แชร์

ตอนที่ 6

ผู้เขียน: รัตน์ธาดา / Ziren26
last update วันที่เผยแพร่: 2026-10-08 01:39:06

เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศในเรือนเพาะชำใหญ่ยังคงวุ่นวายเหมือนเช่นทุกวัน ร่างอวบในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ทะมัดทะแมงเดินเข้ามารายงานตัวทำงานด้วยใบหน้าที่สดใสกว่าปกติ เธอไม่ได้กระตือรือร้นที่จะมานั่งจดตัวเลขหรือทำบิลส่งของหรอกนะ แต่สายตากลมโตกำลังสอดส่ายมองหาบางสิ่งบางอย่างที่มุมห้องต่างหาก

'เจ้าเขียวไปไหนนะ หรือว่าตาหนวดนั่นจะเอาไปทิ้งแล้ว' หญิงสาวบ่นในใจพลางชะเง้อคอ มองหาจนคอแทบจะเคล็ด

"มองหาบิลของเมื่อวาน หรือมองหาแมว" เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำเอาคนที่กำลังทำตัวลับๆ ล่อๆ สะดุ้งสุดตัว

เธอมองร่างสูงใหญ่ที่เดินเข้ามายืนซ้อนด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนขึ้นมาถึงศอก ดูลุยๆ แต่ก็แฝงความเนี้ยบเอาไว้ในที ใบหน้าคมเข้มที่มีหนวดเครายังคงเรียบตึงเหมือนคนไม่เคยยิ้มบนโลกใบนี้

"ฉันก็ต้องมองหางานสิ ใครจะไปมองหาแมวกันล่ะ ไม่ได้ว่างขนาดนั้นซะหน่อย" คนถูกจับได้รีบแก้ตัวน้ำขุ่นๆ แล้วแสร้งทำเป็นหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะมาเปิดดูอย่างขะมักเขม้น ทั้งที่ถือแฟ้มกลับหัวอยู่แท้ๆ

กำนันหนุ่มปรายตามองแฟ้มในมือของเธอแล้วอดไม่ได้ที่จะกระตุกยิ้มมุมปาก เขาไม่ได้ทักท้วงเรื่องแฟ้มกลับหัว แต่เดินเลี่ยงไปทางห้องพักด้านหลังเรือนเพาะชำแทน ทิ้งให้คนฟอร์มจัดลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที ชายหนุ่มก็เดินกลับมาพร้อมกับตะกร้าสานใบเล็กที่บุด้วยผ้าขนหนูสีเก่าๆ เขาวางมันลงบนเก้าอี้ว่างข้างโต๊ะทำงานของเธออย่างเบามือ

เสียงร้องเมี๊ยวเล็กๆ ดังลอดออกมาจากตะกร้า ทำเอาคนฟอร์มจัดเมื่อกี้หูผึ่งทันที เธอรีบวางปากกาแล้วชะโงกหน้าไปดู สิ่งที่อยู่ข้างในคือเจ้าแมวลายสลิดตัวมอมแมมที่เพิ่งกินนมจนพุงกาง มันกำลังนอนขดตัวหลับตาพริ้มอย่างสบายใจ

"เจ้าเขียว" หญิงสาวหลุดเสียงสองออกมาโดยไม่รู้ตัว ความหมั่นเขี้ยวทำให้เธอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบขนมแมวเลียซองเล็กที่แอบแวะซื้อมาจากร้านป้าณีเมื่อเช้าออกมาแกะ

"ตื่นมากินขนมเร็วลูก หอมๆ นะเนี่ย" เธอโบกซองขนมไปมาตรงหน้าจมูกเล็กๆ ของมัน

เจ้าเขียวลืมตาขึ้นมามอง ดมกลิ่นขนมอยู่สองสามฟุดฟิด แต่แทนที่มันจะลุกขึ้นมากินอย่างที่ควรจะเป็น มันกลับหาวหวอดใหญ่ แล้วลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ ก่อนจะกระโดดแผล็วออกจากตะกร้า เดินเตาะแตะผ่านหน้าหญิงสาวไปอย่างไม่ไยดี แล้วไปทิ้งตัวลงนอนซบกับรองเท้าบูทเปื้อนดินของคนที่ยืนกอดอกมองอยู่ข้างๆ

เพล้ง!

