แชร์

ตอนที่ 5

ผู้เขียน: รัตน์ธาดา / Ziren26
last update วันที่เผยแพร่: 2026-10-07 15:27:37

"โธ่ ใครเอาหนูมาทิ้งไว้ตรงนี้เนี่ย"

สัญชาตญาณความอ่อนโยนทำงานโดยอัตโนมัติ คราบสาวปากเก่งที่ชอบเถียงเจ้านายฉอดๆ หรือคราบขาเมาท์เมื่อครู่ถูกสลัดทิ้งไปในพริบตา หญิงสาวย่อตัวลงนั่งยองๆ บนพื้นดิน หยิบขวดน้ำเปล่าในถุงพลาสติกออกมาเทล้างน้ำจิ้มออกจากลูกชิ้นจนสะอาดเอี่ยม แล้วฉีกเป็นชิ้นเล็กๆ วางลงบนใบไม้แห้งตรงหน้าเจ้าเหมียว

"หิวใช่ไหมลูก ค่อยๆ กินนะตัวเล็ก กินเยอะๆ จะได้อ้วนๆ เหมือนแม่ เอ้ย เหมือนพี่" เสียงที่เปล่งออกมาเปลี่ยนเป็นระดับความหวานเจี๊ยบขั้นสุด เรียกว่าเป็นเสียงสองที่คนฟังต้องขนลุกซู่ด้วยความหมั่นเขี้ยว

ลูกแมวน้อยดมกลิ่นอาหารอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินลูกชิ้นอย่างตะกละตะกลามด้วยความหิวโหย มือเรียวเอื้อมไปลูบหัวทุยๆ ของมันอย่างเบามือ สายตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู

ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่เจ้าของสวนกำลังเดินตรวจความเรียบร้อยของรั้วลวดหนามอยู่กับลุงชัย คนงานเก่าแก่ ร่างสูงชะงักฝีเท้าเมื่อได้ยินเสียงหวานเจี๊ยบที่ไม่คุ้นหูลอยแว่วมา เขาขยับตัวเข้าไปยืนหลบมุมอยู่หลังต้นไม้ใหญ่เพื่อมองดูเหตุการณ์

ภาพที่เห็นคือคู่กัดที่ชอบเถียงเขาทุกคำกำลังนั่งยองๆ คุยกับแมวจรจัดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน รอยยิ้มกว้างที่ประดับบนใบหน้ากลมมนนั้นดูสดใสและเป็นธรรมชาติอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน หัวใจของคนหน้าดุกระตุกไปหนึ่งจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ ความน่ารักและมุมอ่อนโยนของเธอในตอนนี้ทำเอาเขาเผลอคิดพิเรนทร์อยากจะเก็บแมว หรืออาจจะอยากเก็บคนให้อาหารแมวกลับบ้านขึ้นมาดื้อๆ

แกรก!

ลุงชัยที่ยืนอยู่ด้านหลังเผลอขยับเท้าไปเหยียบกิ่งไม้แห้งจนเกิดเสียงดัง หญิงสาวที่กำลังลูบหัวแมวสะดุ้งสุดตัว รีบหันขวับมามองตามเสียง เมื่อเห็นว่าเป็นใคร เธอก็เบิกตากว้าง รีบกระแอมไอปรับระดับเสียงให้กลับมาเป็นปกติทันที ความเขินอายปนหงุดหงิดแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้า

"มาแอบดูคนอื่นทำไมคะ" เธอโวยวายกลบเกลื่อนความอาย

คนถูกจับได้เดินล้วงกระเป๋ากางเกงออกมาจากหลังต้นไม้ด้วยท่าทีสบายๆ ไม่มีอาการสะทกสะท้าน "ผมมาตรวจรั้วสวน ไม่ได้ตั้งใจจะมาแอบดูใครคุยกับแมว"

ชายหนุ่มปรายตามองลูกแมวที่กำลังเคี้ยวลูกชิ้นตุ้ยๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนให้อาหาร "แล้วนั่น คุยกับแมวต้องดัดเสียงหวานขนาดนั้นเลยเหรอครับ ผมนึกว่ามีนางเอกลิเกหลงเข้ามาในสวนซะอีก"

คนถูกแซวเรื่องเสียงสองหน้าแดงแปร๊ด ความหมั่นไส้พุ่งปรี๊ดจนต้องเถียงกลับ "ฉันจะคุยกับแมวด้วยเสียงแปดหรือเสียงนางเอกลิเกมันก็เรื่องของฉัน คุณเป็นกำนันนะไม่ใช่เจ้าที่ จะมาตามจับผิดอะไรกันนักหนา"

