายหนุ่มกำลังช่วยลูกน้องผู้ชายสองคนแบกเข่งผลไม้ลังใหญ่ขึ้นท้ายรถกระบะ เสื้อยืดสีเทาของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนลู่ติดผิว เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่ซ่อนอยู่ภายใน เขาทำงานหนักกลางแดดเปรี้ยงโดยไม่มีทีท่าว่าจะเหน็ดเหนื่อยหรือปริปากบ่นสักคำ

เธอมองภาพนั้นด้วยความแปลกใจ ข่าวลือที่ชาวบ้านพูดกันหนาหูว่าเขาเป็นคนเจ้าชู้ มีข่าวกับผู้หญิงแทบทั้งตำบล มันดูขัดแย้งกับภาพที่เห็นตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง ผู้ชายที่บ้างานและลุยงานหนักขนาดนี้ จะเอาเวลาที่ไหนไปทำตัวกรุ้มกริ่มเจ๊าะแจ๊ะกับสาวๆ ตั้งแต่เช้าเธอยังไม่เห็นเขาพูดคุยเล่นหัวกับแม่ค้าคนไหนเลยด้วยซ้ำ มีแต่สั่งงาน สั่งงาน แล้วก็สั่งงาน

ช่วงบ่ายการทำงานยังคงเต็มไปด้วยการปะทะคารมย่อมๆ ทุกครั้งที่ร่างสูงเดินมาตรวจความเรียบร้อย มะปรางต้องคอยหาเรื่องเถียงเขากลับทุกครั้งที่ไม่เห็นด้วย ซึ่งแปลกมากที่คนงานรอบข้างไม่ได้ดูตกใจหรือเข้ามาห้ามปราม แถมบางคนยังแอบหันไปอมยิ้มกันอีกต่างหาก

เวลาเลิกงานตอนเย็น พระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลง หญิงสาวบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยล้าหลังจากนั่งงมกับกองเอกสารมาทั้งวัน ร่างสูงเดินตรงเข้ามาหาพร้อมกับยื่นธนบัตรสีแดงสี่ใบให้ด้วยตัวเอง

"นี่ค่าแรงของวันนี้"

คนถูกใช้งานหนักยื่นมือไปรับมาเก็บไว้ในกระเป๋าอย่างรวดเร็ว "ขอบคุณค่ะ งั้นฉันกลับก่อนนะ"

"เดี๋ยวพรุ่งนี้มาเช้ากว่านี้หน่อยนะ วันนี้ทำงานช้ามาก บิลค้างตั้งหลายใบ พรุ่งนี้มีของลงเพิ่มอีกสองคันรถ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่จงใจกวนประสาท

คนถูกหาว่าทำงานช้าหันขวับกลับมาทันที "นี่คุณ ฉันเพิ่งมาทำวันแรกนะ จะให้ไวเหมือนคนที่ทำมาสิบปีได้ยังไง แล้วอีกอย่าง ที่มันช้าก็เพราะคุณมัวแต่มาสั่งให้แก้ตัวเลขตัวเดียวตั้งสามรอบไม่ใช่หรือไง"

"ก็บอกแล้วว่าต้องละเอียด"

"เผด็จการ" เธอพึมพำใส่หน้าเขาเบาๆ

"เมื่อกี้ว่าไงนะ"

"เปล่าค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะมาแต่เช้า จะเขียนบิลให้ละเอียดระดับมิลลิเมตรเลย พอใจไหมคะกำนัน" หญิงสาวประชดประชันก่อนจะสะบัดหน้าเดินตึงตังออกจากเรือนเพาะชำไป

ยศกรมองตามแผ่นหลังของคนขี้หงุดหงิดไปจนสุดสายตา รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายโดยที่เจ้าตัวก็อาจจะไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังยิ้มออกมา ทำเอาคนงานเก่าแก่สองสามคนที่ยืนอยู่แถวนั้นหันมามองหน้ากันแล้วแอบยิ้มตามอย่างรู้ทัน

