บทที่ 3 จูบมัดจำ 1/2

หลังจากแยกย้ายจากจวนสกุลลู่ เหลียงเอ้อหลางกับฉางอี้แยกย้ายกันไปทำงาน เพื่อสืบที่มาของกลุ่มชุดดำที่แฝงตัวเข้ามาในงานเลี้ยง มีคนกำลังต้องการป้ายสีสกุลว่าน และอยากรู้ว่าเกี่ยวกับหนึ่งในสี่สกุลมารดาของเหล่าพี่น้องเขาหรือไม่

          ตอนนี้ฝ่าบาทกำลังมีการแต่งตั้งไท่จื่อ และเป็นพี่ชายใหญ่ที่ได้รับตำแหน่งนั้นไป เหล่าพี่น้องทั้งสี่ล้วนไม่มีใครแก่งแย่งอำนาจกัน และถูกเลี้ยงให้ห่างจากขั้วอำนาจต่าง ๆ กระทั่งมารดาของทุกคนก็ไม่อาจจะได้ใกล้ชิดหรือตัดสินใจเรื่องใดได้

          แต่คราวนี้คนร้ายหมายให้สกุลว่านต้องเป็นที่คลางแคลง เสด็จพ่อคงต้องการกำจัดคลื่นใต้น้ำทั้งหมด เพื่อให้ต้าเฉิงสงบสุขต่อไป

          “เป็นอย่างไรบ้างฉางอี้” เหลียงเอ้อหลางรอคนของตนอยู่บนกำแพงสูง ที่สามารถมองเห็นความเคลื่อนไหวต่าง ๆ ด้านล่างได้อย่างชัดเจน จุดสังเกตมีไม่กี่ที่ แต่ทุกที่ล้วนไร้การเคลื่อนไหว นิ่งสงบเหมือนมหาสุมทรก่อนมีพายุก็ไม่ปาน เช่นนั้นไม่อาจจะวางใจได้

          “ไม่มีคนที่น่าสงสัยเลยพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง”

          เขาพยักหน้ากับคนสนิทแล้วก็ครุ่นคิด จะเป็นไปได้อย่างไรกัน ในเมืองหนางฟงจัดงานใหญ่อยู่ไม่กี่ที่ ผู้คนต่างไปร่วมงานทั้งสกุลใหญ่ ๆ ต่าง ๆ แล้วให้คนของเราติดตามแต่กลับคลาดกันได้อย่างไร้ร่องรอย คนเหล่านี้น่าจะมีฝีมือมิใช่น้อยเลยทีเดียว

          “เช่นนั้นเจ้ากลับก่อนเถอะ เตรียมตัวให้พร้อม  พรุ่งนี้ข้าต้องกลับเมืองหลวงไปรับพี่ชาย” เขาแยกกับคนสนิทแล้วก็ไปยังที่ที่ต้องการพบใครบางคน

          “เดี๋ยว...ท่าน...” ฉางอี้ที่ไม่ทันได้ห้ามปรามสิ่งใด ท่านอ๋องก็ใช้วิชาตัวเบาเหาะไปไกลแล้ว และนั่นทำให้ฉางอี้ต้องกลับไปรอที่ตำหนักประจิมเพียงผู้เดียว

          ยามค่ำคืนดึกสงัด ความมืดโรยตัวปกคลุมจวนหลังใหญ่หลังจากงานเลี้ยงก็ดับไฟเพื่อป้องกันไฟ้ไหม้ เหลือเพียงคบที่วางไปเป็นจุด ๆ บ่าวไพร่ที่ต้อนรับแขกและเก็บกวาดหลับสนิทด้วยความอ่อนล้า กระทั่งคนที่ยืนเฝ้ายามหน้าประตูก็ด้วยเช่นกัน

          ชายหนุ่มร่างสูงที่มีผ้าคลุมผูกไว้ที่หลัง กำลังลอบเข้าไปยังเรือนหลังหนึ่งที่อยู่ปีกซ้ายของจวน ขายาวก้าวมาหยุดยืนตรงหน้าต่างที่ไร้แสงด้านใน บ่งบอกให้รู้ว่าผู้เป็นเจ้าของห้องนั้นหลับสนิทในห้วงนิทรา

          เขาแง้มหน้าต่างออกอย่างแผ่วเบา แล้วกระโดดเข้าไปยังห้องนอนของนาง ลู่เยว่อิงกำลังพริ้มตาหลับสนิทไม่ได้รู้สึกตัวใด ๆ แสงจันทร์ที่ส่องผ่านมาจากทางหน้าต่าง ตกกระทบกับผิวกายของนาง ขับให้เนื้อนวลงดงามยิ่งนัก

