LOGINShare
บทที่ 2
publish date:
2026-09-15 12:27:53“ผมเป็นผู้ชายนะ และเราก็ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน คุณไม่กลัวหรือไง”
“ไม่กลัว...เพราะฉันเชื่อใจคุณ”
ด้วยความเป็นคนที่มีนิสัยมองโลกในแง่ดี ทำให้ณชญาดาพูดออกไปเช่นนั้น
“ใครสั่งใครสอนให้คุณเชื่อใจผู้ชายง่าย ๆ ทั้งที่เพิ่งจะพบกันได้ไม่กี่ชั่วโมง”
“ฉันพอจะมองออกนะคะว่าคุณเป็นคนดี”
ธนวรรธน์จ้องมองหญิงสาวร่างบอบบางด้วยสีหน้าครุ่นคิดก่อนจะเอ่ย “เอาเป็นว่าผมจะขับรถไปส่งคุณที่บ้าน บอกทางมาแล้วกัน”
“ฉันขับรถมาจากกรุงเทพฯ และก็เพิ่งจะเดินทางมาที่นี่เป็นครั้งแรก ไม่มีบ้านหรือมีญาติอยู่ที่นี่หรอกค่ะ”
ชายหนุ่มถอนหายใจ “ถ้าอย่างนั้นผมก็จะดูแลคุณ จนกว่าขาของคุณจะหายเป็นปกติ จากนั้นก็ทางใครทางมัน ตกลงไหม”
รอยยิ้มพราวระยับปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยหวานของณชญาดา ทันทีที่ได้ยินคำพูดประโยคนั้น เธอขอบคุณในความมีน้ำใจของเขาที่เขาไม่ทอดทิ้งเธอ
“ยืนนิ่งอยู่ทำไม...มาขึ้นรถสิ”
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเดินไม่สะดวก ธนวรรธน์จึงเดินตรงไปช่วยหิ้วกระเป๋าสัมภาระของเธอมาใส่ไว้ท้ายรถ จากนั้นก็เดินไปนั่งประจำที่คนขับ และขับเคลื่อนออกไปทันทีที่หญิงสาวขึ้นมานั่งบนรถ ขณะที่ชายหนุ่มขับรถไปด้วยความเร็วสูงก็ไม่มีใครพูดอะไร ต่างคนต่างเงียบ
ณชญาดาแอบมองเสี้ยวหน้าคมเข้มของชายหนุ่ม ที่กำลังมีสมาธิอยู่กับการขับรถ เธออดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม
“เราจะไปไหนกันหรือคะ”
“ไร่ธนวรรธน์”
“ไปทำอะไรที่นั่นคะ”
“ผมพักอยู่ที่นั่น”
“เจ้าของไร่ดุไหมคะ”
“ถามทำไม!?” น้ำเสียงติดจะรำคาญ
“ฉันเกรงว่าคุณจะโดนเขาตำหนิ ที่พาฉันเข้าไปอยู่ที่ไร่นั้นโดยไม่ได้รับอนุญาต”
“ถ้าเกิดอะไรขึ้นผมจะรับผิดชอบเอง”
“พูดจาใหญ่โตยังกะเป็นเจ้าของไร่” เธอย้อน
เหตุการณ์เหล่านั้นเกิดขึ้นก่อนที่ณชญาดาจะรู้ว่า ชายหนุ่มที่ช่วยเหลือเธอไว้ชื่อธนวรรธน์ และเป็นเจ้าของไร่ชาที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัด
จากการที่ได้อยู่ใกล้ชิดเขาในระยะเวลาสั้น ๆ ประกอบกับคำบอกเล่าของคนงานในไร่ ทำให้เธอรู้ว่าธนวรรธน์เป็นคนนิ่ง ๆ และเชื่อมั่นในความคิดของตนเอง แววตาของเขาพูดได้ สีหน้ามีอารมณ์ลึก ๆ ไม่ชัดเจน และพูดจาเชือดเฉือนคนเก่ง