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 33

    หลายวันผ่านไปแสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมาตกกระทบหลังคาโรงเรือนเพาะชำภายในโครงการเกษตรของตำบล อากาศที่ค่อนข้างอบอ้าวไม่ได้ทำให้การทำงานของชาวบ้านลดน้อยลงเลย ทุกคนยังคงขะมักเขม้นกับหน้าที่ของตัวเอง เช่นเดียวกับมะปรางที่กำลังนั่งง่วนอยู่กับสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายบนโต๊ะไม้ตัวยาวหน้าออฟฟิศเล็กๆหลังจากทริปดูงาน (ที่กลายเป็นการไปค้างคืนสุดเร่าร้อน) เมื่อช่วงสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับกำนันหนุ่มก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แม้เบื้องหน้าพวกเธอจะยังคงทำตัวเป็นเจ้านายกับลูกจ้างที่พูดคุยกันเรื่องงานตามปกติ แต่ทุกครั้งที่เผลอสบตากัน ประกายความลึกซึ้งและรอยยิ้มบางๆ ที่ยอดส่งมาให้ ก็ทำเอามะปรางหน้าร้อนผ่าวและต้องรีบก้มหน้าหลบสายตาอยู่เสมออาการปวดเมื่อยตามร่างกายที่ยังคงหลงเหลืออยู่ เป็นหลักฐานชั้นดีว่าพายุอารมณ์บนโซฟาสีแดงตัวนั้นมันรุนแรงและยาวนานแค่ไหน"ยิ้มอะไรอยู่คนเดียว บัญชีมันน่าสนุกขนาดนั้นเลยหรือไง"

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 32 NC+

    ความเงียบสงบภายในห้องพักวีไอพีถูกทำลายลงด้วยเสียงหอบหายใจที่สอดประสานกันอย่างหนักหน่วง ยอดจดจ้องใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำและชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อแห่งความรัญจวน ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้มะปรางต้องทรมานกับความว่างเปล่าอีกต่อไป เขาขยับแทรกตัวเข้าไปบดเบียดหน้าขาแกร่งเข้ากับต้นขาด้านในของเธอจนแนบชิดความแข็งแกร่งที่ร้อนระอุและปวดหนึบจดจ่ออยู่ตรงปากทางสีสดที่กำลังฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำหวาน ชายหนุ่มกดสะโพกส่งตัวตนขนาดใหญ่โตเข้าไปในช่องทางรักที่คับแคบและตอดรัดในคราวเดียว องศาของเก้าอี้โซฟาหนังสีแดงที่ออกแบบมาเป็นพิเศษ ดันสะโพกผายของเธอให้ลอยเด่นขึ้นรับกับการสอดใส่ได้อย่างพอดิบพอดี ทว่ามันกลับทำให้ความลึกซึ้งทวีคูณขึ้นจนน่าตกใจ"อ๊ะ... พี่ยอด... มันลึก ลึกเกินไปแล้ว" มะปรางหวีดร้องครางเสียงหลง สองมือเล็กจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของคนบนร่างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นปราดขึ้นมาถึงสมอง ร่างกายอวบอัดเกร็งสะท้านไปทุกสัดส่วนเมื่อรับรู้ถึงการเติมเต็มที่เข้ามาจนสุดความยาว

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 31 NC+

    สิ้นคำกระซิบแหบพร่าข้างใบหู ยอดก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียไปโดยเปล่าประโยชน์ ชายหนุ่มตวัดวงแขนช้อนอุ้มร่างอวบอัดของมะปรางขึ้นมาแนบอก หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สองมือเล็กเผลอคว้าคอเสื้อเชิ้ตของเขาเอาไว้แน่นชายหนุ่มอุ้มเธอเดินตรงไปยังเก้าอี้โซฟาหนังสีแดงสดที่ตั้งตระหง่านอยู่ปลายเตียง เขาวางร่างนุ่มนิ่มลงบนเบาะอย่างระมัดระวัง จัดแจงให้แผ่นหลังบางและสะโพกผายทอดตัวลงรับกับส่วนโค้งเว้าของเฟอร์นิเจอร์ชิ้นนั้นอย่างพอดิบพอดี องศาของเบาะที่นูนสูงขึ้นตรงช่วงกลางดันให้หน้าอกคู่สวยแอ่นเด่นขึ้นมาล่อสายตายอดตามลงมาทาบทับ ริมฝีปากหยักลึกฉกวูบลงมาบดจูบเรียวปากอิ่มอย่างหิวกระหายและเรียกร้อง รสจูบดูดดื่มดังก้องเฉอะแฉะสลับกับเสียงหอบหายใจ ฝ่ามือหนาสอดประสานเข้าไปในกลุ่มผมนุ่ม รั้งท้ายทอยของเธอให้แหงนรับสัมผัสจากเขาได้อย่างถนัดถนี่ขึ้น"อื้อ..." มะปรางครางประท้วงในลำคอเบาๆ เมื่อปลายลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปาก ร่างกายอวบอัดสั่นสะท้าน สติสั

