บทที่ 13 ไร้สิ้นหนทาง

        อาจารย์อู๋ชายชราอายุแปดสิบปีอ่านบทความของลูกศิษย์ที่ตนหวังรับเป็นคนสุดท้ายด้วยแววตาปลาบปลื้ม

                “คุณชายรองเพ่ยก้าวหน้าขึ้นไม่น้อยเลย” แววตาชื่นชมมองมายังอี้เฉิงที่นั่งรออย่างใจจดใจจ่อ

                “เพราะมีอาจารย์คอยชี้แนะขอรับ” บุรุษหนุ่มยิ้มกว้าง

                “หากจะสอบให้ได้ขุนนางปีนี้เจ้าทำได้แน่ แต่ถ้าหากอยากหวังตำแหน่งจอหงวนยังห่างไกลนัก” อาจารย์อู๋กล่าวตามตรง

                “ศิษย์ไม่หวังตำแหน่งสูงเพียงนั้น เพียงไม่ทำให้มารดากับคนในครอบครัวต้องผิดหวังก็พอ” อี้เฉิงกล่าวพลางมองไปยังซูเม่ยที่นั่งยิ้มยินดีกับเขาอยู่มุมห้อง

        วันนี้ทุกอย่างดูสดใสไปหมด การตรากตรำเรียนตำรามากว่าสองเดือนของอี้เฉิงไม่สูญเปล่า บุรุษตัวสูงยิ้มหน้าบานเดินออกจากสำนักศึกษาอย่างภาคภูมิ ทำซูเม่ยที่เดินตามหลังอดขำกับความภาคภูมิใจนี้ของคุณชายตนไม่ได้

                “วันนี้เจ้าอยากกินอะไร ข้าเลี้ยงเอง” อี้เฉิงหันกลับมาถามสาวใช้ที่เดินตามหลัง

                “อืม....” ซูเม่ยคิดหนัก นางต้องกินของอร่อย ๆ สมกับที่เหน็ดเหนื่อยช่วยทบทวนตำราให้เขามาสองเดือนเต็ม

                “เช่นนั้นกินบะหมี่เถอะ”

                “ข้าอุตส่าห์เป็นเจ้ามือเหตุใดเลือกกินอาหารราคาถูกนัก” อี้เฉิงกอดอก จ้องมองสตรีเบื้องหน้าอย่างสงสัย

                “เอาเถิดน่า ท่านเป็นคุณชายผู้สูงส่งตั้งแต่เกิดไม่รู้หรอกว่าของอร่อยไม่ได้ขึ้นอยู่กับราคาเสมอไป” ซูเม่ยกล่าวพลางดึงแขนเสื้ออีกฝ่ายให้ตามนางไป

        ตรอกคับแคบหลังเมือง ชาวเมืองแต่กายแสนธรรมดากำลังจับจ่ายใช้สอยประจำวัน ข้าวของคุณภาพดีไม่แพ้ร้านกลางเมืองถูงวางขายในแผงลอยเต็มสองข้างทาง

                “ในเมืองหลวงมีที่แบบนี้ด้วยหรือ?” อี้เฉิงอุทานพลางเดินตามหลังซูเม่ยต้อย ๆ

                “ยังมีอีกมากที่ท่านไม่รู้คุณชายเพ่ย” นางหันมากล่าวกับเขา

                “ท่านรู้หรือไม่ว่าแจกันนี้ราคาเท่าไหร่” ซูเม่ยยกแจกันที่ตั้งขายข้างทางถามอี้เฉิง

                “เนื้อดินเผาละเอียด ลวดลายสวยงามเช่นนี้คงไม่ต่ำกว่าสิบตำลึงกระมัง” แม้ร้านจะเป็นแผงลอยแต่อี้เฉิงมองว่าสินค้าในร้านมีคุณภาพไม่น้อย

                “เถ้าแก่แจกันท่านถึงสิบตำลึงหรือไม่” ซูเม่ยยิ้มให้กับอี้เฉิงก่อนหันไปถามเจ้าของร้าน

                “คุณหนูท่านนี้ แจกันเหล่านี้ข้าทำเองราคาหนึ่งตำลึงแปดเฟื้องเท่านั้น หากท่านอยากได้ข้าลดให้อีกก็ได้” ชายชราผมขาวโพลนตอบอย่างใสซื่อ

                “เหตุใดถูกเช่นนี้เล่า?” เป็นอี้เฉิงที่ตกใจกับราคาแจกันแสนวิจิตรในมือซูเม่ย

                “ข้าเอา บุรุษผู้นี้จะเป็นผู้จ่ายเงิน” นางกล่าวกับพ่อข้าพลางปรายตามองคุณชายของตนให้จ่ายเงินค่าแจกัน

        อี้เฉิงมิได้กล่าวขัดขืนใด ๆ เขายื่นเงินให้กับพ่อค้าอย่างว่าง่ายก่อนจะเดินตามซูเม่ยไป

                “ในตรอกนี้ล้วนเป็นชาวบ้านธรรมดา ที่ไม่มีสิทธิ์ค้าขายได้ทัดเทียมตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง” นางเริ่มอธิบายระหว่างทางที่เดินหาร้านบะหมี่

                “ทำไมเล่า ราชสำนักไม่ได้ห้ามค้าขายไม่ใช่หรือ”

                “ก็อย่างที่ท่านเคยบอกกับข้า ขุนนางมีอำนาจมากพวกเขาบีบบังคับให้ชาวบ้านขายของให้ตนในราคาถูก จากนั้นก็นำไปขายเองก่อนจะใช้อำนาจขุมขู่ไม่ให้เจ้าของสินค้าได้มีโอกาสเข้าไปค้าขายในเมือง”

                “แล้วพวกเขายอมหรือ?”

