Share

บทที่ 99

last update publish date: 2026-09-18 00:40:50

            ณชญาดาตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องของธนวรรธน์ ในเช้าวันต่อมา ซึ่งเขากำลังแต่งตัวอยู่ในขณะนั้น

            “ว่าไง มีอะไรหรือเปล่าถึงเข้ามาหาผมที่นี่” เขาหันมาเอ่ยถามก่อนจะหันกลับไปหยิบเสื้อเชิ้ตมาสวมใส่

            “ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ”

            ธนวรรธน์เดินมาหยุดยืนตรงหน้าเธอ “พูดมาได้เลย”

            “แต่งตัวให้เสร็จก่อนก็ได้ค่ะ ฉันรอได้”

            “คุณก็ช่วยผมสิจะได้เสร็จไว ๆ” เขาพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้เธอติดกระดุมเสื้อให้เขา

            ณชญาดาถอนหายใจก่อนจะทำตามคำขอของเขา

            “มีอะไรจะคุยกับผมก็พูดมาได้เลย”

            “ฉันตกลง”

            “ตกลงอะไร! พูดมาให้ฟังชัด ๆ ซิ”

            “ฉันจะแต่งงานกับคุณ”

            ธนวรรธน์คว้าร่างของเธอเข้ามาในอ้อมกอด สีหน้าและแววตาของเขาบ่งบอกถึงความดีใจ ที่เธอรับปากจะแต่งงานกับเขา

            “พูดจริงใช่ไหม” เขาย้อนถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

            “จริงค่ะ”

            “คุณรู้ไหมว่าผมดีใจที่สุดเลยที่คุณรับปากแต่งงานกับผม รอเดี๋ยวนะ”

            ธนวรรธน์เดินไปหยิบกล่องแหวนที่อยู่ในลิ้นชัก พร้อมกับนำมาสวมที่นิ้วนางด้านซ้ายของเธอ และยกมือข้างนั้นขึ้นมาจูบ หญิงสาวเผลอตัวขบริมฝีปากตัวเอง แก้มสองข้างแดงก่ำด้วยความขัดเขิน

            “ผมอยากมอบแหวนวงนี้ให้คุณนานแล้ว แต่เพิ่งจะมีโอกาสได้สวมมันให้คุณก็วันนี้เอง ชอบไหม”

            “ชอบค่ะ ขอบคุณนะคะ”

            “ตอนนี้คุณมีเจ้าของแล้วนะ และผมก็หวงคุณมากด้วย”

            ณชญาดาเผลอยิ้ม ยังไม่ทันไรเขาก็แสดงความเป็นเจ้าของในตัวเธอแล้ว

            “ญาณินรู้เรื่องนี้แล้วใช่ไหม”

            “รู้แล้วค่ะ ฉันคุยกับลูกเมื่อคืน”

            “ลูกว่ายังไงบ้าง”

            “เขาดีใจค่ะ ลูกอยากให้ฉันแต่งงานกับคุณ”

            ธนวรรธน์กอดหญิงสาวไว้ในอ้อมแขน

            “เราไปบอกข่าวดีนี้ให้ทุกคนรู้กันเถอะ ผมอยากจะแต่งงานกับคุณซะวันนี้พรุ่งนี้เลย ยิ่งเร็วเท่าไรยิ่งดี”

            “จะใจร้อนอะไรขนาดนั้นคะ”

            “ช้าเกินไปด้วยซ้ำ พรุ่งนี้เราไปจดทะเบียนสมรสกันนะ”

            “ตามใจคุณเลยค่ะ”

            ณชญาดารู้ดีว่าถึงพูดคัดค้านไปก็เท่านั้น พูดไปก็เสียเวลาเปล่า เพราะถึงยังไงเขาก็คงไม่ยอมอยู่ดี

            “ตามผมมา” ธนวรรธน์ฉุดมือเธอให้เดินตามเขาไป

            ธนวรรธน์จูงมือณชญาดาเดินเข้ามาในห้องอาหารท่ามกลางสายตาของทุกคน

            “อยู่กันพร้อมหน้าเลย ผมมีข่าวดีจะบอกกับทุกคน”

            “ข่าวดีอะไรเหรอครับลุงพีท”

            “แม่ดากำลังจะแต่งงานกับพ่อพีทไง”

            “ดีมากลูกที่ช่วยบอกข่าวดีนี้ให้ทุกคนฟัง” ธนวรรธน์พูดด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าเขาเปี่ยมไปด้วยความสุข

