LOGINหลังค่ำคืนวันคล้ายวันประสูติผ่านพ้น ลมคิมหันต์ต้นฤดูก็พัดหอบพาไอแล้งเข้ามาแทนที่ ทว่าบรรยากาศในจวนเหยียนอ๋องกลับยิ่งระอุแน่นไปด้วยมวลอากาศที่ชวนอึดอัดใจ
นับแต่วันที่ฉินหว่านเอ๋อร์ถูกส่งตัวเข้าจวนมาในฐานะนางระบำกำนัลจากอัครเสนาบดีหวังเจี้ยนกั๋ว เซียวเหยียนกลับมิได้สั่งลงทัณฑ์หรือกักขังนางไว้แต่ในเรือนไผ่เขียวตามที่ลู่หลินจัดแจงไว้ ตรงกันข้าม... ชินอ๋องพยัคฆ์ผู้เคยเก็บตัวเงียบ กลับเปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือเป็นหลังมือ เขาสั่งให้เปิดศาลาริมสระบัวหยกยามบ่ายทุกวันเพื่อฟังเสียงพิณและชมนางระบำร่ายรำ
ข่าวลือแพร่สะพัดออกไปนอกรั้วจวนอย่างรวดเร็วราวไฟลามทุ่ง ว่าเหยียนอ๋องที่ถูกตัดขาดจากอำนาจ เริ่มปล่อยตัวเสเพล มัวเมาในสุรานารีเพื่อดับความสิ้นหวังในชะตากรรมของตน ข่าวนี้สร้างความเบาใจให้แก่จวนอัครเสนาบดีและตำหนักบูรพาเป็นอย่างยิ่ง
กรุ๋งกริ๋ง... กรุ๋งกริ๋ง...
เสียงกระพรวนทองคำที่ข้อเท้าของฉินหว่านเอ๋อร์ดังแว่วเคล้าคลอไปกับสายลมและเสียงสายพิณเจ็ดสายอันไพเราะพลิ้วไหว
ภายในศาลาริมสระบัว ม่านโปร่งสีดอกท้อปลิวสะบัดตามแรงลม เผยให้เห็นภาพของบุรุษร่างสูงใหญ่ที่นั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้แกะสลัก เซียวเหยียนสวมเสื้อคลุมผ้าต่วนสีดำปักดิ้นทองตัวหลวม สาบเสื้อด้านหน้าเปิดกว้างจนเห็นแผงอกกำยำและรอยแผลเป็นกรำศึก ท่อนล่างยังคงพาดทับด้วยผ้าแพรบางคลุมขาทั้งสองข้างอย่างแนบเนียน มือขวาถือจอกสุราทองเหลืองแกว่งไกวไปมา ดวงตาคมกริบปรือลงครึ่งหนึ่ง แลดูดั่งบุรุษผู้เคลิบเคลิ้มในมายารส
เบื้องหน้าเขา ฉินหว่านเอ๋อร์ในชุดผ้าไหมบางเบาสีชมพูกลีบบัวร่ายรำอย่างเย้ายวน ทรวดทรงอกเอวคอดกิ่วสะบัดไหว ผิวขาวเนียนละเอียดต้องแสงแดดยามบ่ายจนเกิดประกายระยับ ทุกครั้งที่นางหมุนตัว ชายกระโปรงจะแหวกเปิดเผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่องดั่งลำเทียน นางสบตาเซียวเหยียนด้วยสายตาฉ่ำเยิ้มที่ผ่านการฝึกฝนวิชาเสน่ห์มารมาอย่างช่ำชอง
“ท่านอ๋องเพคะ... สุราอุ่นได้ที่แล้ว ให้หว่านเอ๋อร์รินถวายนะเพคะ”
ฉินหว่านเอ๋อร์ทิ้งตัวลงคุกเข่าข้างตั่งไม้ ร่างกายอ่อนนุ่มเบียดชิดเข้าหาต้นแขนแกร่งของเซียวเหยียน สองมือเรียวประคองกาสุราลายครามรินลงในจอกสุรา กลิ่น ‘กำยานเสน่หาจันทรา’ ที่โชยกรุ่นจากซอกคอขาวเนียนของนางถูกพัดเข้าใส่ใบหน้าคมคายของชายหนุ่มโดยตรง
เซียวเหยียนมิได้ผลักไส เขายกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาทอดประกายหยอกเย้าดั่งชายชาตรีผู้หลงระเริง
“สุราเลิศรส... ทว่ายังมิอาจเทียบได้กับความงามของแม่นางฉิน” เซียวเหยียนเอ่ยเสียงพร่า มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมออกไป ปลายนิ้วหยาบกร้านเกลี่ยปอยผมที่ปรกแก้มเนียนของนางอย่างเชื่องช้า สัมผัสลงบนผิวแก้มนวลจนฉินหว่านเอ๋อร์ลอบยิ้มกระหยิ่มใจในชัยชนะ
นางคิดว่าเสน่ห์ยาแฝดและวิชาล่อลวงของตนเริ่มครอบงำสติของอดีตแม่ทัพผู้นี้ได้แล้ว
