บทที่ 3 จูบมัดจำ 2/2

การเดินทางสู่เมืองหลวงใช้เวลานับห้าวันจากหนานฟง เนื่องจากชายแดนประจิมนั้นระยะทางค่อนข้างไกล และเมื่อก่อนเข้าเมืองหลวงก็แวะรับเสด็จพี่อีกด้วย

          “ฉางอี้อย่าให้ผิดพลาด เขากำชับคนสนิทของตัวเองอีกครั้ง”

          “พ่ะย่ะค่ะ” ฉางอี้รับคำแล้วก็ไปดำเนินการตามที่รับสั่ง

          ภายในรถม้ายามนี้มีเพียงเหลียงเอ้อหลางเพียงลำพัง เขาคิดถึงใบหน้าของสตรีที่ก่อนจากมา เขาเข้าไปร่ำลาด้วยจุมพิต นิ้วทั้งสองลูบไปที่ริมฝีปากแล้วก็อมยิ้มออกมา

          “นางจะรู้หรือไม่ว่าเสียจุมพิตให้ข้าแล้ว”เขารำพันเหมือนคนกำลังละเมอเพ้อพบอยู่เพียงลำพัง

          จวนโหลวอี้เยี่ยน...

          เพล้ง...!

          “ไอ้พวกไร้น้ำยา! นี่ผ่านมากี่วันแล้วทำไมยังสืบไม่ได้ความว่าลู่เยว่เฟิงคุยอันกับว่านซีเหว่ย!?”

          เสียงอันดังก้องตวาดลั่นห้องประชุมลับในจวนสกุลโหลว ที่เบื้องหน้าเป็นเหมือนจวนขุนนางทั่วไป แต่ลึกไปด้านหลังมีห้องลับซ่อนอยู่ไว้ประชุมและวางแผน ทั้งยังเก็บของสำคัญที่จะทำการกอบกู้โฮ่วเหลียงให้กลับมาผงาดอีกครั้ง

          เหล่านักรบเผ่าตี้ ที่รวบรวมกำลังมาทำงานให้กับโหลวอี้เยี่ยนอย่างลับ ๆ ต่างก้มหน้าคุกเข่าด้วยความหวาดกลัว ความโหดเหี้ยมของโหลวอี้เยี่ยน

          “นายน้อย! ไว้ชีวิตข้าน้อยด้วย”

          “หึ...ออกไป ออกไปให้หมด หากยังไม่ได้ข่าวคราวอีกไม่ต้องกลับมาให้ข้าเห็นหน้าพวกเจ้า”

          “......!!”

          โหลวอี้เยี่ยน ทายาทหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ของโฮ่ว

เหลียงครานั้นก่อนเขาจะเกิดได้เพียงหนึ่งเดือน ภายใต้การจลาจล และการนำทัพของแม่ทัพว่านในอดีตที่ยอมพลีชีพต่อตีโฮ่วเหลี่ยงที่ลุกฮือขึ้นแข็งเมือง การต่อสู้กินเวลายาวนานถึงเจ็ดวันเจ็ดคืน ในที่สุดแม่ทัพว่านในอดีตและเสด็จพ่อของเขาก็ตัดสินแพ้ชนะ โดยท่านพ่อของเขาตายคาสนามรบ ส่วนอดีตแม่ทัพว่าน บิดาของว่านซีเหว่ยบาดเจ็บสาหัสจนสิ้นชีพหลังจากบิดาเขาหนึ่งเดือน

          เรื่องนี้สร้างความเจ็บแค้นมาจนถึงปัจจุบัน เขาไม่ได้รับรู้เรื่องหากทว่ามารดาของเขานั้นคับแค้นใจยิ่ง และพูดกรอกหูเขาทุกวันจวบจนลมหายใจสุดท้ายก็ยังฝากฝังเรื่องการแก้แค้นและรวมแผ่นดิน โฮ่วเหลียงให้คืนกลับดังเดิม จะได้ไม่ต้องเป็นเมืองนอกด่านแห่งเขตแดนประจิมของต้าเฉิงอีกต่อไป

          โหลวอี้เยี่ยนสู้วางแผนกับเหล่าขุนนางเก่าที่สวามิภักดิ์ต่อต้าเฉิง แต่ในใจยังจงรักภักดีกับโฮ่วเหลียงหวังเพียงวันหนึ่งจะได้คืนแผ่นดินกลับมา

          เขาใช้เงินไปจำนวนไม่น้อยกับการซุ้มเลี้ยงยอดฝีมือ ที่เคยนำทัพต่อตีกับต้าเฉิงในอดีต ความเหี้ยมโหดที่เขาถูกฝึกปรือจากเหล่านักฆ่าพวกนั้นซึมซับเข้าสายเลือด บวกกับความแค้นที่บิดาต้องตายในอดีตทำให้เขากลายเป็นคนที่แข็งกระด้าง