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 30

    คืนวันเสาร์ บรรยากาศควรจะเงียบสงบและเหมาะแก่การพักผ่อน ทว่าสำหรับมะปรางแล้วมันไม่ใช่เลยสักนิด หญิงสาวนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงนุ่ม โทรศัพท์มือถือยังคงแนบอยู่ข้างหูเพราะกำนันหนุ่มโทรมาคาสายคุยด้วยตั้งแต่หัวค่ำ เสียงทุ้มต่ำของเขาคอยบ่นกระปอดกระแปดไม่หยุดหย่อนราวกับเด็กเอาแต่ใจ(พี่คิดถึงปรางจังเลย อยากกอด อยากจุ๊บแก้มแรงๆ) เสียงจากปลายสายฟังดูออดอ้อนผิดกับภาพลักษณ์ผู้นำชุมชน"อะไรกันคะ เพิ่งแยกกันเมื่อตอนเย็นเองนะ จะมาคิดถึงอะไรนักหนา" เธอตอบกลับพลางอมยิ้ม ซุกหน้าลงกับหมอนใบโต(ก็คนมันคิดถึงนี่นา ยิ่งดึกก็ยิ่งคิดถึง... อยากขย้ำหน้าอกใหญ่ๆ นุ่มๆ ของปรางจะแย่แล้วรู้ไหม)ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเจอคำพูดทะลึ่งตึงตังแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ใบหน้าหวานเห่อร้อนแดงแปร๊ดไปถึงใบหู "บ้า ไม่อายปากเลยนะ ไม่คิดเลยว่ากำนันยอดที่ชาวบ้านเกรงใจจะขี้หื่นขนาดนี้"&nbs

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 29

    ช่วงสายของวันวันนี้เป็นวันเสาร์ซึ่งตรงกับวันหยุดของมะปราง เธอจึงได้สิทธิ์พักผ่อนอยู่กับบ้านไม่ต้องออกไปทำงานที่เรือนเพาะชำ ขณะที่หญิงสาวกำลังช่วยยายล้างจานอยู่หลังบ้าน เสียงเครื่องยนต์ของรถกระบะคันคุ้นตาก็ดังขึ้น พร้อมกับแล่นมาจอดเทียบที่หน้าประตูรั้วมะปรางรีบเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนแล้วเดินออกไปดู ยอดก้าวลงมาจากรถในชุดทำงานทะมัดทะแมง ด้านหลังกระบะมีกลุ่มคนงานชายนั่งกันมาเต็มคันรถ ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาเธอที่ยืนอยู่หน้าบันไดบ้าน พร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ให้"พี่ต้องพาพวกคนงานเข้าเมืองไปซื้ออุปกรณ์การเกษตรกับพวกปุ๋ยล็อตใหม่ คงกลับมาอีกทีตอนเย็นๆ เลยแวะมาบอกไว้ก่อน" เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ทำตัวเป็นคนรักที่ดีที่ต้องรายงานตัวก่อนออกจากบ้าน"ค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ" เธอรับคำพร้อมรอยยิ้มชายหนุ่มพยักหน้า ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปขึ้นประจำที่นั่งคนขับ มะปรางเดินตามไปส่งเขาที่ฝั่งหน้า

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 28

    แสงสว่างยามรุ่งสางค่อยๆ สาดส่องลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอนกว้าง อุณหภูมิจากเครื่องปรับอากาศยังคงเย็นฉ่ำ ทว่าบนเตียงนอนหลังใหญ่กลับอบอวลไปด้วยไออุ่นจากร่างของคนสองคนที่ตระกองกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนามะปรางค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกแรกที่โจมตีเข้ามาคือความปวดเมื่อยที่แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กายโดยเฉพาะช่วงสะโพกและเรียวขา ภาพความทรงจำอันแสนเร่าร้อนเมื่อคืนไหลบ่าเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ทำเอาพวงแก้มเนียนเห่อร้อนขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ หญิงสาวลอบมองใบหน้าคมเข้มของคนที่กำลังหลับสนิทอยู่เคียงข้าง ลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอของเขาบอกให้รู้ว่าชายหนุ่มยังคงอยู่ในห้วงนิทราสาวอวบสูดลมหายใจเข้าลึก ค่อยๆ ขยับตัวยุกยิกเพื่อปลดเปลื้องตัวเองออกจากท่อนแขนแกร่งที่พาดทับอยู่บนเอว เธอตั้งใจจะย่องเงียบๆ ออกไปสวมเสื้อผ้าแล้วรีบหนีกลับบ้านก่อนที่ใครจะตื่นมาเห็นเข้า เพราะถ้าขืนปล่อยให้ฟ้าสว่างกว่านี้ มีหวังชาวบ้านได้เห็นเธอเดินออกจากบ้านกำนันหนุ่มแต่เช้าตรู่ และนั่นคงไม่พ้

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status