            ญาณิศาหัวเราะชอบใจออกมาอย่างมีความสุขเช่นกัน

            “ทำไมญาณินถึงเรียกลุงพีทว่าพ่อล่ะ” ฑีฆายุย้อนถามด้วยความสงสัย

            “ก็เพราะลุงพีทเป็นพ่อของญาณินไงครับ” ธนวรรธน์เป็นคนตอบคำถามนี้แทนลูกสาว หัวใจของเขาพองโตเมื่อได้ยินลูกเรียกเขาว่าพ่อ

            “ตามนั้นเลยพี่ซัน”

            “คุณอธิบายยังไงลูกถึงเข้าใจ” ธนวรรธน์กระซิบถาม

            “ความจริงไงคะ ที่สำคัญคือลูกรักคุณ และอยากให้ฉันแต่งงานกับคุณ ก็เลยยอมเข้าใจอะไรง่าย ๆ เด็ก ๆ มักจะไม่คิดอะไรซับซ้อนหรอกค่ะ”

            “ป้ายินดีกับความสุขของคุณสองคนด้วยนะคะ” จันทราแสดงความยินดีพร้อมรอยยิ้ม

            “ขอบคุณครับ/ขอบคุณค่ะ”

            “ถือเป็นข่าวดีที่สุดในรอบปี ยินดีด้วยนะครับ” ธนกฤตกล่าว

            “แล้วจะแต่งกันเมื่อไรคะ”

            “เร็วที่สุดเลยครับป้าจันทร์ วันนี้พรุ่งนี้ได้ยิ่งดี”

            “มันต้องใช้เวลาในการจัดเตรียมงาน จะใจร้อนแบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะคุณพีท”

            “คุณอยากได้งานแต่งงานแบบไหนญาดา”

            “ฉันไม่ต้องการพิธีใหญ่โตอะไร จัดกันแบบเรียบง่ายที่ไร่นี้ก็พอค่ะ”

            “จัดที่ไร่ก็ดีเหมือนกันนะครับพี่พีท บรรยากาศอบอุ่นเป็นกันเองดี คนงานของเราจะได้มาร่วมงานด้วย”

            “แน่ใจนะว่าคุณต้องการแบบนี้จริง ๆ ผมสามารถเนรมิตงานแต่งงานของเราให้ใหญ่โตหรูหรา เชิญแขกนับพันมาร่วมงานของเราได้เลยนะ ถ้าคุณต้องการแบบนั้นผมก็ยินดีทำ”

            “ไม่จำเป็นต้องสิ้นเปลืองแบบนั้นหรอกค่ะ แค่พิธีเล็ก ๆ ก็พอค่ะ”

            “งั้นก็ตกลงตามนี้ ป้าจันทร์ช่วยหาฤกษ์ให้เราด้วยนะครับ”

            “ได้ค่ะคุณพีท ป้าจะเป็นธุระจัดการเรื่องนี้ให้ค่ะ”

            ข่าวเรื่องการแต่งงานของธนวรรธน์และณชญาดา ถูกแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว เรียกได้ว่าเป็นข่าวที่คนให้ความสนใจ เพราะธนวรรธน์ถือเป็นนักธุรกิจแถวหน้าของจังหวัด และต่างก็ซุบซิบกันถึงเบื้องลึกเบื้องหลังความสัมพันธ์ของสองหนุ่มสาว

            แต่ส่วนใหญ่ก็จะลงความเห็นว่าทั้งคู่เหมาะสมกันดี อย่างน้อยก็ดีกว่าแต่งงานกับผู้หญิงอย่างวันวรุณ

            คนงานในไร่ที่รู้เรื่องงานมงคลที่กำลังจะถูกจัดขึ้นในเร็ววันนี้ ต่างก็ไชโยโห่ร้องออกมาด้วยความยินดี เพราะพวกเขารักและชื่นชอบอุปนิสัยของณชญาดา และก็ดีใจที่เธอจะมาเป็นนายหญิงของที่นี่ จึงต่างก็ช่วยกันคนละไม้คนละมือ เพื่อเนรมิตสถานที่ให้ออกมาสวยงาม ธนวรรธน์จ้างบริษัทออกาไนซ์มาจัดเตรียมงานแต่งงานของเขาโดยเฉพาะ

            งานนี้เขาทุ่มไม่อั้น เสียเงินไม่ว่าแต่เสียหน้าไม่ได้เด็ดขาด แม้จะเป็นงานเล็ก ๆ ตามความต้องการของณชญาดา แต่ทุกอย่างจะต้องออกมาสมบูรณ์แบบ จะมีความผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด

            เด็ก ๆ พากันสนุกสนานกับบรรยากาศแห่งความวุ่นวาย และเป็นตัวป่วนที่คอยสร้างรอยยิ้มให้กับทุกคน ญาณิศาดูมีความสุขเพิ่มขึ้นหลายเท่า

