ตอนที่ 3

เช้าวันต่อมา

มะปรางเดินมาถึงหน้าเรือนเพาะชำใหญ่ของโครงการเกษตรด้วยความรู้สึกระแวงขั้นสุด หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก เตรียมพร้อมรับมือกับสงครามประสาทที่อาจจะเกิดขึ้น หากผู้ชายหน้าหนวดคนนั้นคิดจะแกล้งเอาคืนเรื่องผักบุ้งฟาดหน้าเมื่อวาน เธอพร้อมจะเปิดฝีปากเถียงกลับทันทีแบบไม่ยอมแพ้

ภายในเรือนเพาะชำเต็มไปด้วยคนงานที่กำลังคัดแยกผลไม้และผักสดเพื่อเตรียมส่งให้พ่อค้าคนกลาง ร่างอวบกวาดสายตามองหาเจ้านายชั่วคราว ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างในชุดเสื้อยืดสีเทาเข้มกำลังยืนตรวจของอยู่หน้าโต๊ะไม้ตัวยาวมุมห้อง

"มาพอดีเลย มาดูงานตรงนี้สิ" เสียงทักทายเรียบๆ ดังขึ้นโดยที่เขาไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำ

หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้โต๊ะอย่างระมัดระวัง บนนั้นมีสมุดจดสต็อกและปึกบิลส่งของวางเรียงรายอยู่เป็นกองสูง

ชายหนุ่มขยับตัวมายืนซ้อนอยู่ด้านหลังคนที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่ ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงมาเล็กน้อยเพื่อชี้แจงรายละเอียดบนหน้ากระดาษ ระยะห่างที่ลดลงอย่างกะทันหันทำเอาคนถูกสอนถึงกับกลั้นหายใจ กลิ่นน้ำหอมแนวสปอร์ตผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ลอยมาเตะจมูก มันไม่ได้เหม็น แต่กลับให้ความรู้สึกถึงความเป็นผู้ชายลุยงานอย่างประหลาด

"ตรงนี้คือยอดที่ต้องเช็กกับของในตะกร้า ส่วนใบนี้คือบิลที่ต้องเขียนแยกส่งพ่อค้าแต่ละเจ้า เข้าใจไหม" เสียงทุ้มดังอยู่ใกล้ใบหูจนคนฟังรู้สึกขนลุกซู่

"เข้าใจแล้ว ถอยออกไปหน่อยได้ไหม อึดอัด" หญิงสาวขยับตัวหนีเล็กน้อยพร้อมกับบ่นอุบอิบ

คนตัวโตทำหน้าตาย ถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวโดยไม่พูดอะไรต่อ แต่ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่ามุมปากของเขากระตุกขึ้นนิดหน่อยด้วยความพอใจที่เห็นอีกฝ่ายทำตัวไม่ถูก

หลังจากสอนงานเสร็จ มะปรางก็เริ่มลงมือตรวจนับสต็อกและเขียนบิลอย่างตั้งใจ เธอคิดว่างานแค่นี้สบายมาก แต่ปรากฏว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิด ไม่ใช่เพราะงานยาก แต่เพราะคนตรวจงานต่างหาก

"ตัวเลขตรงนี้เขียนเบี้ยวไป ลบเขียนใหม่เดี๋ยวคนส่งของอ่านผิด" เสียงดุๆ ดังขึ้นขัดจังหวะ

หญิงสาวกัดฟันหยิบยางลบมาลบแล้วเขียนใหม่ ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที ร่างสูงก็เดินวนกลับมาอีกครั้ง

"บิลเจ้านี้วางสลับกอง จัดใหม่ทั้งหมดเลยนะ"

มะปรางวางปากกากระแทกโต๊ะ หันไปถลึงตาใส่เจ้านายมาดขรึม "นี่คุณจงใจแกล้งกันใช่ไหม แค่วางสลับกองนิดเดียวเอง เดี๋ยวฉันก็หยิบถูกน่า"

"ทำงานก็ต้องมีความละเอียดสิครับ รับค่าแรงตั้งวันละสี่ร้อย จะมาทำส่งๆ ได้ยังไง" เขาตอบหน้าตายก่อนจะเดินเลี่ยงไปตรวจงานทางอื่นต่อ ทิ้งให้คนตัวเล็กกว่านั่งหน้าหงิกด่าเขาในใจอยู่คนเดียว