เสียงหน้าแตกดังสนั่นในความรู้สึกของคนโดนเมิน เธออ้าปากค้าง มองซองขนมแมวเลียในมือสลับกับก้อนขนสีสลิดที่กำลังถูไถรองเท้าบูทอย่างออดอ้อน

"นี่แกทรยศฉันอีกแล้วนะ ฉันอุตส่าห์ซื้อขนมมาฝากตั้งแพง" เธอชี้หน้าด่าแมวด้วยความเจ็บใจ

คนตัวโตแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาก้มลงมองเจ้าตัวเล็กที่เท้าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่จงใจขิงสุดฤทธิ์ "สัตว์มันฉลาด มันรู้ว่าใครคือเจ้านายตัวจริงที่ให้ข้าวมันกิน ไม่ใช่คนที่เอาแต่ดัดเสียงลิเกเรียกมัน"

"นี่คุณ ด่าแมวแล้วไม่ต้องมากระทบคนให้อาหารก็ได้นะ" เธอสวนกลับทันควัน ถลึงตาใส่คนหน้ามึนที่กล้าเอาเธอไปเปรียบเทียบกับนางเอกลิเกอีกแล้ว

'คอยดูเถอะ สักวันฉันจะทำให้แกสยบแทบเท้าฉันให้ได้ ทั้งแมวทั้งเจ้านายแมวนั่นแหละ' เธอเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจ ก่อนจะกระแทกตัวลงนั่งที่เก้าอี้แล้วก้มหน้าก้มตาทำงานต่อด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด

ช่วงสายของวัน

มีชาวบ้านและพ่อค้าคนกลางทยอยเข้ามารับผลผลิตที่เรือนเพาะชำ บรรยากาศเริ่มคึกคักและเต็มไปด้วยเสียงพูดคุย ป้าณีที่วันนี้รับอาสาขับรถซาเล้งมาบรรทุกผักไปขายที่ร้านชำ เดินนวยนาดเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มแฉ่ง

"แหม ทำงานกันขะมักเขม้นเชียวนะหนุ่มสาว" ขาเมาท์ประจำหมู่บ้านเอ่ยทักทายเสียงใส

หญิงสาวเงยหน้าจากกองเอกสาร ส่งยิ้มแห้งๆ ไปให้ "ก็ต้องขะมักเขม้นสิป้าณี รับเงินเขามาแล้วนี่นา ขืนทำช้าเดี๋ยวโดนหักค่าแรงอีก"

เธอกล่าวพาดพิงไปถึงคนที่ยืนตรวจของอยู่ไม่ไกล ชายหนุ่มเพียงแค่ปรายตามองมานิดหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร

"เออ ป้าเห็นพวกเราสองคนช่วงนี้ตัวติดกันตลอดเลยนะ ไปไหนมาไหนก็เห็นเดินตามกันต้อยๆ" ป้าณีเริ่มเปิดประเด็นด้วยดวงตาเป็นประกาย

"ตัวติดกันอะไรล่ะจ๊ะป้า หนูมาทำงานนะ ไม่ได้มาเดินเล่น" คนถูกแซวรีบแก้ตัวเสียงแข็ง

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 33

    หลายวันผ่านไปแสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมาตกกระทบหลังคาโรงเรือนเพาะชำภายในโครงการเกษตรของตำบล อากาศที่ค่อนข้างอบอ้าวไม่ได้ทำให้การทำงานของชาวบ้านลดน้อยลงเลย ทุกคนยังคงขะมักเขม้นกับหน้าที่ของตัวเอง เช่นเดียวกับมะปรางที่กำลังนั่งง่วนอยู่กับสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายบนโต๊ะไม้ตัวยาวหน้าออฟฟิศเล็กๆหลังจากทริปดูงาน (ที่กลายเป็นการไปค้างคืนสุดเร่าร้อน) เมื่อช่วงสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับกำนันหนุ่มก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แม้เบื้องหน้าพวกเธอจะยังคงทำตัวเป็นเจ้านายกับลูกจ้างที่พูดคุยกันเรื่องงานตามปกติ แต่ทุกครั้งที่เผลอสบตากัน ประกายความลึกซึ้งและรอยยิ้มบางๆ ที่ยอดส่งมาให้ ก็ทำเอามะปรางหน้าร้อนผ่าวและต้องรีบก้มหน้าหลบสายตาอยู่เสมออาการปวดเมื่อยตามร่างกายที่ยังคงหลงเหลืออยู่ เป็นหลักฐานชั้นดีว่าพายุอารมณ์บนโซฟาสีแดงตัวนั้นมันรุนแรงและยาวนานแค่ไหน"ยิ้มอะไรอยู่คนเดียว บัญชีมันน่าสนุกขนาดนั้นเลยหรือไง"