ทว่าสิ่งที่ฉินหว่านเอ๋อร์ไม่เคยรู้... คือทุกสัมผัสของเซียวเหยียน เป็นเพียง ‘กับดัก’
ปลายนิ้วที่ดูเหมือนลูบไล้หยอกเย้า แท้จริงแล้วกำลังแอบวัดความเร็วของชีพจรที่ลำคอของนาง สดับฟังทิศทางลมหายใจเพื่อจับพิรุธว่านางพกพาอาวุธลับชนิดใดไว้ใต้สายรัดเอว และกำลังล่อให้นางส่งข่าวลวงกลับไปให้อัครเสนาบดีว่าเขากำลังตกเป็นทาสเสน่ห์ของนางอย่างถอนตัวไม่ขึ้น
ทว่า... ภาพความแนบชิดอันน่าชังนั้น กลับมิได้มีเพียงคนทั้งสองที่รับรู้
ห่างออกไปตรงแนวทางเดินระเบียงไม้คดเคี้ยวข้างสระบัว
ไป๋ลู่หลินยืนนิ่งอยู่ใต้ร่มเงาของกิ่งหลิวลู่ลม นางสวมชุดกระโปรงผ้าไหมต่วนสีฟ้าครามปักลายเมฆา คอเสื้อทรงสูงปิดมิดชิดดั่งเช่นทุกวัน ในมือเรียวถือถาดไม้ที่วางถ้วยกระเบื้องเคลือบยาต้มขับพิษสูตรพิเศษที่นางอุตส่าห์เคี่ยวด้วยไฟอ่อนมาตลอดครึ่งค่อนวัน
ดวงตาดอกท้อคู่งามที่เคยนิ่งสงบดั่งบ่อน้ำลึก บัดนี้กลับมีระลอกคลื่นแห่งความปั่นป่วนซัดกระหน่ำอยู่ภายใน
นางเห็นทุกสิ่ง...
เห็นสายตาหวานหยาดเยิ้มของฉินหว่านเอ๋อร์ที่ทอดมองสามีของนาง เห็นเนินอกขาวผ่องที่เบียดชิดเข้าหาแผงอกกว้างที่นางเคยซุกไซ้ และเห็น... นิ้วมือหนาใหญ่ที่เคยสัมผัสร่างกายของนางอย่างเร่าร้อน บัดนี้กำลังลูบไล้ผิวแก้มของสตรีอื่นต่อหน้าธารกำนัล
กึก...
นิ้วมือเรียวยาวของลู่หลินที่จับขอบถาดไม้ เผลอออกแรงเกร็งแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เล็บมนจิกลงบนเนื้อไม้จนแทบปริแตก ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังปะทุขึ้นกลางทรวงอก มันมิใช่ความกลัวว่าแผนการจะรั่วไหล... มิใช่ความกังวลเรื่องการเมือง...
ทว่ามันคือ ‘เปลวเพลิงที่ร้อนลวก’ แผดเผาจนลำคอของนางแห้งผาก หายใจติดขัด และปวดหนึบในอกข้างซ้ายอย่างรุนแรง
‘นี่ข้ากำลังเป็นอะไรไป’ ลู่หลินถามตนเองในใจ แววตาสับสนว้าวุ่น
นางกับเขาเริ่มต้นด้วยผลประโยชน์มิใช่หรือ พวกเขาตกลงทำสัญญากันเพื่อเอาชีวิตรอดและก้าวลงจากกระดานการเมืองนี้ไปด้วยกัน เซียวเหยียนเพียงแค่แสร้งแสดงละครตบตาสายลับของศัตรู นางรู้ดียิ่งกว่าใครว่าเขาไม่มีทางหลงเสน่ห์นางโลมชั้นต่ำพรรค์นี้อย่างแน่นอน
แต่เหตุใด... ยามที่เห็นมือคู่นั้นแตะต้องผิวกายของหญิงอื่น ยามที่เห็นรอยยิ้มพรายบนใบหน้าคมคายนั้นมอบให้แก่ผู้อื่นที่ไม่ใช่นาง...
หัวใจของนางกลับเจ็บแปลบราวกับถูกเข็มเงินนับร้อยเล่มทิ่มแทง
“พระชายาเพคะ...” สาวใช้ต้นห้องที่เดินตามมาด้านหลังเอ่ยกระซิบด้วยความหวาดระแวง “ยาต้มของท่านอ๋อง... จะให้บ่าวนำเข้าไปถวายหรือไม่เพคะ”
ลู่หลินสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมสติที่กระจัดกระจายกลับคืนมา นางข่มเปลวเพลิงในอกลงไปใต้หน้ากากอันเยือกเย็น แววตาดอกท้อเปลี่ยนกลับเป็นคมกริบดั่งกระบี่ที่เพิ่งถอดออกจากฝัก
“ไม่ต้อง...” ลู่หลินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเย็นยะเยือกจนสาวใช้ต้องขนลุกซู่ “ข้าจะนำเข้าไป ‘ป้อน’ ให้ท่านอ๋องด้วยตนเอง”
ตึก... ตึก... ตึก...
เสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาทว่ามั่นคงดังก้องขึ้นบนพื้นไม้ของศาลาริมสระบัว ทำลายเสียงดนตรีและบรรยากาศอันรื่นรมย์ลงในบัดดล
ฉินหว่านเอ๋อร์ที่กำลังจะยกจอกสุราขึ้นป้อนเซียวเหยียนถึงริมฝีปากจำต้องชะงักมือลง นางเหลือบมองผู้มาใหม่อย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะลอบแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างท้าทาย
เซียวเหยียนชำเลืองสายตาคมกริบขึ้นมอง เมื่อเห็นร่างบางในชุดสีฟ้าครามก้าวเข้ามาในศาลา หัวใจของแม่ทัพหนุ่มกลับกระตุกวูบไปชั่วขณะ รอยยิ้มหยอกเย้าบนใบหน้าของเขาแข็งค้างไปเล็กน้อย เมื่อสังเกตเห็นประกายตาอันเยียบเย็นดั่งพายุหิมะของลู่หลิน
“ท่านอ๋องกำลังสำราญยิ่งนัก...”
ลู่หลินก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างตั่งไม้ นางวางถาดไม้ลงบนโต๊ะข้างกายเสียงดัง กึก! ไม่เบาและไม่แรงจนเกินไป ทว่ากลับทำให้จอกสุราในมือของฉินหว่านเอ๋อร์สั่นสะท้าน
นางไม่แม้แต่จะปรายตามองนางระบำสาว สายตาดอกท้อจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าคมคายของเซียวเหยียนตาไม่กะพริบ
“หม่อมฉันเห็นว่าอากาศยามบ่ายร้อนอบอ้าว เกรงว่าไอพิษในกระดูกของท่านอ๋องจะกำเริบขึ้นมาเพราะความร้อนรุ่มของ ‘สิ่งเร้าภายนอก’...” ลู่หลินเน้นเสียงตรงคำว่าสิ่งเร้าภายนอกอย่างชัดเจน “จึงได้เคี่ยว ‘ยาดับเพลิงกระดูก’ มาถวายเพคะ ยานี้มีรสขมจัดและเย็นเฉียบ... เหมาะอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่กำลังหน้ามืดตามัวจนลืมเลือนหน้าที่ของตนเอง”
เซียวเหยียนมองดูถ้วยยาสีดำคล้ำที่ส่งไอความเย็นออกมาจางๆ สลับกับมองใบหน้างามที่เชิดรั้นขึ้นอย่างไม่ยอมจำนน
แม่ทัพหนุ่มผู้ผ่านศึกมานับพัน มีหรือจะไม่รู้ว่าสตรีตรงหน้ากำลังรู้สึกเช่นไร
ความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวนาง... อาการกัดริมฝีปากแน่นจนเกือบห้อเลือด... และดวงตาดอกท้อที่ลุกโชนไปด้วยประกายไฟที่พร้อมจะเผาผลาญศาลานี้ให้เป็นจุณ
นางมิได้กำลังโกรธเรื่องแผนการ... แต่นางกำลัง ‘หึงหวง’ เขา
ประกายความตื่นเต้นและพึงพอใจปะทุขึ้นในหัวใจของเซียวเหยียน สตรีผู้เยือกเย็นดั่งก้อนหิน ผู้ที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ผู้ใด บัดนี้กำลังปั่นป่วนเพราะความใกล้ชิดระหว่างเขากับหญิงอื่น!
แทนที่เซียวเหยียนจะรีบอธิบายหรือผลักไสฉินหว่านเอ๋อร์ออกไป สัญชาตญาณสัตว์ป่าในกายเขากลับอยากจะ ‘ทดสอบ’ และหยอกเย้านางให้ถึงที่สุด
“วางไว้ตรงนั้นเถิด ลู่หลิน...” เซียวเหยียนแสร้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน พลางเลื่อนมือไปโอบเอวคอดของฉินหว่านเอ๋อร์หลวมๆ “ยานั่นขมเกินไป ข้ายังไม่อยากดื่มในตอนนี้ สู้ดื่มสุราหวานๆ จากมือของหว่านเอ๋อร์มิได้... เจ้าเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว กลับไปพักผ่อนที่เรือนเถิด”
คำพูดนั้น ดั่งน้ำมันก๊าดที่ราดรดลงบนกองเพลิงในใจของลู่หลิน
ฉินหว่านเอ๋อร์ได้ยินดังนั้น ก็ยิ่งได้ใจ นางขยับตัวเข้าไปซบแนบชิดกับแผงอกของเซียวเหยียนมากขึ้น ปรายตามองลู่หลินด้วยแววตาเยาะเย้ยและสะใจอย่างเปิดเผย
“พระชายาโปรดวางใจเถิดเพคะ...” ฉินหว่านเอ๋อร์เอ่ยเสียงหวานหยดย้อย “เรื่องการดูแลท่านอ๋อง หม่อมฉันจะคอยปรนนิบัติพัดวีมิให้ขาดตกบกพร่อง พระชายาเหน็ดเหนื่อยกับการต้มยามามากแล้ว เชิญเสด็จกลับไปพักผ่อนเถิดเพคะ ประเดี๋ยวผิวพรรณจะแห้งกร้านเสียเปล่าๆ”
ลู่หลินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ลมหายใจของนางเริ่มถี่กระชั้นขึ้นด้วยความเคียดแค้นที่ปะทุจนแทบจะระเบิดออก นางจ้องมองมือของเซียวเหยียนที่วางอยู่บนเอวของฉินหว่านเอ๋อร์ สลับกับมองรอยยิ้มเย้ยหยันของนางระบำชั้นต่ำ
ความอดทนของพญาหงส์สิ้นสุดลงในวินาทีนั้นเอง
“แม่นางฉิน...”