แต่ความพีคยังไม่จบแค่นั้น พอเจ้าลูกแมวลายสลิดกินลูกชิ้นจนอิ่มหนำสำราญ แทนที่มันจะเข้ามาคลอเคลียออดอ้อนคนที่ให้อาหาร มันกลับเดินเชิดหน้าผ่านร่างอวบไปอย่างหน้าตาเฉย แล้วพุ่งตรงไปถูไถลำตัวเข้ากับขากางเกงของร่างสูงทันที

"อ้าว" คนถูกเมินร้องเสียงหลง "นี่แกทรยศฉันเหรอ กินอิ่มแล้วก็สะบัดตูดหนีไปหาคนอื่นเลยนะ เห็นไหม มันเลือกคนหล่อ"

ชายหนุ่มก้มลงมองก้อนขนสีหม่นที่กำลังกลิ้งเกลือกอยู่แทบเท้า ก่อนจะย่อตัวลงช้อนอุ้มมันขึ้นมาแนบอกอย่างเบามือ ท่าทางทะนุถนอมของเขาขัดกับใบหน้าคมเข้มและหนวดเคราอย่างสิ้นเชิง

"มันเลือกเจ้าของ" เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความหนักแน่น

"แล้วเจ้าของล่ะ" เธอสวนกลับทันควันด้วยความลืมตัว

ดวงตาคมกริบสบเข้ากับตากลมโตนิ่งนาน ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะขยับเอ่ยตอบเสียงทุ้มต่ำ "กำลังเลือกอยู่"

คำตอบสั้นๆ แต่แฝงความหมายบางอย่างทำเอาคนฟังถึงกับไปไม่เป็น ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาเสียดื้อๆ เธอต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนความประหม่าที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน

"ลุงชัยครับ เดี๋ยวเอาเจ้าตัวนี้กลับไปที่บ้านผมด้วยนะ หานมแพะให้มันกินหน่อย คงต้องตั้งชื่อให้ว่าเจ้าเขียว จะได้เข้ากับบรรยากาศสวน" ชายหนุ่มหันไปสั่งงานลูกน้องเก่าแก่หน้าตาเฉย เหมือนเมื่อกี้ไม่ได้พูดประโยคชวนใจสั่นออกมา

"ได้ครับกำนัน" ลุงชัยรับคำแล้วอมยิ้มบางๆ

ชายหนุ่มอุ้มเจ้าเขียวเดินจากไป ทิ้งให้หญิงสาวยืนงงปนหมั่นไส้อยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง เธอพรูลมหายใจออกมายาวเหยียด รู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งโดนแกล้งปั่นประสาทอีกแล้ว

แต่ลึกๆ ในใจ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าภาพผู้ชายตัวโตหน้าดุอุ้มลูกแมวตัวเล็กๆ แนบอก มันดูอบอุ่นและละมุนละไมอย่างบอกไม่ถูก กำแพงความอคติที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองจากข่าวลือเรื่องความเจ้าชู้ของเขา เริ่มสั่นคลอนและเกิดรอยร้าวขึ้นมาเป็นครั้งแรกโดยที่เจ้าตัวก็ยังไม่ทันได้รู้ตัวเลยสักนิด

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 33

    หลายวันผ่านไปแสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมาตกกระทบหลังคาโรงเรือนเพาะชำภายในโครงการเกษตรของตำบล อากาศที่ค่อนข้างอบอ้าวไม่ได้ทำให้การทำงานของชาวบ้านลดน้อยลงเลย ทุกคนยังคงขะมักเขม้นกับหน้าที่ของตัวเอง เช่นเดียวกับมะปรางที่กำลังนั่งง่วนอยู่กับสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายบนโต๊ะไม้ตัวยาวหน้าออฟฟิศเล็กๆหลังจากทริปดูงาน (ที่กลายเป็นการไปค้างคืนสุดเร่าร้อน) เมื่อช่วงสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับกำนันหนุ่มก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แม้เบื้องหน้าพวกเธอจะยังคงทำตัวเป็นเจ้านายกับลูกจ้างที่พูดคุยกันเรื่องงานตามปกติ แต่ทุกครั้งที่เผลอสบตากัน ประกายความลึกซึ้งและรอยยิ้มบางๆ ที่ยอดส่งมาให้ ก็ทำเอามะปรางหน้าร้อนผ่าวและต้องรีบก้มหน้าหลบสายตาอยู่เสมออาการปวดเมื่อยตามร่างกายที่ยังคงหลงเหลืออยู่ เป็นหลักฐานชั้นดีว่าพายุอารมณ์บนโซฟาสีแดงตัวนั้นมันรุนแรงและยาวนานแค่ไหน"ยิ้มอะไรอยู่คนเดียว บัญชีมันน่าสนุกขนาดนั้นเลยหรือไง"