ในขณะที่กำลังนึกถึงเขาอยู่นั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นธนวรรธน์ กำลังวิ่งฝ่าสายฝนกลับมาด้วยเนื้อตัวเปียกปอน แต่แทนที่จะเข้ามาหลบฝนในบ้าน เขาเลือกที่จะหยุดยืนมองสายฝนที่กำลังตกลงมาอย่างหนักอยู่ตรงหน้าประตูทางเข้า พร้อมกับซดไวน์ในมือ ที่ต้องใช้คำนั้นเพราะธนวรรธน์ดื่มไวน์จากขวดราวกับดื่มน้ำ ณชญาดามองดูการกระทำของเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจเดินลงมาด้านล่าง
"อากาศเหมาะแก่การดื่มนะคะว่าไหม?" ณชญาดาชวนเขาคุย
ธนวรรธน์หันมามองหญิงสาวแปลกหน้า ที่เขาเก็บตกมาจากข้างทางด้วยสายตาที่ยากจะอ่านได้
"ทำไม...อยากดื่มด้วยหรือไง" เขาถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ณชญาดาสัมผัสได้ถึงความเยือกเย็นที่แผ่กระจายออกมาจากตัวเขา และเธอรู้สึกแปลกใจว่าเหตุใดเขาจึงเป็นเช่นนี้
ท่าทีที่ห่างเหินและเย็นชา ราวกับคนไร้หัวใจและเกือบแล้งน้ำใจที่เขาแสดงออกมานั้น แม้จะทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวจนอยากจะถอยห่าง แต่กลับมีอะไรบางอย่างคล้ายจะเป็นความเจ็บปวดที่ทอดผ่านสายตาคู่นั้น แม้จะบางเบาแต่เธอก็สัมผัสได้ และนั่นเป็นสิ่งที่ทำให้ณชญาดาอยากจะค้นหาว่า อะไรทำให้ชายหนุ่มที่ภายนอกดูแข็งกระด้างดั่งหินผา และไม่เคยสะทกสะท้านต่อสิ่งรอบกาย
ถึงดูเปราะบางราวกับทารกแรกเกิดได้ขนาดนี้ เธอจึงเลือกที่จะอยู่เป็นเพื่อนเขา แม้ว่าท่าทางของเขาดูจะไม่สบอารมณ์ก็ตามที
"ฉันดื่มไม่เก่ง" เธอตอบพร้อมกับถูมือไปมา เพื่อบรรเทาความหนาวที่เริ่มแทรกซึมมากับละอองฝน ที่ยังโปรยปรายลงมาโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
ธนวรรธน์แสยะยิ้ม หรี่ตามองสำรวจดวงหน้าใสกระจ่าง กวาดไล่ไปตามทรวงงามที่ดันพุ่งเสื้อยืดสีขาว ไปจรดกางเกงวอร์มสีเทาเก่าซีดด้วยสายตาดูถูก
“ดื่มไม่เก่งหรือว่ารังเกียจกันแน่”
ณชญาดาไม่ตอบ เพราะรู้ดีว่าเขาเริ่มจะพาล และพูดจาหาเรื่องเธอ
“ฉันว่าคุณเมาคุณแล้ว ทางที่ดีคุณควรกลับไปนอนพักนะคะ”
“อย่างผมน่ะหรือเมา”
“คนเมาที่ไหนจะยอมรับว่าตัวเองเมาจริงไหม”
ชายหนุ่มถลึงตาใส่หญิงสาวก่อนจะตะคอกกลับไป
“อย่ามาทำเป็นอวดรู้ ไวน์แค่นี้ทำอะไรผมไม่ได้หรอก อยากจะลองดื่มดูบ้างไหม”
ธนวรรธน์พูดพร้อมกับยื่นขวดไวน์ส่งให้ณชญาดา แต่อีกฝ่ายกลับจ้องมองมาที่เขาสลับกับขวดไวน์ในมือ
“ดื่มจากขวดนี้น่ะหรือ”
“ใช่...มีปัญหาอะไร...หรือว่าต้องมีแก้วไวน์เท่านั้นสาวเมืองกรุงถึงจะดื่มได้” ชายหนุ่มถามพร้อมกับจ้องมองเธอด้วยสายตาท้าทาย
ณชญาดามองขวดไวน์ในมือเขา กำลังช่างใจว่าควรดื่มดีไหม
Latest chapter
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 109