ลู่หลินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก รอยยิ้มบางเบาที่งดงามทว่าแฝงยาพิษร้ายแรงปรากฏขึ้นบนใบหน้านวล
นางก้าวเท้าเข้าไปประชิดตั่งไม้เพียงก้าวเดียว รวดเร็วดั่งเงาพราย
“เจ้าบอกว่าจะคอยปรนนิบัติท่านอ๋องมิให้ขาดตกบกพร่องงั้นรึ”
“เพ... เพคะ...” ฉินหว่านเอ๋อร์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาคมกริบของลู่หลินที่จ้องมองมาราวกับจะฉีกเนื้อนางออกเป็นชิ้นๆ
“ดีมาก...” ลู่หลินย่อกายลง มือขวาที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อสะบัดวูบเพียงเศษเสี้ยววินาที
ฟึ่บ!
เข็มเงินเล่มบางเฉียบที่อาบด้วย ‘ผงเหน็บชากระดูก’ พุ่งออกจากปลายนิ้วของลู่หลินอย่างแม่นยำดั่งจับวาง ปลายเข็มปักทะลวงผ่านเนื้อผ้าโปร่ง เข้าสู่จุดชีพจร ‘หวนเที่ยว’ บริเวณสะโพกของฉินหว่านเอ๋อร์อย่างเงียบเชียบ ไร้ร่องรอย ไร้เสียงกระทบ
อึ่ก!
ฉินหว่านเอ๋อร์สะดุ้งเฮือก ร่างทั้งร่างพลันแข็งทื่อในทันที ความเย็นยะเยือกและอาการชาดิกแล่นปราดจากสะโพกลามไปทั่วทั้งท่อนล่าง พลังยุทธ์ในร่างถูกตัดขาดอย่างกะทันหัน ส่งผลให้ขาทั้งสองข้างของนางสูญสิ้นเรี่ยวแรงจนไม่อาจทรงตัวอยู่บนตั่งได้อีกต่อไป
ว้าย!
ร่างของฉินหว่านเอ๋อร์ลื่นไถลตกจากตั่งไม้ ร่วงลงไปกองกับพื้นกระดานศาลาเสียงดัง ตุบ! อย่างน่าเวทนา สุราในจอกทองเหลืองหกกระเซ็นรดใส่ชุดผ้าโปร่งราคาแพงของนางจนเปียกโชกเป็นคราบด่าง
“หว่านเอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไรไป” เซียวเหยียนแสร้งร้องทัก ทว่าดวงตากลับทอดมองลู่หลินด้วยประกายตาขบขันระคนทึ่งจัด
ฉินหว่านเอ๋อร์พยายามจะยันกายลุกขึ้น ทว่าท่อนล่างของนางกลับไร้ความรู้สึกอย่างสิ้นเชิง นางเงยหน้าขึ้นมองลู่หลินด้วยความหวาดผวาและเคียดแค้น รู้ทันทีว่าเป็นฝีมือของสตรีตรงหน้า
ลู่หลินยืนตระหง่านอยู่เหนือร่างของนางระบำสาว นางก้มลงมองฉินหว่านเอ๋อร์ด้วยสายตาสมเพชดั่งมองหนอนแมลง
“ดูท่า... แม่นางฉินคงจะร่ายรำจนเส้นเอ็นพลิกกระมัง ขาทั้งสองข้างจึงได้อ่อนเปลี้ยเพลียแรงจนแม้แต่นั่งปรนนิบัติยังทำไม่ได้เช่นนี้”
ลู่หลินหันไปสั่งองครักษ์หญิงที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าศาลาด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด
“พวกเจ้า ลากตัวแม่นางฉินกลับไปที่เรือนไผ่เขียว ให้นางนอนพักรักษาเส้นเอ็นอยู่บนเตียง ห้ามก้าวเท้าออกมาจากห้องแม้แต่ก้าวเดียวจนกว่าข้าจะอนุญาต... หากนางกล้าคลานออกมาเพ่นพ่านรบกวนท่านอ๋องอีก ข้าจะหักขานางทิ้งเสียจริงๆ”
“ทราบแล้วเพคะ พระชายา”
องครักษ์หญิงสองนายไม่รอช้า รีบก้าวเข้ามายึดแขนของฉินหว่านเอ๋อร์แล้วลากตัวนางที่ยังคงชาดิกออกไปจากศาลาริมสระบัวทันที ทิ้งไว้เพียงคราบสุราและความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัว
เมื่อคนทั้งหมดจากไปจนหมดสิ้น และม่านโปร่งของศาลาถูกลมพัดปิดลงอีกครั้ง...