ช่วงพักกลางวัน

คนงานแยกย้ายกันไปกินข้าวและพักผ่อนตามร่มไม้ หญิงสาวนั่งดื่มน้ำเย็นอยู่ใต้ต้นไม้ใกล้ๆ เรือนเพาะชำ สายตาคู่กลมโตทอดมองไปยังร่างสูงที่ยังคงทำงานอยู่

ชายหนุ่มกำลังช่วยลูกน้องผู้ชายสองคนแบกเข่งผลไม้ลังใหญ่ขึ้นท้ายรถกระบะ เสื้อยืดสีเทาของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนลู่ติดผิว เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่ซ่อนอยู่ภายใน เขาทำงานหนักกลางแดดเปรี้ยงโดยไม่มีทีท่าว่าจะเหน็ดเหนื่อยหรือปริปากบ่นสักคำ

เธอมองภาพนั้นด้วยความแปลกใจ ข่าวลือที่ชาวบ้านพูดกันหนาหูว่าเขาเป็นคนเจ้าชู้ มีข่าวกับผู้หญิงแทบทั้งตำบล มันดูขัดแย้งกับภาพที่เห็นตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง ผู้ชายที่บ้างานและลุยงานหนักขนาดนี้ จะเอาเวลาที่ไหนไปทำตัวกรุ้มกริ่มเจ๊าะแจ๊ะกับสาวๆ ตั้งแต่เช้าเธอยังไม่เห็นเขาพูดคุยเล่นหัวกับแม่ค้าคนไหนเลยด้วยซ้ำ มีแต่สั่งงาน สั่งงาน แล้วก็สั่งงาน

ช่วงบ่ายการทำงานยังคงเต็มไปด้วยการปะทะคารมย่อมๆ ทุกครั้งที่ร่างสูงเดินมาตรวจความเรียบร้อย มะปรางต้องคอยหาเรื่องเถียงเขากลับทุกครั้งที่ไม่เห็นด้วย ซึ่งแปลกมากที่คนงานรอบข้างไม่ได้ดูตกใจหรือเข้ามาห้ามปราม แถมบางคนยังแอบหันไปอมยิ้มกันอีกต่างหาก

เวลาเลิกงานตอนเย็น พระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลง หญิงสาวบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยล้าหลังจากนั่งงมกับกองเอกสารมาทั้งวัน ร่างสูงเดินตรงเข้ามาหาพร้อมกับยื่นธนบัตรสีแดงสี่ใบให้ด้วยตัวเอง

"นี่ค่าแรงของวันนี้"

คนถูกใช้งานหนักยื่นมือไปรับมาเก็บไว้ในกระเป๋าอย่างรวดเร็ว "ขอบคุณค่ะ งั้นฉันกลับก่อนนะ"

"เดี๋ยวพรุ่งนี้มาเช้ากว่านี้หน่อยนะ วันนี้ทำงานช้ามาก บิลค้างตั้งหลายใบ พรุ่งนี้มีของลงเพิ่มอีกสองคันรถ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่จงใจกวนประสาท

คนถูกหาว่าทำงานช้าหันขวับกลับมาทันที "นี่คุณ ฉันเพิ่งมาทำวันแรกนะ จะให้ไวเหมือนคนที่ทำมาสิบปีได้ยังไง แล้วอีกอย่าง ที่มันช้าก็เพราะคุณมัวแต่มาสั่งให้แก้ตัวเลขตัวเดียวตั้งสามรอบไม่ใช่หรือไง"

"ก็บอกแล้วว่าต้องละเอียด"

"เผด็จการ" เธอพึมพำใส่หน้าเขาเบาๆ

"เมื่อกี้ว่าไงนะ"

"เปล่าค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะมาแต่เช้า จะเขียนบิลให้ละเอียดระดับมิลลิเมตรเลย พอใจไหมคะกำนัน" หญิงสาวประชดประชันก่อนจะสะบัดหน้าเดินตึงตังออกจากเรือนเพาะชำไป

ยศกรมองตามแผ่นหลังของคนขี้หงุดหงิดไปจนสุดสายตา รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายโดยที่เจ้าตัวก็อาจจะไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังยิ้มออกมา ทำเอาคนงานเก่าแก่สองสามคนที่ยืนอยู่แถวนั้นหันมามองหน้ากันแล้วแอบยิ้มตามอย่างรู้ทัน