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 32 NC+

    ความเงียบสงบภายในห้องพักวีไอพีถูกทำลายลงด้วยเสียงหอบหายใจที่สอดประสานกันอย่างหนักหน่วง ยอดจดจ้องใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำและชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อแห่งความรัญจวน ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้มะปรางต้องทรมานกับความว่างเปล่าอีกต่อไป เขาขยับแทรกตัวเข้าไปบดเบียดหน้าขาแกร่งเข้ากับต้นขาด้านในของเธอจนแนบชิดความแข็งแกร่งที่ร้อนระอุและปวดหนึบจดจ่ออยู่ตรงปากทางสีสดที่กำลังฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำหวาน ชายหนุ่มกดสะโพกส่งตัวตนขนาดใหญ่โตเข้าไปในช่องทางรักที่คับแคบและตอดรัดในคราวเดียว องศาของเก้าอี้โซฟาหนังสีแดงที่ออกแบบมาเป็นพิเศษ ดันสะโพกผายของเธอให้ลอยเด่นขึ้นรับกับการสอดใส่ได้อย่างพอดิบพอดี ทว่ามันกลับทำให้ความลึกซึ้งทวีคูณขึ้นจนน่าตกใจ"อ๊ะ... พี่ยอด... มันลึก ลึกเกินไปแล้ว" มะปรางหวีดร้องครางเสียงหลง สองมือเล็กจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของคนบนร่างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นปราดขึ้นมาถึงสมอง ร่างกายอวบอัดเกร็งสะท้านไปทุกสัดส่วนเมื่อรับรู้ถึงการเติมเต็มที่เข้ามาจนสุดความยาว

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 31 NC+

    สิ้นคำกระซิบแหบพร่าข้างใบหู ยอดก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียไปโดยเปล่าประโยชน์ ชายหนุ่มตวัดวงแขนช้อนอุ้มร่างอวบอัดของมะปรางขึ้นมาแนบอก หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สองมือเล็กเผลอคว้าคอเสื้อเชิ้ตของเขาเอาไว้แน่นชายหนุ่มอุ้มเธอเดินตรงไปยังเก้าอี้โซฟาหนังสีแดงสดที่ตั้งตระหง่านอยู่ปลายเตียง เขาวางร่างนุ่มนิ่มลงบนเบาะอย่างระมัดระวัง จัดแจงให้แผ่นหลังบางและสะโพกผายทอดตัวลงรับกับส่วนโค้งเว้าของเฟอร์นิเจอร์ชิ้นนั้นอย่างพอดิบพอดี องศาของเบาะที่นูนสูงขึ้นตรงช่วงกลางดันให้หน้าอกคู่สวยแอ่นเด่นขึ้นมาล่อสายตายอดตามลงมาทาบทับ ริมฝีปากหยักลึกฉกวูบลงมาบดจูบเรียวปากอิ่มอย่างหิวกระหายและเรียกร้อง รสจูบดูดดื่มดังก้องเฉอะแฉะสลับกับเสียงหอบหายใจ ฝ่ามือหนาสอดประสานเข้าไปในกลุ่มผมนุ่ม รั้งท้ายทอยของเธอให้แหงนรับสัมผัสจากเขาได้อย่างถนัดถนี่ขึ้น"อื้อ..." มะปรางครางประท้วงในลำคอเบาๆ เมื่อปลายลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปาก ร่างกายอวบอัดสั่นสะท้าน สติสั