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 32 NC+

    ความเงียบสงบภายในห้องพักวีไอพีถูกทำลายลงด้วยเสียงหอบหายใจที่สอดประสานกันอย่างหนักหน่วง ยอดจดจ้องใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำและชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อแห่งความรัญจวน ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้มะปรางต้องทรมานกับความว่างเปล่าอีกต่อไป เขาขยับแทรกตัวเข้าไปบดเบียดหน้าขาแกร่งเข้ากับต้นขาด้านในของเธอจนแนบชิดความแข็งแกร่งที่ร้อนระอุและปวดหนึบจดจ่ออยู่ตรงปากทางสีสดที่กำลังฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำหวาน ชายหนุ่มกดสะโพกส่งตัวตนขนาดใหญ่โตเข้าไปในช่องทางรักที่คับแคบและตอดรัดในคราวเดียว องศาของเก้าอี้โซฟาหนังสีแดงที่ออกแบบมาเป็นพิเศษ ดันสะโพกผายของเธอให้ลอยเด่นขึ้นรับกับการสอดใส่ได้อย่างพอดิบพอดี ทว่ามันกลับทำให้ความลึกซึ้งทวีคูณขึ้นจนน่าตกใจ"อ๊ะ... พี่ยอด... มันลึก ลึกเกินไปแล้ว" มะปรางหวีดร้องครางเสียงหลง สองมือเล็กจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของคนบนร่างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นปราดขึ้นมาถึงสมอง ร่างกายอวบอัดเกร็งสะท้านไปทุกสัดส่วนเมื่อรับรู้ถึงการเติมเต็มที่เข้ามาจนสุดความยาว

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 31 NC+

    สิ้นคำกระซิบแหบพร่าข้างใบหู ยอดก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียไปโดยเปล่าประโยชน์ ชายหนุ่มตวัดวงแขนช้อนอุ้มร่างอวบอัดของมะปรางขึ้นมาแนบอก หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สองมือเล็กเผลอคว้าคอเสื้อเชิ้ตของเขาเอาไว้แน่นชายหนุ่มอุ้มเธอเดินตรงไปยังเก้าอี้โซฟาหนังสีแดงสดที่ตั้งตระหง่านอยู่ปลายเตียง เขาวางร่างนุ่มนิ่มลงบนเบาะอย่างระมัดระวัง จัดแจงให้แผ่นหลังบางและสะโพกผายทอดตัวลงรับกับส่วนโค้งเว้าของเฟอร์นิเจอร์ชิ้นนั้นอย่างพอดิบพอดี องศาของเบาะที่นูนสูงขึ้นตรงช่วงกลางดันให้หน้าอกคู่สวยแอ่นเด่นขึ้นมาล่อสายตายอดตามลงมาทาบทับ ริมฝีปากหยักลึกฉกวูบลงมาบดจูบเรียวปากอิ่มอย่างหิวกระหายและเรียกร้อง รสจูบดูดดื่มดังก้องเฉอะแฉะสลับกับเสียงหอบหายใจ ฝ่ามือหนาสอดประสานเข้าไปในกลุ่มผมนุ่ม รั้งท้ายทอยของเธอให้แหงนรับสัมผัสจากเขาได้อย่างถนัดถนี่ขึ้น"อื้อ..." มะปรางครางประท้วงในลำคอเบาๆ เมื่อปลายลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปาก ร่างกายอวบอัดสั่นสะท้าน สติสั