            ตั้งแต่รู้ความจริงว่าธนวรรธน์เป็นพ่อ หลังจากที่รู้ความจริงก็ตัวติดกับเขาตลอดเวลา ฑีฆายุก็เช่นกันน้องไปไหนเขาจะไปด้วยเสมอ และไม่ว่าธนวรรธน์จะไปทำอะไรที่ไหน ก็จะมีสองแสบวัยซนคอยล้อมหน้าล้อมหลังไปด้วยทุกครั้ง จนเป็นภาพที่ชินตาของทุกคน ในขณะที่ทุกคนกำลังเร่งจัดเตรียมงานแต่งงานที่จะมีขึ้นในอีกสองสัปดาห์

            ณชญาดากลับเลือกที่จะเร่งเขียนงานที่ต้องทำจนเสร็จ เธอส่งให้สองหนุ่มอ่าน ทั้งคู่มีคอมเม้นต์ให้แก้ไขเพียงเล็กน้อย เมื่อผ่านความเห็นชอบจากพวกเขาเรียบร้อยแล้วก็ส่งไฟล์งานนั้นให้จิรนันท์ พร้อมกับเชิญเธอมาร่วมงานแต่งงานของตัวเอง จิรนันท์อวยพรให้หญิงสาวมีความสุข และรับปากว่าจะเดินทางไปร่วมงานนี้แน่นอน

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เงาใจในเพลิงพรหม   บทที่ 109

    ธนวรรธน์โอบกอดเธอไว้ด้วยความดีใจ นัยน์ตาของเขาเปล่งประกายแห่งความสุข “ผมดีใจมากเลยรู้ไหม ขอบคุณสำหรับของขวัญล้ำค่าที่คุณมอบให้ผม” “หุบยิ้มบ้างก็ได้นะคะ ฉันรู้แล้วค่ะว่าคุณมีความสุขมากแค่ไหน” “เราไปบอกข่าวดีนี้กับทุกคนกันเถอะ” ธนวรรธน์และณชญาดาประกาศข่าวดีนี้ให้คนอื่นรู้ ทุกคนต่างก็โห่ร้องแสดงความยินดีกับเขา แม้แต่ญาณิศาเองก็ตื่นเต้นไม่น้อยที่รู้ว่าตนเองกำลังจะมีน้อง “น้องอยู่ในนี้เหรอคะแม่ดา” ญาณิศาวางมือบนหน้าท้องแบนราบของมารดา “ใช่แล้วลูก” “เข้าไปอยู่ได้ยังไง” เด็กน้อยเอ่ยถามด้วยความสงสัย คำถามของญาณิศาทำให้ผู้ใหญ่หลายคนอึ้งไป เพราะไม่รู้จะตอบคำถามนั้นยังไง และพร้อมใจกันยกหน้าที่นี้ให้ณชญาดาเป็นผู้ตอบ “พอหนูโตขึ้นหนูก็จะรู้คำตอบนี้เองค่ะ” “หนูก็เคยอยู่ในท้องของแม่ดามาก่อนใช่ไหมคะ” “ใช่ค่ะ ถึงแม้หนูจะตัวเล็กตอนอยู่ในท้องแม่ แต่หนูดิ้นเก่งมากเลย” “ญาณิศาขาแดนซ์ตัวจริงเสียงจริงอยู่ตรงนี้นี่เอง อาเพิ่งรู้นะว่าญาณินแดนซ์เก่งตั้งแต่ยัง

  • เงาใจในเพลิงพรหม   บทที่ 108

    “น่าสงสารคุณวันนะคะ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นตายร้ายดียังไง” “สงสารวันทั้งที่วันส่งคนมาจับตัวลูกของเราไปน่ะเหรอ คนแบบนี้ไม่น่าสงสารหรอกญาดา” “ฉันรู้ค่ะพีทว่าสิ่งที่เธอทำลงไปมันผิด แต่ฉันก็ไม่อยากที่จะไปซ้ำเติมอะไรเธอมากไปกว่านี้” “ใจดีมากเกินไปหรือเปล่าครับคุณญาดา” “ฉันแค่สงสารเธอเท่านั้นเองค่ะคุณพอล แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่เอาเรื่องนะคะ ฉันเชื่อค่ะว่ากฎแห่งกรรมยุติธรรมเสมอ ใครทำอะไรไว้ก็ต้องได้รับสิ่งนั้นเป็นการตอบแทน” “เราออกเดินทางกันดีกว่า ขืนชักช้าก็อาจจะตกไฟร์ทได้” “เดี๋ยวผมจะขับรถไปส่งพวกพี่ที่สนามบินเองครับ” “เด็ก ๆ ออกเดินทางกันได้แล้วลูก” ในขณะที่ทุกคนเดินไปขึ้นรถ ช้อยก็ถึงกับเข่าอ่อนเมื่อแอบได้ยินเรื่องราว เกี่ยวกับชะตากรรมเจ้านายของตัวเอง ดีนะที่ไม่พลอยติดร่างแหไปด้วย ไม่งั้นคงได้ไปกินข้าวแดงในคุกแน่ นาทีนั้นช้อยก็ตัดสินใจที่จะแปรพักตร์มาอยู่กับนายหญิงคนใหม่ของไร่ธนวรรธน์ ทั้งนี้เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง ถ้าขืนยังกระด้างกระเดื่องมีหวังได้โดนไล่ออกเป็นแน่ ใครจะว่ายังไงก