ธนวรรธน์โอบกอดเธอไว้ด้วยความดีใจ นัยน์ตาของเขาเปล่งประกายแห่งความสุข “ผมดีใจมากเลยรู้ไหม ขอบคุณสำหรับของขวัญล้ำค่าที่คุณมอบให้ผม” “หุบยิ้มบ้างก็ได้นะคะ ฉันรู้แล้วค่ะว่าคุณมีความสุขมากแค่ไหน” “เราไปบอกข่าวดีนี้กับทุกคนกันเถอะ” ธนวรรธน์และณชญาดาประกาศข่าวดีนี้ให้คนอื่นรู้ ทุกคนต่างก็โห่ร้องแสดงความยินดีกับเขา แม้แต่ญาณิศาเองก็ตื่นเต้นไม่น้อยที่รู้ว่าตนเองกำลังจะมีน้อง “น้องอยู่ในนี้เหรอคะแม่ดา” ญาณิศาวางมือบนหน้าท้องแบนราบของมารดา “ใช่แล้วลูก” “เข้าไปอยู่ได้ยังไง” เด็กน้อยเอ่ยถามด้วยความสงสัย คำถามของญาณิศาทำให้ผู้ใหญ่หลายคนอึ้งไป เพราะไม่รู้จะตอบคำถามนั้นยังไง และพร้อมใจกันยกหน้าที่นี้ให้ณชญาดาเป็นผู้ตอบ “พอหนูโตขึ้นหนูก็จะรู้คำตอบนี้เองค่ะ” “หนูก็เคยอยู่ในท้องของแม่ดามาก่อนใช่ไหมคะ” “ใช่ค่ะ ถึงแม้หนูจะตัวเล็กตอนอยู่ในท้องแม่ แต่หนูดิ้นเก่งมากเลย” “ญาณิศาขาแดนซ์ตัวจริงเสียงจริงอยู่ตรงนี้นี่เอง อาเพิ่งรู้นะว่าญาณินแดนซ์เก่งตั้งแต่ยัง
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 108
“น่าสงสารคุณวันนะคะ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นตายร้ายดียังไง” “สงสารวันทั้งที่วันส่งคนมาจับตัวลูกของเราไปน่ะเหรอ คนแบบนี้ไม่น่าสงสารหรอกญาดา” “ฉันรู้ค่ะพีทว่าสิ่งที่เธอทำลงไปมันผิด แต่ฉันก็ไม่อยากที่จะไปซ้ำเติมอะไรเธอมากไปกว่านี้” “ใจดีมากเกินไปหรือเปล่าครับคุณญาดา” “ฉันแค่สงสารเธอเท่านั้นเองค่ะคุณพอล แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่เอาเรื่องนะคะ ฉันเชื่อค่ะว่ากฎแห่งกรรมยุติธรรมเสมอ ใครทำอะไรไว้ก็ต้องได้รับสิ่งนั้นเป็นการตอบแทน” “เราออกเดินทางกันดีกว่า ขืนชักช้าก็อาจจะตกไฟร์ทได้” “เดี๋ยวผมจะขับรถไปส่งพวกพี่ที่สนามบินเองครับ” “เด็ก ๆ ออกเดินทางกันได้แล้วลูก” ในขณะที่ทุกคนเดินไปขึ้นรถ ช้อยก็ถึงกับเข่าอ่อนเมื่อแอบได้ยินเรื่องราว เกี่ยวกับชะตากรรมเจ้านายของตัวเอง ดีนะที่ไม่พลอยติดร่างแหไปด้วย ไม่งั้นคงได้ไปกินข้าวแดงในคุกแน่ นาทีนั้นช้อยก็ตัดสินใจที่จะแปรพักตร์มาอยู่กับนายหญิงคนใหม่ของไร่ธนวรรธน์ ทั้งนี้เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง ถ้าขืนยังกระด้างกระเดื่องมีหวังได้โดนไล่ออกเป็นแน่ ใครจะว่ายังไงก
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 107
