เขื่อนขุนเขา 7

เสียงคลื่นกระทบชายฝั่งดังเบา ๆ อยู่ไกล ๆ เมื่อสหัสวรรษยืนพิงราวระเบียง มองออกไปยังห้องนอนผ่านกระจกบานใส มือหนึ่งถือโทรศัพท์แนบหู อีกมือวางแนบชายโครงอย่างเงียบงัน แสงจากหลอดไฟนวลตาในห้องนอนลอดผ้าม่านออกมาแผ่วเบา

“กูก็บอกแล้วไงว่ากูรู้สึกผิดแล้ว มึงยังจะด่ากูอีก” เสียงเขาแหบพร่ากึ่งหงุดหงิด เมื่อเอ่ยกับปลายสาย

“กูไม่รู้ว่ะ ปานวาดเขาเข้ามากระทันหันจนกูตั้งหลักไม่ทัน” เขื่อนตอบเสียงพูดของเขาแทรกด้วยเสียงจุดไฟแช็ก แล้วตามด้วยกลิ่นควันบุหรี่จาง ๆ ในลมหายใจของอีกฝ่าย

‘มันไม่ใช่ข้ออ้างสักนิดไอสัด’ เสียงของเจริญชัยพูดสวนขึ้นมาทางปลายสาย

‘มึงไปคิดเองเหอะ เว้นระยะห่างกับปานวาดเขาบ้าง มึงก็มีคนของมึงอยู่แล้วนะ’

‘ดูแลเขาให้ดี ๆ เพราะฝั่งนั้นแม่งเริ่มไหวตัวแล้ว’

‘สุดท้าย คนที่มึงควรไว้ใจไม่ใช่เธอแต่คือคนที่มึงยอมให้นอนห้องนอนเดียวกัน ไอ้ควาย’ สิ้นเสียงเพื่อนซี้ด่าเสร็จก็ได้ตัดสายไป…

คำพูดของเพื่อนสนิทสะกิดแทงลึกเข้ากลางอก เขื่อนนิ่งเงียบ รู้ดีว่าเจริญชัยพูดถูก—เขาแคร์ปานวาดมากเกินไป จนลืมไปว่าขุนเขาก็เจ็บเหมือนกัน และที่ยิ่งน่าสงสัยคือการกลับมาของปานวาด ทั้งที่พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตไปแล้ว แต่เธอกลับเลือกกลับมาในจังหวะที่ทุกอย่างมันถาโถมเข้ามาในชีวิตของสหัสวรรษ

เขื่อนถอนหายใจ สะบัดความคิดในหัวเบา ๆ แล้วเลื่อนประตูบานใสออก แทรกตัวกลับเข้าห้อง

ภายในห้องเงียบสงัด ขุนเขายังนอนนิ่งอยู่บนเตียง ร่างขาวซีดและดวงหน้าที่เคยสดใสยังแฝงความเหนื่อยล้า เขื่อนหยิบผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำ อาบน้ำอย่างเงียบเชียบก่อนจะกลับมานั่งข้างเตียง มองใบหน้าอีกคนที่หลับสนิท หัวใจเจ็บหนึบ

สองเดือนแล้ว…

เวลาที่เขาอยู่กับคนตัวเล็กผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่หัวใจของขุนเขากลับเต็มไปด้วยรอยร้าวซึ่งเขาเองเป็นคนสร้าง

รุ่งเช้า…

เขื่อนตื่นแต่เช้าตรู่ ฟ้ายังไม่สว่างดีนัก เขาอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย กะว่าจะปลุกขุนเขาไปเที่ยวเปิดหูเปิดตา พาไปยัง “เกาะปันภพ” เกาะเล็ก ๆ ที่เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา รีสอร์ตสวย น้ำใส นักท่องเที่ยวมากหน้าหลายตา—เขาเชื่อว่าขุนเขาจะต้องชอบ

มือหนาเอื้อมไปแตะที่ไหล่บางเพื่อปลุกแต่อีกคนกลับนิ่งเงียบ เขื่อนเลื่อนมือลงสู่หน้าผาก รู้สึกถึงความร้อนที่ผิดปกติ จนเขาต้องชักมือกลับอย่างตกใจ

“ตัวร้อนจังวะ…” เขาพึมพำ ก่อนจะคว้าโทรศัพท์โทรหาหมอที่อยู่บนเกาะอย่างรีบด่วน

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง หมอก็มาถึงและตรวจร่างกายให้ขุนเขาอย่างละเอียด

“คนไข้อ่อนเพลียมากครับ ร่างกายสะสมความเครียดไว้เยอะ พักผ่อนไม่พอเลยทำให้มีไข้สูง ต้องให้ยาลดไข้และพักผ่อนให้มากที่สุด” หมอพูดขณะเก็บอุปกรณ์

เขื่อนรับฟังด้วยสีหน้าหนักใจ มองร่างขาวที่นอนซมอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเผือดและดวงตาที่เคยสดใสปิดสนิท เขานั่งลงข้างเตียง คว้ามือของขุนเขามากุมไว้แน่น

