ตอนที่ 5

"โธ่ ใครเอาหนูมาทิ้งไว้ตรงนี้เนี่ย"

สัญชาตญาณความอ่อนโยนทำงานโดยอัตโนมัติ คราบสาวปากเก่งที่ชอบเถียงเจ้านายฉอดๆ หรือคราบขาเมาท์เมื่อครู่ถูกสลัดทิ้งไปในพริบตา หญิงสาวย่อตัวลงนั่งยองๆ บนพื้นดิน หยิบขวดน้ำเปล่าในถุงพลาสติกออกมาเทล้างน้ำจิ้มออกจากลูกชิ้นจนสะอาดเอี่ยม แล้วฉีกเป็นชิ้นเล็กๆ วางลงบนใบไม้แห้งตรงหน้าเจ้าเหมียว

"หิวใช่ไหมลูก ค่อยๆ กินนะตัวเล็ก กินเยอะๆ จะได้อ้วนๆ เหมือนแม่ เอ้ย เหมือนพี่" เสียงที่เปล่งออกมาเปลี่ยนเป็นระดับความหวานเจี๊ยบขั้นสุด เรียกว่าเป็นเสียงสองที่คนฟังต้องขนลุกซู่ด้วยความหมั่นเขี้ยว

ลูกแมวน้อยดมกลิ่นอาหารอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินลูกชิ้นอย่างตะกละตะกลามด้วยความหิวโหย มือเรียวเอื้อมไปลูบหัวทุยๆ ของมันอย่างเบามือ สายตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู

ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่เจ้าของสวนกำลังเดินตรวจความเรียบร้อยของรั้วลวดหนามอยู่กับลุงชัย คนงานเก่าแก่ ร่างสูงชะงักฝีเท้าเมื่อได้ยินเสียงหวานเจี๊ยบที่ไม่คุ้นหูลอยแว่วมา เขาขยับตัวเข้าไปยืนหลบมุมอยู่หลังต้นไม้ใหญ่เพื่อมองดูเหตุการณ์

ภาพที่เห็นคือคู่กัดที่ชอบเถียงเขาทุกคำกำลังนั่งยองๆ คุยกับแมวจรจัดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน รอยยิ้มกว้างที่ประดับบนใบหน้ากลมมนนั้นดูสดใสและเป็นธรรมชาติอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน หัวใจของคนหน้าดุกระตุกไปหนึ่งจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ ความน่ารักและมุมอ่อนโยนของเธอในตอนนี้ทำเอาเขาเผลอคิดพิเรนทร์อยากจะเก็บแมว หรืออาจจะอยากเก็บคนให้อาหารแมวกลับบ้านขึ้นมาดื้อๆ

แกรก!

ลุงชัยที่ยืนอยู่ด้านหลังเผลอขยับเท้าไปเหยียบกิ่งไม้แห้งจนเกิดเสียงดัง หญิงสาวที่กำลังลูบหัวแมวสะดุ้งสุดตัว รีบหันขวับมามองตามเสียง เมื่อเห็นว่าเป็นใคร เธอก็เบิกตากว้าง รีบกระแอมไอปรับระดับเสียงให้กลับมาเป็นปกติทันที ความเขินอายปนหงุดหงิดแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้า

"มาแอบดูคนอื่นทำไมคะ" เธอโวยวายกลบเกลื่อนความอาย

คนถูกจับได้เดินล้วงกระเป๋ากางเกงออกมาจากหลังต้นไม้ด้วยท่าทีสบายๆ ไม่มีอาการสะทกสะท้าน "ผมมาตรวจรั้วสวน ไม่ได้ตั้งใจจะมาแอบดูใครคุยกับแมว"

ชายหนุ่มปรายตามองลูกแมวที่กำลังเคี้ยวลูกชิ้นตุ้ยๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนให้อาหาร "แล้วนั่น คุยกับแมวต้องดัดเสียงหวานขนาดนั้นเลยเหรอครับ ผมนึกว่ามีนางเอกลิเกหลงเข้ามาในสวนซะอีก"

คนถูกแซวเรื่องเสียงสองหน้าแดงแปร๊ด ความหมั่นไส้พุ่งปรี๊ดจนต้องเถียงกลับ "ฉันจะคุยกับแมวด้วยเสียงแปดหรือเสียงนางเอกลิเกมันก็เรื่องของฉัน คุณเป็นกำนันนะไม่ใช่เจ้าที่ จะมาตามจับผิดอะไรกันนักหนา"

แต่ความพีคยังไม่จบแค่นั้น พอเจ้าลูกแมวลายสลิดกินลูกชิ้นจนอิ่มหนำสำราญ แทนที่มันจะเข้ามาคลอเคลียออดอ้อนคนที่ให้อาหาร มันกลับเดินเชิดหน้าผ่านร่างอวบไปอย่างหน้าตาเฉย แล้วพุ่งตรงไปถูไถลำตัวเข้ากับขากางเกงของร่างสูงทันที

"อ้าว" คนถูกเมินร้องเสียงหลง "นี่แกทรยศฉันเหรอ กินอิ่มแล้วก็สะบัดตูดหนีไปหาคนอื่นเลยนะ เห็นไหม มันเลือกคนหล่อ"

ชายหนุ่มก้มลงมองก้อนขนสีหม่นที่กำลังกลิ้งเกลือกอยู่แทบเท้า ก่อนจะย่อตัวลงช้อนอุ้มมันขึ้นมาแนบอกอย่างเบามือ ท่าทางทะนุถนอมของเขาขัดกับใบหน้าคมเข้มและหนวดเคราอย่างสิ้นเชิง

"มันเลือกเจ้าของ" เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความหนักแน่น

"แล้วเจ้าของล่ะ" เธอสวนกลับทันควันด้วยความลืมตัว

ดวงตาคมกริบสบเข้ากับตากลมโตนิ่งนาน ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะขยับเอ่ยตอบเสียงทุ้มต่ำ "กำลังเลือกอยู่"

คำตอบสั้นๆ แต่แฝงความหมายบางอย่างทำเอาคนฟังถึงกับไปไม่เป็น ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาเสียดื้อๆ เธอต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนความประหม่าที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน

"ลุงชัยครับ เดี๋ยวเอาเจ้าตัวนี้กลับไปที่บ้านผมด้วยนะ หานมแพะให้มันกินหน่อย คงต้องตั้งชื่อให้ว่าเจ้าเขียว จะได้เข้ากับบรรยากาศสวน" ชายหนุ่มหันไปสั่งงานลูกน้องเก่าแก่หน้าตาเฉย เหมือนเมื่อกี้ไม่ได้พูดประโยคชวนใจสั่นออกมา

"ได้ครับกำนัน" ลุงชัยรับคำแล้วอมยิ้มบางๆ

ชายหนุ่มอุ้มเจ้าเขียวเดินจากไป ทิ้งให้หญิงสาวยืนงงปนหมั่นไส้อยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง เธอพรูลมหายใจออกมายาวเหยียด รู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งโดนแกล้งปั่นประสาทอีกแล้ว

แต่ลึกๆ ในใจ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าภาพผู้ชายตัวโตหน้าดุอุ้มลูกแมวตัวเล็กๆ แนบอก มันดูอบอุ่นและละมุนละไมอย่างบอกไม่ถูก กำแพงความอคติที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองจากข่าวลือเรื่องความเจ้าชู้ของเขา เริ่มสั่นคลอนและเกิดรอยร้าวขึ้นมาเป็นครั้งแรกโดยที่เจ้าตัวก็ยังไม่ทันได้รู้ตัวเลยสักนิด