ร่างกายของณชญาดาร้อนผ่าวไปกับการกระทำของเขา ลมหายใจหอบกระชั้นที่เป่ารดลงมาของอีกฝ่าย สร้างความวาบหวามให้เธอได้เช่นกัน ร่างสูงเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่กำลังคลอเคลียใกล้ชิดจนแทบเป็นเนื้อเดียวกัน ทำให้หญิงสาวคิดอะไรไม่ออก รู้แต่เพียงว่าอยากให้เขาพาเธอไปให้สุดทาง ไม่ว่าเขาจะพาเธอไปลงนรกหรือขึ้นสวรรค์ที่ไหน เธอก็พร้อมที่จะไปกับเขา ใช่แต่เธอเท่านั้นที่รู้สึก ร่างกายเขาเองก็แทบจะลุกโลดไปด้วยไฟรักที่ร้อนแรงเช่นกัน หญิงสาวยอมทำทุกอย่างตามเสียงกระซิบสั่งของธนวรรธน์ดุจต้องมนตร์ ไม่ว่าเขาสั่งให้ทำอะไรเธอก็ทำตามโดยไม่ขัดขืน อีกทั้งยังตอบสนองจุมพิตและโอบรัดร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามตามที่เขาร้องขอ แถมยังเผลอเบียดตัวเข้าหาเขาแทนการวิงวอนร้องขอให้เขาเติมเต็มสิ่งที่ขาดหาย ซึ่งธนวรรธน์ก็ทำตามคำวิงวอนนั้นโดยไม่รั้งรอ ความเชี่ยวชาญและช่ำชองของเขานั้น ไม่ทำให้หญิงสาวต้องเจ็บปวดอย่างที่เคยนึกหวั่น เพราะห่างหายจากเรื่องเหล่านี้มานานเท่ากับอายุของลูก แต่มันหาเป็นเช่นนั้น เธอรู้สึกแต่เพียงความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นในส่วนหนึ่งของร่างกายเท่านั้น เขาสัมผัสได้ถึงแรงปรารถนาที่ถูกซุ
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 106
หลังจากเสร็จสิ้นพิธีการสำคัญบนเวที เจ้าบ่าวได้ทำเซอร์ไพรสเจ้าสาว ด้วยการออกมาโชว์สเต็ปการเต้นพร้อมกับน้องชายของเขา และที่จะขาดไม่ได้เลยคือสองแสบวัยซนประจำไร่ ไม่รู้ไปแอบซุ่มซ้อมเต้นกันมาตั้งแต่เมื่อไร เสียงกรี๊ดกร๊าดพร้อมเสียงปรบมือตามจังหวะดังขึ้นตลอดเวลา แขกที่มาร่วมงานดูจะชื่นชอบและสนุกสนานไปกับเซอร์ไพรสในครั้งนี้ การแสดงของพวกเขาได้สร้างความสุขและเสียงหัวเราะให้กับทุกคนที่มาร่วมงาน โดยเฉพาะณชญาดา ไม่เคยคิดเลยว่าคนอย่างธนวรรธน์จะลุกขึ้นมาทำอะไรที่เซอร์ไพรสเธอแบบนี้ เพราะมันไม่ใช่วิสัยของเขาแต่เขาก็ทำเพื่อเธอ หญิงสาวยิ้มออกมาอย่างมีความสุข และรู้สึกซาบซึ้งกับสิ่งที่เขาทำ เรียกได้ว่างานฉลองมงคลสมรสของธนวรรธน์และณชญาดา ได้ถูกจัดขึ้นในบรรยากาศที่อบอุ่นและเป็นกันเอง และคงจะเป็นที่กล่าวขานกันไปอีกพักใหญ่เกี่ยวกับบิ๊กเซอร์ไพรส์ของเจ้าบ่าว เมื่อถึงฤกษ์ส่งตัวเข้าหอคุณจันทราซึ่งเป็นผู้อาวุโสที่สุด ได้เป็นตัวแทนของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายมาให้โอวาทแก่คู่บ่าวสาว “ป้าขออวยพรให้พวกคุณทั้งสองดูแลซึ่งกันและกัน แล้วก็รักกันให้มาก ๆ ครองรักกันอย่า
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 105