บรรยากาศในศาลาพลันตึงเครียดขึ้นมาจนแทบหายใจไม่ออก
เซียวเหยียนยังคงนั่งอยู่บนตั่งไม้ เขามองดูแผ่นหลังบางของลู่หลินที่ยืนนิ่งอยู่ข้างโต๊ะ อกคู่งามของนางกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรงตามจังหวะหายใจที่ขุ่นเคือง
ชายหนุ่มค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สองขายาวก้าวลงแตะพื้นไม้ เดินตรงเข้ามาประชิดเบื้องหลังของนางทีละก้าวอย่างไร้สุ้มเสียง
“เจ้าลงมือรุนแรงเกินไปหรือไม่ พระชายาของข้า”
น้ำเสียงทุ้มต่ำดังก้องชิดริมใบหูของนาง เซียวเหยียนโน้มตัวลงมา ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มเนียน “หากฉินหว่านเอ๋อร์ส่งข่าวไปบอกหวังเจี้ยนกั๋ว ว่าเจ้าทำร้ายนางด้วยวิชาฝังเข็ม... แผนการล่อเสือออกจากถ้ำของเรา อาจจะเสียความได้นะ”
ลู่หลินหันขวับกลับมาทันที
ดวงตาดอกท้อคู่งามที่เอ่อล้นไปด้วยเพลิงโทสะและหยาดน้ำตาที่พยายามสะกดกลั้น จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของเขาอย่างไร้ความยำเกรง
“แผนการงั้นหรือเพคะ”
นางเค้นเสียงถาม น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความคับแค้นใจ “การปล่อยให้นางระบำชั้นต่ำมาลูบคลำแผงอกของท่าน การยอมให้นางนั่งทับบนตัก และการที่ท่านอ๋องใช้สายตาโลมเลียนางเช่นนั้น... ล้วนเป็น ‘แผนการ’ ทั้งหมดเลยใช่หรือไม่เพคะ”
เซียวเหยียนเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากคมคายยกยิ้มพราย
“หากมิใช่แผนการ... แล้วเจ้าคิดว่ามันคือสิ่งใดเล่า”
“หม่อมฉันคิดว่าท่านกำลังเพลิดเพลิน”
ลู่หลินตวาดใส่หน้าเขาอย่างลืมตัว สองมือกำหมัดแน่นจนสั่นเทา “ท่านอ๋องคงลืมไปแล้วว่านางเป็นใคร นางคือนักฆ่าที่หวังจะเอาชีวิตท่าน แต่ท่านกลับมัวเมาในกลิ่นแป้งหอมของนาง... หากท่านอยากจะได้สตรีอุ่นเตียงเพิ่มนัก ก็เชิญรับนางเข้าห้องหอไปเสียเลยสิเพคะ ไม่จำเป็นต้องมาเล่นละครปาหี่หลอกหม่อมฉัน”
นางหมุนตัวหมายจะก้าวหนีออกจากศาลาด้วยความเจ็บปวดที่แล่นพล่านในใจ
ทว่า... มือหนาใหญ่ดั่งคีมเหล็กของเซียวเหยียนกลับพุ่งวูบเข้าคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวของนางไว้แน่น
“ปล่อยหม่อมฉัน” ลู่หลินสะบัดแขนสุดแรง ทว่าเรี่ยวแรงของนางมีหรือจะสู้พยัคฆ์หนุ่มได้
เซียวเหยียนออกแรงดึงเพียงครั้งเดียว ร่างบางทั้งร่างก็ลอยละลิ่วเข้าสู่อ้อมกอดแกร่งของเขาอย่างรวดเร็ว
“ว้าย!”