  • เงาใจในเพลิงพรหม   บทที่ 107

    ร่างกายของณชญาดาร้อนผ่าวไปกับการกระทำของเขา ลมหายใจหอบกระชั้นที่เป่ารดลงมาของอีกฝ่าย สร้างความวาบหวามให้เธอได้เช่นกัน ร่างสูงเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่กำลังคลอเคลียใกล้ชิดจนแทบเป็นเนื้อเดียวกัน ทำให้หญิงสาวคิดอะไรไม่ออก รู้แต่เพียงว่าอยากให้เขาพาเธอไปให้สุดทาง ไม่ว่าเขาจะพาเธอไปลงนรกหรือขึ้นสวรรค์ที่ไหน เธอก็พร้อมที่จะไปกับเขา ใช่แต่เธอเท่านั้นที่รู้สึก ร่างกายเขาเองก็แทบจะลุกโลดไปด้วยไฟรักที่ร้อนแรงเช่นกัน หญิงสาวยอมทำทุกอย่างตามเสียงกระซิบสั่งของธนวรรธน์ดุจต้องมนตร์ ไม่ว่าเขาสั่งให้ทำอะไรเธอก็ทำตามโดยไม่ขัดขืน อีกทั้งยังตอบสนองจุมพิตและโอบรัดร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามตามที่เขาร้องขอ แถมยังเผลอเบียดตัวเข้าหาเขาแทนการวิงวอนร้องขอให้เขาเติมเต็มสิ่งที่ขาดหาย ซึ่งธนวรรธน์ก็ทำตามคำวิงวอนนั้นโดยไม่รั้งรอ ความเชี่ยวชาญและช่ำชองของเขานั้น ไม่ทำให้หญิงสาวต้องเจ็บปวดอย่างที่เคยนึกหวั่น เพราะห่างหายจากเรื่องเหล่านี้มานานเท่ากับอายุของลูก แต่มันหาเป็นเช่นนั้น เธอรู้สึกแต่เพียงความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นในส่วนหนึ่งของร่างกายเท่านั้น เขาสัมผัสได้ถึงแรงปรารถนาที่ถูกซุ

  • เงาใจในเพลิงพรหม   บทที่ 106

    หลังจากเสร็จสิ้นพิธีการสำคัญบนเวที เจ้าบ่าวได้ทำเซอร์ไพรสเจ้าสาว ด้วยการออกมาโชว์สเต็ปการเต้นพร้อมกับน้องชายของเขา และที่จะขาดไม่ได้เลยคือสองแสบวัยซนประจำไร่ ไม่รู้ไปแอบซุ่มซ้อมเต้นกันมาตั้งแต่เมื่อไร เสียงกรี๊ดกร๊าดพร้อมเสียงปรบมือตามจังหวะดังขึ้นตลอดเวลา แขกที่มาร่วมงานดูจะชื่นชอบและสนุกสนานไปกับเซอร์ไพรสในครั้งนี้ การแสดงของพวกเขาได้สร้างความสุขและเสียงหัวเราะให้กับทุกคนที่มาร่วมงาน โดยเฉพาะณชญาดา ไม่เคยคิดเลยว่าคนอย่างธนวรรธน์จะลุกขึ้นมาทำอะไรที่เซอร์ไพรสเธอแบบนี้ เพราะมันไม่ใช่วิสัยของเขาแต่เขาก็ทำเพื่อเธอ หญิงสาวยิ้มออกมาอย่างมีความสุข และรู้สึกซาบซึ้งกับสิ่งที่เขาทำ เรียกได้ว่างานฉลองมงคลสมรสของธนวรรธน์และณชญาดา ได้ถูกจัดขึ้นในบรรยากาศที่อบอุ่นและเป็นกันเอง และคงจะเป็นที่กล่าวขานกันไปอีกพักใหญ่เกี่ยวกับบิ๊กเซอร์ไพรส์ของเจ้าบ่าว เมื่อถึงฤกษ์ส่งตัวเข้าหอคุณจันทราซึ่งเป็นผู้อาวุโสที่สุด ได้เป็นตัวแทนของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายมาให้โอวาทแก่คู่บ่าวสาว “ป้าขออวยพรให้พวกคุณทั้งสองดูแลซึ่งกันและกัน แล้วก็รักกันให้มาก ๆ ครองรักกันอย่า