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 30

    คืนวันเสาร์ บรรยากาศควรจะเงียบสงบและเหมาะแก่การพักผ่อน ทว่าสำหรับมะปรางแล้วมันไม่ใช่เลยสักนิด หญิงสาวนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงนุ่ม โทรศัพท์มือถือยังคงแนบอยู่ข้างหูเพราะกำนันหนุ่มโทรมาคาสายคุยด้วยตั้งแต่หัวค่ำ เสียงทุ้มต่ำของเขาคอยบ่นกระปอดกระแปดไม่หยุดหย่อนราวกับเด็กเอาแต่ใจ(พี่คิดถึงปรางจังเลย อยากกอด อยากจุ๊บแก้มแรงๆ) เสียงจากปลายสายฟังดูออดอ้อนผิดกับภาพลักษณ์ผู้นำชุมชน"อะไรกันคะ เพิ่งแยกกันเมื่อตอนเย็นเองนะ จะมาคิดถึงอะไรนักหนา" เธอตอบกลับพลางอมยิ้ม ซุกหน้าลงกับหมอนใบโต(ก็คนมันคิดถึงนี่นา ยิ่งดึกก็ยิ่งคิดถึง... อยากขย้ำหน้าอกใหญ่ๆ นุ่มๆ ของปรางจะแย่แล้วรู้ไหม)ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเจอคำพูดทะลึ่งตึงตังแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ใบหน้าหวานเห่อร้อนแดงแปร๊ดไปถึงใบหู "บ้า ไม่อายปากเลยนะ ไม่คิดเลยว่ากำนันยอดที่ชาวบ้านเกรงใจจะขี้หื่นขนาดนี้"&nbs

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 29

    ช่วงสายของวันวันนี้เป็นวันเสาร์ซึ่งตรงกับวันหยุดของมะปราง เธอจึงได้สิทธิ์พักผ่อนอยู่กับบ้านไม่ต้องออกไปทำงานที่เรือนเพาะชำ ขณะที่หญิงสาวกำลังช่วยยายล้างจานอยู่หลังบ้าน เสียงเครื่องยนต์ของรถกระบะคันคุ้นตาก็ดังขึ้น พร้อมกับแล่นมาจอดเทียบที่หน้าประตูรั้วมะปรางรีบเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนแล้วเดินออกไปดู ยอดก้าวลงมาจากรถในชุดทำงานทะมัดทะแมง ด้านหลังกระบะมีกลุ่มคนงานชายนั่งกันมาเต็มคันรถ ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาเธอที่ยืนอยู่หน้าบันไดบ้าน พร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ให้"พี่ต้องพาพวกคนงานเข้าเมืองไปซื้ออุปกรณ์การเกษตรกับพวกปุ๋ยล็อตใหม่ คงกลับมาอีกทีตอนเย็นๆ เลยแวะมาบอกไว้ก่อน" เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ทำตัวเป็นคนรักที่ดีที่ต้องรายงานตัวก่อนออกจากบ้าน"ค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ" เธอรับคำพร้อมรอยยิ้มชายหนุ่มพยักหน้า ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปขึ้นประจำที่นั่งคนขับ มะปรางเดินตามไปส่งเขาที่ฝั่งหน้า

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 28

    แสงสว่างยามรุ่งสางค่อยๆ สาดส่องลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอนกว้าง อุณหภูมิจากเครื่องปรับอากาศยังคงเย็นฉ่ำ ทว่าบนเตียงนอนหลังใหญ่กลับอบอวลไปด้วยไออุ่นจากร่างของคนสองคนที่ตระกองกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนามะปรางค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกแรกที่โจมตีเข้ามาคือความปวดเมื่อยที่แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กายโดยเฉพาะช่วงสะโพกและเรียวขา ภาพความทรงจำอันแสนเร่าร้อนเมื่อคืนไหลบ่าเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ทำเอาพวงแก้มเนียนเห่อร้อนขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ หญิงสาวลอบมองใบหน้าคมเข้มของคนที่กำลังหลับสนิทอยู่เคียงข้าง ลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอของเขาบอกให้รู้ว่าชายหนุ่มยังคงอยู่ในห้วงนิทราสาวอวบสูดลมหายใจเข้าลึก ค่อยๆ ขยับตัวยุกยิกเพื่อปลดเปลื้องตัวเองออกจากท่อนแขนแกร่งที่พาดทับอยู่บนเอว เธอตั้งใจจะย่องเงียบๆ ออกไปสวมเสื้อผ้าแล้วรีบหนีกลับบ้านก่อนที่ใครจะตื่นมาเห็นเข้า เพราะถ้าขืนปล่อยให้ฟ้าสว่างกว่านี้ มีหวังชาวบ้านได้เห็นเธอเดินออกจากบ้านกำนันหนุ่มแต่เช้าตรู่ และนั่นคงไม่พ้

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status