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 30

    คืนวันเสาร์ บรรยากาศควรจะเงียบสงบและเหมาะแก่การพักผ่อน ทว่าสำหรับมะปรางแล้วมันไม่ใช่เลยสักนิด หญิงสาวนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงนุ่ม โทรศัพท์มือถือยังคงแนบอยู่ข้างหูเพราะกำนันหนุ่มโทรมาคาสายคุยด้วยตั้งแต่หัวค่ำ เสียงทุ้มต่ำของเขาคอยบ่นกระปอดกระแปดไม่หยุดหย่อนราวกับเด็กเอาแต่ใจ(พี่คิดถึงปรางจังเลย อยากกอด อยากจุ๊บแก้มแรงๆ) เสียงจากปลายสายฟังดูออดอ้อนผิดกับภาพลักษณ์ผู้นำชุมชน"อะไรกันคะ เพิ่งแยกกันเมื่อตอนเย็นเองนะ จะมาคิดถึงอะไรนักหนา" เธอตอบกลับพลางอมยิ้ม ซุกหน้าลงกับหมอนใบโต(ก็คนมันคิดถึงนี่นา ยิ่งดึกก็ยิ่งคิดถึง... อยากขย้ำหน้าอกใหญ่ๆ นุ่มๆ ของปรางจะแย่แล้วรู้ไหม)ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเจอคำพูดทะลึ่งตึงตังแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ใบหน้าหวานเห่อร้อนแดงแปร๊ดไปถึงใบหู "บ้า ไม่อายปากเลยนะ ไม่คิดเลยว่ากำนันยอดที่ชาวบ้านเกรงใจจะขี้หื่นขนาดนี้"&nbs

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 29

    ช่วงสายของวันวันนี้เป็นวันเสาร์ซึ่งตรงกับวันหยุดของมะปราง เธอจึงได้สิทธิ์พักผ่อนอยู่กับบ้านไม่ต้องออกไปทำงานที่เรือนเพาะชำ ขณะที่หญิงสาวกำลังช่วยยายล้างจานอยู่หลังบ้าน เสียงเครื่องยนต์ของรถกระบะคันคุ้นตาก็ดังขึ้น พร้อมกับแล่นมาจอดเทียบที่หน้าประตูรั้วมะปรางรีบเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนแล้วเดินออกไปดู ยอดก้าวลงมาจากรถในชุดทำงานทะมัดทะแมง ด้านหลังกระบะมีกลุ่มคนงานชายนั่งกันมาเต็มคันรถ ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาเธอที่ยืนอยู่หน้าบันไดบ้าน พร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ให้"พี่ต้องพาพวกคนงานเข้าเมืองไปซื้ออุปกรณ์การเกษตรกับพวกปุ๋ยล็อตใหม่ คงกลับมาอีกทีตอนเย็นๆ เลยแวะมาบอกไว้ก่อน" เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ทำตัวเป็นคนรักที่ดีที่ต้องรายงานตัวก่อนออกจากบ้าน"ค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ" เธอรับคำพร้อมรอยยิ้มชายหนุ่มพยักหน้า ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปขึ้นประจำที่นั่งคนขับ มะปรางเดินตามไปส่งเขาที่ฝั่งหน้า

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 28

    แสงสว่างยามรุ่งสางค่อยๆ สาดส่องลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอนกว้าง อุณหภูมิจากเครื่องปรับอากาศยังคงเย็นฉ่ำ ทว่าบนเตียงนอนหลังใหญ่กลับอบอวลไปด้วยไออุ่นจากร่างของคนสองคนที่ตระกองกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนามะปรางค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกแรกที่โจมตีเข้ามาคือความปวดเมื่อยที่แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กายโดยเฉพาะช่วงสะโพกและเรียวขา ภาพความทรงจำอันแสนเร่าร้อนเมื่อคืนไหลบ่าเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ทำเอาพวงแก้มเนียนเห่อร้อนขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ หญิงสาวลอบมองใบหน้าคมเข้มของคนที่กำลังหลับสนิทอยู่เคียงข้าง ลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอของเขาบอกให้รู้ว่าชายหนุ่มยังคงอยู่ในห้วงนิทราสาวอวบสูดลมหายใจเข้าลึก ค่อยๆ ขยับตัวยุกยิกเพื่อปลดเปลื้องตัวเองออกจากท่อนแขนแกร่งที่พาดทับอยู่บนเอว เธอตั้งใจจะย่องเงียบๆ ออกไปสวมเสื้อผ้าแล้วรีบหนีกลับบ้านก่อนที่ใครจะตื่นมาเห็นเข้า เพราะถ้าขืนปล่อยให้ฟ้าสว่างกว่านี้ มีหวังชาวบ้านได้เห็นเธอเดินออกจากบ้านกำนันหนุ่มแต่เช้าตรู่ และนั่นคงไม่พ้

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status