          เหลียงเอ้อหลางทรุดกายนั่งอย่างแผ่วเบาไม่ให้คนที่กำลังหลับสนิทได้รู้สึกตัวใด ๆ นิ้วมือหนาหยาบกระด้างลูบไปที่ดวงหน้าโฉมสะคราญ ยามเมื่อสัมผัสผิวกายเนื้อนางความรู้สึกบางอย่างผุดขึ้นในร่างกาย

          สตรีโฉมงามเต็มเมืองหลวงมากมายให้เลือก แต่เมื่อเขาพบนาง แววตาดื้อรั้นอยากเอาชนะ ทำให้เขานึกชอบใจจนอยากกลับมาหานางอีก

          “เด็กดื้อเช่นเจ้าต้องให้ข้าปราบเท่านั้น” เขารู้ว่านางมีคู่หมายแล้วแต่ทว่าเขาจะไม่ยอมให้มันเลยเถิดถึงแต่งงานแน่นอน ทั้งบิดานางก็ยังไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้ เช่นนั้นเขาจะขัดขวางเพื่อช่วยบิดานางสักหน่อยคงมิเป็นอันใด

          “อื้อ...” เสียงครางเมื่อมีบางสิ่งมาสัมผัสใบหน้าของนางขณะนอนหลับทำให้นางรู้สึกไม่สบายตัวจึงผลักมันออก แล้วก็ตะแคงข้างหันหลังนอนแทน

          “หึ...ขี้เซาเสียจริง...ไว้ข้ารอกลับมาก่อนเถิด” ใบหน้าหล่อก้มลงจุมพิตที่ริมฝีปากบางเบา แล้วก็รีบรุดออกไปก่อนที่นางจะตื่น เมื่อนางเริ่มขยับ

          “อื้อ...!” ลู่เยว่อิงราวกับว่าตัวเองฝันว่ามีบุรุษผู้หนึ่งมาขโมยจูบ แต่เมื่อตื่นขึ้นก็ไม่พบผู้ใด กระทั่งสาวใช้ของตนที่เดี๋ยวนี้ชักจะสันหลังยาว เพราะว่าชอบหายไปทุกที แต่นางก็ไม่ได้สนใจสิ่งใด ลุกขึ้นมาปิดหน้าต่างเพราะลมที่พัดเข้ามานั้นกระทบผิวกาย ทำให้รู้สึกเย็นเล็กน้อย

          วันถัดมา...

          “ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ เมื่อคืนท่านไปที่ใดมา” ฉางอี้อยากรู้เสียจริงว่าเจ้านายไปทำอันใด กลับมาเสียเกือบรุ่งเช้า

          “อย่าสู่รู้ เรื่องที่ข้าให้ไปจัดการ เรียบร้อยดีหรือไม่” เขานี่ไม่ชอบเจ้าฉางอี้นี่เสียเลย ชอบเจ้ากี้เจ้าการเรื่องไม่เป็นเรื่อง ส่วนเรื่องที่ให้ไปทำนั้นไม่ค่อยจะได้ความนัก

          “เรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ จับตาดูทั้งโหลวอี้เยี่ยน แล้วก็ส่งคนไปตามเฝ้าสกุลลู่เรียบร้อยแล้ว” ฉางอี้จัดการตามที่ผู้เป็นนายสั่ง

          “เช่นนั้นก็ดี เดี๋ยวถึงที่นัดหมายเจ้าให้คนไปประกาศว่าข้าเสด็จเยี่ยมประชาชนด้วย เสด็จพี่ข้าจะได้ลอบขึ้นมาได้ง่าย”

          “พ่ะย่ะค่ะ” เขานี่นอกจากจะรับบัญชาลับจากเสด็จพ่อแล้ว ยังถูกพี่ชายจิกหัวใช้อยู่เรื่อย เรื่องพี่สะใภ้นี่ก็เป็นเดือดเป็นร้อนไปทั้งตำหนักบูรพาและตำหนักประจิม ให้ตายเหอะ...!

          จะมีเมียทั้งทีใยยุ่งยากนักนะ...!

          เขานึกถึงตนเอง ยามเมื่อต้องการแต่งงานกับสตรีที่หมายปอง จะโดนขัดขวางเยี่ยงเสด็จพี่หรือไม่ แต่ทว่าเขาไม่ได้มีตำแหน่งใด คงไม่มีอันใดให้กังวล หวังเพียงมารดาของเขาเข้าใจก็เพียงพอแล้วกระมัง