แผ่นหลังของลู่หลินถูกกดแนบเข้ากับเสาไม้ของศาลาอย่างแรง โดยมีร่างสูงใหญ่กำยำของเซียวเหยียนทาบทับลงมาปิดกั้นทางหนีไว้ทุกทิศทาง แผงอกเปลือยเปล่าที่ร้อนระอุของเขาบดเบียดเข้ากับทรวงอกอวบอิ่มของนางจนแนบแน่น ลมหายใจร้อนผ่าวของคนทั้งสองรดรินใส่กันในระยะห่างไม่ถึงคืบ
เซียวเหยียนใช้มือข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองของนางไว้เหนือศีรษะ ตรึงนางไว้กับเสาไม้ ขณะที่มืออีกข้างหนึ่งพุ่งเข้าเชยคางมนของนางขึ้น บังคับให้นางต้องสบตากับเขา
นัยน์ตาสีดำสนิทของเขาลุกโชนไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาอันดิบเถื่อนและความสุขใจอย่างหาที่สุดมิได้
“มองตาข้า... ลู่หลิน”
เขาเอ่ยเสียงพร่าต่ำ น้ำเสียงทุ้มลึกสะเทือนลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของนาง “บอกข้ามาสิ... ว่าเหตุใดเจ้าจึงต้องโกรธเกรี้ยวถึงเพียงนี้ เหตุใดเจ้าจึงต้องลงมือทำร้ายนางระบำผู้นั้นอย่างเลือดเย็น”
“หม่อมฉัน... หม่อมฉันทำเพื่อความปลอดภัยของจวน” ลู่หลินเบือนหน้าหนี กัดริมฝีปากแน่น
“โกหก”
เซียวเหยียนคำรามต่ำ ริมฝีปากร้อนจัดของเขาเลื่อนลงมาขบกัดติ่งหูนิ่มของนางเบาๆ ลิ้นร้อนตวัดเลียผิวคอขาวระหงที่กำลังเต้นระรัวด้วยชีพจรที่พุ่งสูง “เจ้ามิได้ทำเพื่อจวน... แต่เจ้ากำลัง ‘หึงหวง’ ข้าใช่หรือไม่”
คำว่า ‘หึงหวง’ ดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจของลู่หลิน
นางชะงักงัน ร่างกายแข็งทื่อ ใบหน้างามร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิดออกด้วยความอับอายและความจริงที่นางพยายามปฏิเสธมาตลอดบ่าย
นางหึงเขา... นางหวงแหนบุรุษผู้นี้... นางไม่อาจทนเห็นสตรีอื่นแตะต้องตัวเขาได้อีกต่อไปแล้ว
“หม่อมฉันไม่ได้...”
คำปฏิเสธของนางถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อเซียวเหยียนก้มใบหน้าลงมา บดขยี้ริมฝีปากของเขาลงบนกลีบปากอิ่มของนางอย่างดุดัน ร้อนแรง และไร้ซึ่งความปรานี
จุมพิตครานี้ เต็มไปด้วยการลงทัณฑ์และความโหยหา เซียวเหยียนสอดแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากหวานล้ำ กวาดต้อนดูดดึงและพัวพันกับลิ้นเล็กของนางอย่างตะกรุมตะกราม บังคับให้นางรับรู้ถึงรสชาติของเขาแต่เพียงผู้เดียว ลู่หลินดิ้นรนขัดขืนในคราแรก ทว่ารสสัมผัสอันลึกซึ้งและป่าเถื่อนกลับหลอมละลายเรี่ยวแรงของนางจนหมดสิ้น ร่างกายของนางอ่อนระทวยลงในอ้อมแขนเขา ปล่อยให้เขาครอบครองลมหายใจของนางไปจนหมดสิ้น
เนิ่นนานจนกระทั่งลู่หลินแทบจะขาดใจ เซียวเหยียนจึงยอมถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง
เขาสบตากับนาง แววตาดอกท้อของนางบัดนี้ฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำตาและไฟเสน่หา ริมฝีปากอิ่มบวมเจ่อและแดงก่ำ
เซียวเหยียนกระตุกยิ้มร้ายกาจ มือหนาเลื่อนลงมาบีบเค้นสะโพกกลมกลึงของนางผ่านเนื้อผ้าไหมอย่างหนักหน่วง
“จำไว้ให้ดี ไป๋ลู่หลิน...”
เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า นัยน์ตาสีดำสนิทจับจ้องนางดั่งจะกลืนกิน
“...ต่อให้มีหญิงงามนับพันนับหมื่นมายืนเปลือยกายอยู่ตรงหน้าข้า ร่างกายนี้ หัวใจนี้ และความปรารถนาทั้งหมดของข้า... ก็มีไว้เพื่อ ‘เจ้า’ คนเดียวเท่านั้น และคืนนี้... ข้าจะลงทัณฑ์เจ้าบนเตียง ให้เจ้าได้รู้ซึ้งว่า การกล้ามาตั้งแง่และสงสัยในตัวข้า... จะต้องถูกตอบแทนอย่างสาสมเพียงใด”