“จริงเหรอครับคุณวุธ” “จริงครับ แต่มันก็มีความสุขไปอีกแบบหนึ่ง คนเป็นแม่เหนื่อยกว่าเราเยอะ” “ไม่เป็นไรผมยอมเหนื่อยเพื่อลูก” “แล้วจะคอยดู อย่ามาบ่นให้ได้ยินนะ จะปล่อยให้เลี้ยงลูกคนเดียวให้เข็ดเลย” “อย่ามาขู่ผมเสียให้ยากเลย ผมไม่กลัวคำขู่ของคุณหรอกญาดา” “กลัวหน่อยไม่ได้เหรอคะ เราก็มีญาณินอยู่แล้วทั้งคน แค่นี้ก็พอแล้วเนอะ” ธนวรรธน์ยิ้มเมื่อได้ยินคำพูดออดอ้อนพร้อมกับยืนยันหนักแน่น “ไม่” ณชญาดาทำหน้าหนักใจกับเผด็จการทางความคิดของเขา แต่การมีลูกก็ไม่ได้แย่ ถึงจะทำให้เหนื่อยแต่ก็มีความสุข เมื่อได้เฝ้ามองพัฒนาการในทุกย่างก้าวของพวกเขา ความคิดของหญิงสาวต้องหยุดชะงักลงเมื่อได้ยินคำพูดของจิรนันท์ “ตอนแรกที่ญาดาปฏิเสธที่จะรับงานนี้ พี่นึกว่าเป็นเพราะไม่อยากทิ้งญาณินไปทำงานที่ต่างจังหวัดตามลำพัง ที่แท้คุณพีทกับญาดาเคยมีอดีตร่วมกันมาก่อน แต่ต้องเลิกลากันไปก่อนจะย้อนกลับมาคบกันใหม่อีกครั้ง แบบนี้เขาเรียกว่าลมพัดหวนใช่ไหมคะ นี่ล่ะนะที่โบราณว่าคู่กันแล้วก็ไม่แคล้วกัน” “แต่กว่าที่พวกเข
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 104
ณชญาดาเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับน้ำที่จะใช้เช็ดตัวให้ญาณิศา ธนวรรธน์ดึงตัวฑีฆายุให้นั่งบนตักเขา หญิงสาวเช็ดตัวให้ลูกด้วยความทนุถนอม เพียงไม่นานญาณิศาก็เริ่มรู้สึกตัว “น้องฟื้นแล้วครับน้าดา” “เป็นยังไงบ้างลูก เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ” ญาณิศาส่ายหน้าก่อนจะลุกขึ้นกอดมารดา “คนใจร้ายจับตัวหนูไป” ณชญาดาลูบหลังและไหล่ของลูกพร้อมกับพูดปลอบโยน “ขวัญเอ๋ยขวัญมา ไม่เป็นไรแล้วนะลูก พ่อพีทกับอาพอลไปช่วยหนูกลับมาได้อย่างปลอดภัย” “เป็นอะไรหรือเปล่าญาณิน” ฑีฆายุเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “ไม่เป็นไรค่ะ แล้วพี่ซันละคะเป็นอะไรไหม” “พี่ไม่เป็นไร กลับบ้านไปคราวนี้พี่จะไปฝึกเทควันโดให้มาก ๆ คราวหน้าจะได้ช่วยญาณินจากคนร้ายพวกนั้นได้” สองพี่น้องกอดกันและกันไว้อย่างอบอุ่น สายใยแห่งความผูกพันของเด็กน้อยทั้งสอง เรียกรอยยิ้มจากผู้ใหญ่ได้เป็นอย่างดี ทันใดนั้นโทรศัพท์ของธนวรรธน์ก็ดังขึ้น เขากดรับคุยอยู่สักพักก็วางสายก่อนจะหันมาบอกทุกคน “ตำรวจจับตัวคนร้ายได้สองคน กำลังนำตั
You May Also Like
ท่านประธานของสามโอรสแห่งสวรรค์พาตัวกลับบ้าน
เจียงจื่อหยา145.3K viewsรวมเรื่องสั้นสุดแซ่บ
กาสะลอง279.3K viewsเด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก407.9K viewsเกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ
อี้เสี่ยวเหวิน88.5K viewsรีเทิร์นรักมัดใจนายวิศวะ
PR Star Ploy161 viewsฉันตื่นขึ้นมาเป็น แวมไพร์สาว200ปี
จิตจักร์95 viewsสถานะเมียอุ้มบุญ
หินม่วง6 viewsMy Sweet หวานรักรองประธาน
เวย์ลินน์54 views
