ตอนที่ 6

เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศในเรือนเพาะชำใหญ่ยังคงวุ่นวายเหมือนเช่นทุกวัน ร่างอวบในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ทะมัดทะแมงเดินเข้ามารายงานตัวทำงานด้วยใบหน้าที่สดใสกว่าปกติ เธอไม่ได้กระตือรือร้นที่จะมานั่งจดตัวเลขหรือทำบิลส่งของหรอกนะ แต่สายตากลมโตกำลังสอดส่ายมองหาบางสิ่งบางอย่างที่มุมห้องต่างหาก

'เจ้าเขียวไปไหนนะ หรือว่าตาหนวดนั่นจะเอาไปทิ้งแล้ว' หญิงสาวบ่นในใจพลางชะเง้อคอ มองหาจนคอแทบจะเคล็ด

"มองหาบิลของเมื่อวาน หรือมองหาแมว" เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำเอาคนที่กำลังทำตัวลับๆ ล่อๆ สะดุ้งสุดตัว

เธอมองร่างสูงใหญ่ที่เดินเข้ามายืนซ้อนด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนขึ้นมาถึงศอก ดูลุยๆ แต่ก็แฝงความเนี้ยบเอาไว้ในที ใบหน้าคมเข้มที่มีหนวดเครายังคงเรียบตึงเหมือนคนไม่เคยยิ้มบนโลกใบนี้

"ฉันก็ต้องมองหางานสิ ใครจะไปมองหาแมวกันล่ะ ไม่ได้ว่างขนาดนั้นซะหน่อย" คนถูกจับได้รีบแก้ตัวน้ำขุ่นๆ แล้วแสร้งทำเป็นหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะมาเปิดดูอย่างขะมักเขม้น ทั้งที่ถือแฟ้มกลับหัวอยู่แท้ๆ

กำนันหนุ่มปรายตามองแฟ้มในมือของเธอแล้วอดไม่ได้ที่จะกระตุกยิ้มมุมปาก เขาไม่ได้ทักท้วงเรื่องแฟ้มกลับหัว แต่เดินเลี่ยงไปทางห้องพักด้านหลังเรือนเพาะชำแทน ทิ้งให้คนฟอร์มจัดลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที ชายหนุ่มก็เดินกลับมาพร้อมกับตะกร้าสานใบเล็กที่บุด้วยผ้าขนหนูสีเก่าๆ เขาวางมันลงบนเก้าอี้ว่างข้างโต๊ะทำงานของเธออย่างเบามือ

เสียงร้องเมี๊ยวเล็กๆ ดังลอดออกมาจากตะกร้า ทำเอาคนฟอร์มจัดเมื่อกี้หูผึ่งทันที เธอรีบวางปากกาแล้วชะโงกหน้าไปดู สิ่งที่อยู่ข้างในคือเจ้าแมวลายสลิดตัวมอมแมมที่เพิ่งกินนมจนพุงกาง มันกำลังนอนขดตัวหลับตาพริ้มอย่างสบายใจ

"เจ้าเขียว" หญิงสาวหลุดเสียงสองออกมาโดยไม่รู้ตัว ความหมั่นเขี้ยวทำให้เธอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบขนมแมวเลียซองเล็กที่แอบแวะซื้อมาจากร้านป้าณีเมื่อเช้าออกมาแกะ

"ตื่นมากินขนมเร็วลูก หอมๆ นะเนี่ย" เธอโบกซองขนมไปมาตรงหน้าจมูกเล็กๆ ของมัน

เจ้าเขียวลืมตาขึ้นมามอง ดมกลิ่นขนมอยู่สองสามฟุดฟิด แต่แทนที่มันจะลุกขึ้นมากินอย่างที่ควรจะเป็น มันกลับหาวหวอดใหญ่ แล้วลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ ก่อนจะกระโดดแผล็วออกจากตะกร้า เดินเตาะแตะผ่านหน้าหญิงสาวไปอย่างไม่ไยดี แล้วไปทิ้งตัวลงนอนซบกับรองเท้าบูทเปื้อนดินของคนที่ยืนกอดอกมองอยู่ข้างๆ

เพล้ง!

เสียงหน้าแตกดังสนั่นในความรู้สึกของคนโดนเมิน เธออ้าปากค้าง มองซองขนมแมวเลียในมือสลับกับก้อนขนสีสลิดที่กำลังถูไถรองเท้าบูทอย่างออดอ้อน

"นี่แกทรยศฉันอีกแล้วนะ ฉันอุตส่าห์ซื้อขนมมาฝากตั้งแพง" เธอชี้หน้าด่าแมวด้วยความเจ็บใจ

คนตัวโตแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาก้มลงมองเจ้าตัวเล็กที่เท้าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่จงใจขิงสุดฤทธิ์ "สัตว์มันฉลาด มันรู้ว่าใครคือเจ้านายตัวจริงที่ให้ข้าวมันกิน ไม่ใช่คนที่เอาแต่ดัดเสียงลิเกเรียกมัน"

"นี่คุณ ด่าแมวแล้วไม่ต้องมากระทบคนให้อาหารก็ได้นะ" เธอสวนกลับทันควัน ถลึงตาใส่คนหน้ามึนที่กล้าเอาเธอไปเปรียบเทียบกับนางเอกลิเกอีกแล้ว

'คอยดูเถอะ สักวันฉันจะทำให้แกสยบแทบเท้าฉันให้ได้ ทั้งแมวทั้งเจ้านายแมวนั่นแหละ' เธอเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจ ก่อนจะกระแทกตัวลงนั่งที่เก้าอี้แล้วก้มหน้าก้มตาทำงานต่อด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด

ช่วงสายของวัน

มีชาวบ้านและพ่อค้าคนกลางทยอยเข้ามารับผลผลิตที่เรือนเพาะชำ บรรยากาศเริ่มคึกคักและเต็มไปด้วยเสียงพูดคุย ป้าณีที่วันนี้รับอาสาขับรถซาเล้งมาบรรทุกผักไปขายที่ร้านชำ เดินนวยนาดเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มแฉ่ง

"แหม ทำงานกันขะมักเขม้นเชียวนะหนุ่มสาว" ขาเมาท์ประจำหมู่บ้านเอ่ยทักทายเสียงใส

หญิงสาวเงยหน้าจากกองเอกสาร ส่งยิ้มแห้งๆ ไปให้ "ก็ต้องขะมักเขม้นสิป้าณี รับเงินเขามาแล้วนี่นา ขืนทำช้าเดี๋ยวโดนหักค่าแรงอีก"

เธอกล่าวพาดพิงไปถึงคนที่ยืนตรวจของอยู่ไม่ไกล ชายหนุ่มเพียงแค่ปรายตามองมานิดหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร

"เออ ป้าเห็นพวกเราสองคนช่วงนี้ตัวติดกันตลอดเลยนะ ไปไหนมาไหนก็เห็นเดินตามกันต้อยๆ" ป้าณีเริ่มเปิดประเด็นด้วยดวงตาเป็นประกาย

"ตัวติดกันอะไรล่ะจ๊ะป้า หนูมาทำงานนะ ไม่ได้มาเดินเล่น" คนถูกแซวรีบแก้ตัวเสียงแข็ง