  • เงาใจในเพลิงพรหม   บทที่ 105

    “จริงเหรอครับคุณวุธ” “จริงครับ แต่มันก็มีความสุขไปอีกแบบหนึ่ง คนเป็นแม่เหนื่อยกว่าเราเยอะ” “ไม่เป็นไรผมยอมเหนื่อยเพื่อลูก” “แล้วจะคอยดู อย่ามาบ่นให้ได้ยินนะ จะปล่อยให้เลี้ยงลูกคนเดียวให้เข็ดเลย” “อย่ามาขู่ผมเสียให้ยากเลย ผมไม่กลัวคำขู่ของคุณหรอกญาดา” “กลัวหน่อยไม่ได้เหรอคะ เราก็มีญาณินอยู่แล้วทั้งคน แค่นี้ก็พอแล้วเนอะ” ธนวรรธน์ยิ้มเมื่อได้ยินคำพูดออดอ้อนพร้อมกับยืนยันหนักแน่น “ไม่” ณชญาดาทำหน้าหนักใจกับเผด็จการทางความคิดของเขา แต่การมีลูกก็ไม่ได้แย่ ถึงจะทำให้เหนื่อยแต่ก็มีความสุข เมื่อได้เฝ้ามองพัฒนาการในทุกย่างก้าวของพวกเขา ความคิดของหญิงสาวต้องหยุดชะงักลงเมื่อได้ยินคำพูดของจิรนันท์ “ตอนแรกที่ญาดาปฏิเสธที่จะรับงานนี้ พี่นึกว่าเป็นเพราะไม่อยากทิ้งญาณินไปทำงานที่ต่างจังหวัดตามลำพัง ที่แท้คุณพีทกับญาดาเคยมีอดีตร่วมกันมาก่อน แต่ต้องเลิกลากันไปก่อนจะย้อนกลับมาคบกันใหม่อีกครั้ง แบบนี้เขาเรียกว่าลมพัดหวนใช่ไหมคะ นี่ล่ะนะที่โบราณว่าคู่กันแล้วก็ไม่แคล้วกัน” “แต่กว่าที่พวกเข

  • เงาใจในเพลิงพรหม   บทที่ 104

    ณชญาดาเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับน้ำที่จะใช้เช็ดตัวให้ญาณิศา ธนวรรธน์ดึงตัวฑีฆายุให้นั่งบนตักเขา หญิงสาวเช็ดตัวให้ลูกด้วยความทนุถนอม เพียงไม่นานญาณิศาก็เริ่มรู้สึกตัว “น้องฟื้นแล้วครับน้าดา” “เป็นยังไงบ้างลูก เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ” ญาณิศาส่ายหน้าก่อนจะลุกขึ้นกอดมารดา “คนใจร้ายจับตัวหนูไป” ณชญาดาลูบหลังและไหล่ของลูกพร้อมกับพูดปลอบโยน “ขวัญเอ๋ยขวัญมา ไม่เป็นไรแล้วนะลูก พ่อพีทกับอาพอลไปช่วยหนูกลับมาได้อย่างปลอดภัย” “เป็นอะไรหรือเปล่าญาณิน” ฑีฆายุเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “ไม่เป็นไรค่ะ แล้วพี่ซันละคะเป็นอะไรไหม” “พี่ไม่เป็นไร กลับบ้านไปคราวนี้พี่จะไปฝึกเทควันโดให้มาก ๆ คราวหน้าจะได้ช่วยญาณินจากคนร้ายพวกนั้นได้” สองพี่น้องกอดกันและกันไว้อย่างอบอุ่น สายใยแห่งความผูกพันของเด็กน้อยทั้งสอง เรียกรอยยิ้มจากผู้ใหญ่ได้เป็นอย่างดี ทันใดนั้นโทรศัพท์ของธนวรรธน์ก็ดังขึ้น เขากดรับคุยอยู่สักพักก็วางสายก่อนจะหันมาบอกทุกคน “ตำรวจจับตัวคนร้ายได้สองคน กำลังนำตั

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status