หลังค่ำคืนวันคล้ายวันประสูติผ่านพ้น ลมคิมหันต์ต้นฤดูก็พัดหอบพาไอแล้งเข้ามาแทนที่ ทว่าบรรยากาศในจวนเหยียนอ๋องกลับยิ่งระอุแน่นไปด้วยมวลอากาศที่ชวนอึดอัดใจนับแต่วันที่ฉินหว่านเอ๋อร์ถูกส่งตัวเข้าจวนมาในฐานะนางระบำกำนัลจากอัครเสนาบดีหวังเจี้ยนกั๋ว เซียวเหยียนกลับมิได้สั่งลงทัณฑ์หรือกักขังนางไว้แต่ในเรือนไผ่เขียวตามที่ลู่หลินจัดแจงไว้ ตรงกันข้าม... ชินอ๋องพยัคฆ์ผู้เคยเก็บตัวเงียบ กลับเปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือเป็นหลังมือ เขาสั่งให้เปิดศาลาริมสระบัวหยกยามบ่ายทุกวันเพื่อฟังเสียงพิณและชมนางระบำร่ายรำข่าวลือแพร่สะพัดออกไปนอกรั้วจวนอย่างรวดเร็วราวไฟลามทุ่ง ว่าเหยียนอ๋องที่ถูกตัดขาดจากอำนาจ เริ่มปล่อยตัวเสเพล มัวเมาในสุรานารีเพื่อดับความสิ้นหวังในชะตากรรมของตน ข่าวนี้สร้างความเบาใจให้แก่จวนอัครเสนาบดีและตำหนักบูรพาเป็นอย่างยิ่งกรุ๋งกริ๋ง... กรุ๋งกริ๋ง...เสียงกระพรวนทองคำที่ข้อเท้าของฉินหว่านเอ๋อร์ดังแว่วเคล้าคลอไปกับสายลมและเสียงสายพิณเจ็ดสายอันไพเ
หลังเหตุการณ์พายุหิมะในหุบเขาไป๋หลงซานผ่านพ้นไปได้เพียงสิบวัน ทั่วทั้งเมืองหลวงต้าเซี่ยต่างร่ำลือถึงความพ่ายแพ้และอัปยศของเหยียนอ๋อง ข่าวลือที่ถูกปล่อยออกมาอย่างแนบเนียนระบุว่า อ๋องพิการเซียวเหยียนถูกฝูงสัตว์ร้ายไล่ต้อนจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด หากมิได้องครักษ์หลวงที่ลาดตระเวนผ่านมาพบเข้า ป่านนี้คงกลายเป็นเศษกระดูกกลางป่าหิมะไปแล้ว และแม้จะรอดชีวิตกลับมาได้ แต่ก็ต้องนอนซมหมดสติ ขาทั้งสองข้างที่เคยขยับไม่ได้อยู่แล้ว ยิ่งทรุดหนักจนไม่อาจทรงกายลุกนั่งบนรถเข็นได้เกินหนึ่งชั่วยามทว่า... ในจวนอัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย หวังเจี้ยนกั๋ว ชายชราเคราขาวยาวผู้กุมอำนาจบริหารราชการแผ่นดินครึ่งค่อนราชสำนัก กลับมิได้ปักใจเชื่อรายงานอันไร้ร่องรอยนั้นห้องโถงใหญ่ของจวนอัครเสนาบดีอบอวลไปด้วยควันกำยานไม้จันทน์เทศ หวังเจี้ยนกั๋วนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้พะยูง มือผอมเกร็งดั่งกรงเล็บพญาแร้งกำลังลูบคลำเศษเนื้อไม้ไผ่ที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง เศษซากของกิ่งสนแห้งที่ถูกนำกลับมาจากลานสังหารในหุบเขา“กิ่งสนแห้งเพีย
ม่านหมอกสีเทาหม่นที่เคยห่อหุ้มเทือกเขาไป๋หลงซานเริ่มสลายตัวเมื่อสายลมตะวันออกพัดพรู ละอองฝนที่ร่วงหล่นตลอดทั้งคืนชะล้างคราบไอพิษและหยาดโลหิตบนยอดสนจนกลายเป็นหยดน้ำค้างใสเกาะพราวอยู่บนใบเรียวแหลม ทว่าความเยือกเย็นของอากาศหลังพายุใหญ่ก็ยังคงแทรกซึมผ่านรอยแยกของหินปากถ้ำเข้ามา ทักทายผิวกายอันอบอุ่นของคนสองคนที่ยังคงแนบชิดภายในถ้ำศิลาอันเงียบสงบ กองเพลิงที่มอดดับไปเหลือเพียงเถ้าถ่านสีเทาและไอร้อนบางเบาที่ลอยเอื่อยขึ้นสู่ปล่องหินด้านบนไป๋ลู่หลินนอนทอดกายอยู่บนแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของเซียวเหยียน ลมหายใจของนางสม่ำเสมอ ผิวพรรณขาวผ่องดั่งหยกขาวที่เคยซีดเซียวจากไอพิษและบาดแผล บัดนี้กลับคืนสู่สีเลือดฝาดระเรื่อ รอยฟกช้ำและรอยรักสีชาดที่ประทับอยู่ตามแนวลาดไหล่ ซอกคอ และเนินอกอวบอิ่ม เป็นดั่งเครื่องหมายการค้าแห่งความผูกพันอันลึกซึ้งที่เพิ่งผ่านพ้นมาตลอดค่ำคืนนางค่อยๆ ขยับนิ้วมือ เรียวแขนบางที่โอบรอบเอวสอบของเขาไว้เริ่มรู้สึกถึงความอบอุ่นอันมั่นคง บาดแผลที่ต้น