….รุ่งเช้า

ภายในห้องนอนยังคงเงียบสงัด มีเพียงเสียงพัดลมเพดานหมุนช้า ๆ กับลมหายใจติดขัดของคนป่วยที่นอนซมอยู่บนเตียง เขื่อนยกถาดข้าวต้มที่เพิ่งต้มเสร็จมา วางลงบนโต๊ะข้างเตียงก่อนจะนั่งลงข้างร่างขาวที่นอนหลับตาพริ้ม

“หนู… ตื่นมากินข้าว จะได้กินยา” เสียงทุ้มอ่อนโยนเอ่ยเบา ๆ มือหนาวางแนบลงบนหน้าผากเช็ดเหงื่อที่ผุดซึม

ขุนเขาขยับตัวนิด ๆ ลืมตามองอย่างอ่อนแรง ก่อนจะเบ้ปากเมื่อกลิ่นข้าวต้มลอยมาแตะจมูก

“ไม่เอา ข้าวต้มมันเหม็น…” เสียงแหบ ๆ พึมพำ เขื่อนก้มลงไปดมข้าวต้มที่ตนตักขึ้นมา มันไม่ได้เหม็นแบบที่คนตัวเล็กบอกสักนิด

“อยากกินข้าวคลุกน้ำปลา…”

เขื่อนหลุดยิ้ม ทั้งเอ็นดูทั้งหนักใจ “ข้าวคลุกน้ำปลานี่มันเค็มนะตัวเล็ก แล้วร่างกายก็กำลังขาดน้ำ…”

“เปลี่ยนเป็นซอสแทนได้ไหม ซอสหวาน ๆ หน่อย จะได้ไม่ระคายคอ”

ดวงตาเยิ้ม ๆ ของขุนเขากะพริบช้า ๆ เหมือนกำลังพิจารณา ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

“ก็ได้…”

ไม่รอช้า เขื่อนลุกไปจัดข้าวคลุกซอสหวานมาให้อย่างพิถีพิถัน ตักร้อน ๆ คลุกเคล้าให้หอม แล้วกลับมานั่งลงข้างเตียง ป้อนคำแรกให้คนตัวเล็ก

ขุนเขาอ้าปากรับอย่างเชื่องช้า เคี้ยวอย่างเนือย ๆ แต่ก็ยอมกินแต่โดยดี จนกระทั่งถึงเวลาให้ยา

“หนู… กินยาก่อนนะ เดี๋ยวจะได้หายไว ๆ”

ขุนเขาส่ายหน้าทันที “ไม่เอา ไม่อยากกิน ยาขม”

เขื่อนถอนหายใจนิด ๆ ก่อนจะใช้กลยุทธ์…ที่ได้ผลเสมอ

“งั้นพี่ช่วยนะ…”

เขาหยิบเม็ดยาใส่ปากตัวเอง ตามด้วยน้ำเล็กน้อย แล้วก้มลงประกบจูบริมฝีปากบางอย่างนุ่มนวล ดันเม็ดยาและน้ำจากปากเขาเข้าไปในปากขุนเขาช้า ๆ

คนตัวเล็กเบิกตาเล็กน้อย ก่อนจะยอมรับไว้โดยไม่ดื้อ มือบางเกาะแขนเขื่อนไว้แน่น กว่าจะกลืนลงไปได้ก็แทบหมดแรง

เขื่อนผละออกอย่างอ่อนโยน ใช้ผ้าเย็นเช็ดเหงื่อบริเวณหน้าผาก ลำคอ และหลังคอให้

ขุนเขานอนลงอย่างอ่อนล้า ดวงตาฉ่ำวาวคลอด้วยน้ำ จมูกแดงระเรื่อ ปากอิ่มแดงช้ำเล็กน้อยจากพิษไข้และจูบเมื่อครู่

เขื่อนมองคนตรงหน้าอย่างอ่อนใจแต่แฝงด้วยความรัก “ขอโทษนะที่ทำให้หนูป่วย…อดไปเที่ยวเลย…”

ขุนเขาส่ายหน้านิด ๆ ก่อนจะพูดเสียงเบา “ไม่เป็นไร หนูโอเค… ค่อยไปวันหลังได้…”

เขื่อนยิ้ม ดวงตาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด “เกาะนั้นมีแมวเยอะเลย แมวพี่ก็อยู่ที่นั่น พี่เห็นแล้วคิดถึงหนู ถ้าหนูหายดีแล้ว พี่จะพาไปนะ ไปลูบตัวนุ่ม ๆ ด้วยกัน”

ขุนเขายิ้มบาง ๆ และพยักหน้า “อื้อ… อยากไป…”

“งั้นนอนพักก่อนนะครับคนดี จะได้หายไว ๆ”

เขื่อนก้มลงจูบหน้าผากอีกฝ่ายเบา ๆ ราวกับคำสัญญาเงียบ ๆ ว่าจะดูแลคนตัวเล็กให้ดีที่สุด