          มือเล็กคู่หนึ่งยกขึ้นบีบนวดที่ขมับของโหลวอี้เยี่ยน ทำให้เขาผ่อนลมหายใจคลายความเคร่งเครียดลง

          “เจ้ามาแล้วหรือ” เสียงเขาอ่อนลงเมื่อนางอยู่ใกล้ ๆ หลิงเย่อเทียน นางเป็นสตรีที่เคียงข้างและร่วมเป็นร่วมตายมากับเขานับครั้งไม่ถ้วน นางยอมเป็นบ่าวที่ซื่อสัตย์และเพื่อนปรับทุกข์ยามที่เขาต้องการกำลังใจ

          “นายน้อยใจเย็นก่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้ากำลังลอบเข้าไปยังห้องหนังสือของลู่เยว่เฟิง ไม่นานหรอก อีกอย่างนังคุณหนูหน้าโง่นั่นก็ลุ่มหลงนายน้อยเสียหมดใจ รับรองว่าแผนของเราต้องสำเร็จ” หลิงเย่อเทียนรู้ว่าเขากังวลสิ่งใด แต่นางจะไม่ทำให้นายน้อยของตนต้องทุกข์ร้อนจิตใจนานนักหรอก

แววตาที่มองบุรุษข้างกายอย่างอ่อนเชื่อมในคราแรก เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้นเมื่อยามนึกถึงตอนที่รับใช้นังคุณหนูเยว่อิง ที่วัน ๆ เอาแต่บ้าผู้ชาย คงคิดว่านายน้อยของตน หลงรูปนางเสียกระมัง

ก็แค่สวยแต่รูป แต่ไม่มีสมอง...!

“เจ้าทำสิ่งใดให้ระวัง อย่าได้ผิดพลาด ข้าไม่อยากลงโทษเจ้า เหล่านักรบเผ่าตี้จะครหาข้าเอาได้ว่าลำเอียง จิตใจไม่เด็ดเดี่ยว แล้วคนเหล่านั้นจะปีนเกลียวควบคุมได้ยาก” เขาดึงมือของหลิงเยว่เทียนมาจูบอย่างแผ่วเบา นางเป็นคนเดียวที่เขาเผยด้านที่อบอุ่นและอ่อนโยนออกมาได้

“นายน้อยอย่ากังวลใจ ข้าจะระวังอย่างดี” วันนี้นางหนีออกมาจากจวนสกุลลู่ เพื่อมาหานายน้อย นางแทบไม่มีเวลาอยู่กับนายน้อยของนางเลย เพราะว่าเยว่อิงวัน ๆ ร้องเรียกหาแต่นาง เป็นคุณหนูที่ทำอันใดไม่เป็นสักอย่าง แต่ฝีปากช่างกล้านัก

“เย่อเทียน... เจ้าสันหลังยาวอีกแล้วใช่หรือไม่ ไปที่ใดอีก ข้าจะให้ไปส่งจดหมายให้คนรักของข้า” เยว่อิงเรียกสาวใช้ลั่นเรือน คราแรกจะไม่รับนางไว้ แต่ว่าโหลวอี้เยี่ยน เล่าความลำบากของนางให้ฟัง นางจึงใจอ่อนยอมรับแต่โดยดี แต่ไม่คิดว่านางจะเกียจคร้านขนาดนี้ ยามเมื่อพี่เยี่ยนมากลับเสนอหน้าขวางคอข้าดีนัก คอยดูนะกลับมาจะสั่งให้คนเฆี่ยนให้หลังลาย

ลู่เยว่อิง ที่โดนตามใจตั้งแต่เด็กอยากได้สิ่งใดก็โวย ไม่รู้จักรั้งรอ ต้องได้ ต้องชนะ ต้องเป็นที่หนึ่ง นั่นคือนาง

สตรีในเมืองหนานฟงต่างรู้ดีเกี่ยวกับนิสัยไม่ดีของนาง และส่วนใหญ่มิได้คบหาเป็นสหายด้วยใจ เพียงแต่คบเพื่อผลประโยชน์บางประการ นางจึงไม่มีเพื่อนแท้ที่จริงใจสักคนเดียว

“มาแล้วเจ้าค่ะ มาแล้วคุณหนู” เยว่อิงให้คนคอยเฝ้านางไว้ ยามนางเรียกหาให้ส่งสัญญาณแล้วตนจะรีบกลับ นางมีวรยุทธ การกลับมาสกุลลู่ไม่ยากเย็นนัก

“มาก็ดี เอาจดหมายนี่ไปให้กับพี่เยี่ยนด้วย กำชับว่าให้เขาเปิดออกอ่านให้ได้” นางสั่งเสร็จก็เดินกลับเข้าเรือนไป โดยไม่เห็นว่านางกลอกตาอย่างรู้สึกเบื่อหน่าย