ลมกรรโชกหวีดหวิวแปรเปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว เมฆาสีหมึกหนาทึบที่กลืนกินแสงตะวันบัดนี้กลั่นตัวลงมาเป็นสายฝนกระหน่ำซัดสาด ท่ามกลางฤดูหนาวที่กำลังเปลี่ยนผ่าน สายพิรุณมิใช่น้ำอันอบอุ่นชะโลมผืนดิน หากแต่เย็นเฉียบดั่งเข็มนับพันเล่มที่ร่วงหล่นลงมาจากสรวงสวรรค์ ปะทะกับพื้นหินและเกล็ดหิมะเก่าจนละลายกลายเป็นโคลนลื่นคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นไอดินและคาวเลือดเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องกัมปนาทสะท้อนทั่วหุบเขาไป๋หลงซาน อัสนีบาตแลบแปลบปลาบฉีกกระชากม่านนภาสีดำมืดให้สว่างวาบเป็นระยะเซียวเหยียนโอบอุ้มร่างบางของไป๋ลู่หลินไว้แนบอก สองขายาวก้าวเหยียบย่ำลงบนโขดหินลื่นชันด้วยวิชาตัวเบาอันเยี่ยมยุทธ์ ชายเสื้อคลุมเปียกชุ่มแนบสนิทไปกับกล้ามเนื้อลำตัว ทว่าท่อนแขนแกร่งที่ช้อนใต้แผ่นหลังและข้อพับขาของนางกลับมั่นคงดั่งคีมเหล็กกล้า ปราณแท้จริงสายอบอุ่นถูกส่งผ่านฝ่ามือหนาเข้าสู่แผ่นหลังของลู่หลินอย่างต่อเนื่องเพื่อสลายไอเย็นยะเยือกที่แทรกซึมผ่านอาภรณ์ของนาง“ตรงนั้น... มีโพรงถ้ำอยู่หลังม่านเถาวัลย์”
สายลมกรรโชกหวีดหวิวพัดพาเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาอย่างหนัก ท้องฟ้าเหนือเทือกเขาไป๋หลงซานแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นดั่งเถ้าถ่าน เสียงแตรเขาสัตว์และเสียงโห่ร้องของขบวนล่าสัตว์ใหญ่ค่อยๆ แว่วหายไปในม่านหมอกหนาทึบ หลงเหลือไว้เพียงความเงียบงันอันวังเวงลึกเข้ามาใน ‘หุบเขาพยัคฆ์คำรณ’ เส้นทางแคบคดเคี้ยวขนาบข้างด้วยหน้าผาสูงชันและป่าสนทึบ หิมะที่ทับถมหนาเกือบครึ่งคอกวางทำให้การสัญจรเป็นไปอย่างยากลำบาก ลู่หลินก้าวเท้าอย่างระมัดระวัง สองมือเรียวยังคงดันด้ามจับรถเข็นไม้จันทน์ดำไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ล้อไม้บดขยี้แผ่นน้ำแข็งส่งเสียงกรอบแกรบเป็นจังหวะเนิบช้าบนรถเข็น เซียวเหยียนยังคงนั่งนิ่งคู้กายอยู่ใต้ผ้าห่มขนสัตว์หนา แสร้งทำเป็นคนป่วยที่แทบไร้ลมหายใจ ทว่าใต้เปลือกตาที่ปรือลงครึ่งหนึ่ง ดวงตาดำสนิทคู่นั้นกำลังจับจังหวะลมหายใจและเสียงสั่นสะเทือนของเกล็ดหิมะรอบทิศทางอย่างใจเย็น“พวกมันเลือกชัยภูมิได้ไม่เลว...”เสียงกระซิบแหบพร่าของเซียวเหยียนแผ่ว
สายลมหนาวต้นเหมันต์พัดกระหน่ำทุ่งล่าสัตว์หลวง ‘ไป๋หลงซาน’ จนเกล็ดหิมะบางเบาปลิวเคว้งคว้าง ธงทิวสีเหลืองอร่ามปักลายมังกรห้าเล็บสะบัดพรึบพรับท้าทายไอหมอกที่ลอยต่ำ ยอดสนเขียวชอุ่มถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลนตัดกับผืนพรมแดงสดที่ปูทอดยาวจากหน้าพลับพลาที่ประทับขององค์จักรพรรดิลงสู่ลานประลองธนูเสียงกลองศึกดังกึกก้องกังวานสลับกับเสียงเป่าเขาสัตว์ส่งสัญญาณเปิดงานเทศกาลล่าสัตว์ประจำปี เหล่าขุนนาง แม่ทัพหนุ่ม และเชื้อพระวงศ์ต่างสวมชุดรัดกุมสำหรับล่าสัตว์สีสันสดใส ขี่อาชาพันธุ์ดีเหยียบย่ำหิมะจนแหลกละเอียด ธนูคันงามและกระบอกเกาทัณฑ์ทองคำสะท้อนแสงแดดระยิบระยับ ทุกผู้ต่างหมายมั่นจะคว้าชัยชนะ นำหัวกวางทองคำหรือหนังพยัคฆ์ขาวมาถวายเบื้องพระพักตร์เพื่อหวังความก้าวหน้าในราชสำนักทว่า... ท่ามกลางบรรยากาศอันคึกคักและเสียงหัวเราะกึกก้องนั้นตรงมุมตะวันตกเฉียงใต้ของพลับพลาหลวง อันเป็นตำแหน่งที่ลมหนาวพัดโกรกแรงที่สุดและไร้แสงแดดส่องถึง กลับมีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่อย่างโดดเดี่ยว