                “ไม่ยอมได้หรือ หากไม่ยอมก็คงต้องเดือดร้อนทั้งครอบครัวแน่” ซูเม่ยหยุดเดิน หันมาจ้องมองคุณชายที่พึ่งออกท่องโลกกว้างเป็นครั้งแรก

                “เหตุใดเจ้าที่พึ่งเข้าเมืองหลวงถึงรู้เรื่องพวกนี้ดีนัก” อี้เฉิงเริ่มสงสัยในตัวสาวใช้

                “ข้าเดินเล่นไปทั่วระหว่างรอท่านฝึกดาบในแต่ละวัน จึงพบตรอกนี้เข้าโดยบังเอิญ”

                “นั่นไงถึงแล้วร้านบะหมีที่ว่า” ซูเม่ยยิ้มกว้างชี้ไปยังเพิงไม้ข้างทางที่มีโต๊ะนั่งอยู่สองสามตัว

                “เร็วเข้านั่งลงข้าหิวแล้ว” นางดึงแขนเสื้อของอี้เฉิงให้ตามมา

                “ร้านแบบนี้ก็กินได้หรือ” คุณชายอย่างเขาไม่เคยเจอร้านเล็กเช่นนี้มาก่อน

                “อย่าดูที่ภายนอก ร้านบะหมี่แสนธรรมดาเช่นนี้จะทำให้ท่านลืมอาหารขึ้นชื่อของหออี้หนันเลยล่ะ”

        ยังไม่ทันที่อี้เฉิงจะได้โต้แย้ง บะหมี่ที่ยังไม่ถูกสั่งก็ถูกวางต่อหน้าเสียแล้ว เขาได้แต่มองซูเม่ยอย่างงงงวย

                “ร้านมีอาหารอย่างเดียวน่ะ ไม่ต้องสั่งเถ้าแก่ก็รู้ว่าจะกินอะไร” นางยิ้มแห้งพลางดึงชามบะหมี่มาเป่าให้หายร้อน ก่อนดันกลับไปให้อีกฝ่าย

                “หายร้อนแล้ว ท่านลองชิมดู”

        อี้เฉิงแข็งทื่อกับการกระทำของนาง เขาไม่คิดว่าซูเม่ยจะเอาใจใส่ถึงเพียงนี้ เขาไม่ชอบกินอาหารร้อนตั้งแต่ไหนแต่ไรไม่นึกว่านางจะรู้ด้วย

                “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่กินอาหารร้อน”

                “สังเกตเอาน่ะ ข้าเห็นท่านมักนั่งมองอาหารอยู่เป็นชั่วยามกว่าจะกินลงไป จึงเดาว่าคงไม่ชอบของร้อน” ซูเม่ยกล่าวพลางคีบบะหมี่เข้าปาก

        คำตอบของนางกลับทำให้หัวใจของอี้เฉิงอบอุ่นอย่างน่าประหลาด เขาอดยิ้มให้กับท่าทางการกินอย่างเอร็ดอร่อยของนางไม่ได้ ท่าทางที่ออกรสออกชาติโดยไม่เขินอายทำให้เขาเองคิดอยากอาหารตามไปด้วย

                “อื้อ อร่อยใช้ได้นี่” เพียงกินคำแรกเขามั่นใจเลยว่าร้านอี้หนันก็มิอาจทำได้อร่อยเช่นนี้

                “บอกแล้ว ท่านต้องชอบแถมราคายังเพียงหนึ่งร้อยอีแปะ ถูกว่าร้านอี้หนันที่อาหารหนึ่งจานก็หนึ่งตำลึงไปแล้ว”

                “น่าเสียดายที่ของพวกนี้ถูกขายแค่ในตรอกเล็ก ๆ” อี้เฉิงทอดสายตาออกไปยังร้านรวงต่าง ๆ

                “เช่นนั้นหากท่านได้เป็นขุนนาง คุณชายเพ่ยก็ช่วยพวกเขาหน่อยได้หรือไม่ ชาวเมืองเหล่านี้แม้ขยันเพียงใดแต่ก็ยังไม่สามารถลืมตาอ้าปากได้ ไหนจะถูกกิจการของพวกขุนนางบังคับให้ขายสินค้าในเมืองไม่ได้ แล้วยังต้องถูกเก็บภาษีที่สูงกว่าราชสำนักกำหนดอีก” ซูเม่ยจ้องตาบุรุษเบื้องหน้าขอความเห็นใจ

        อี้เฉิงมองลึกเข้าไปในตาคู่งาม ประกายระยิบระยับในดวงตาสาวใช้ของตนทำให้เขาตกอยู่ในภวังค์ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ซูเม่ยมีผลกับชีวิตของเขามากขึ้นเรื่อย ๆ แววตาที่ใสซื่อเปิดเผยนี้ยากจะทำให้เขาปฏิเสธได้

                “อือ ข้ารับปาก”

                “ขอบคุณคุณชายล่วงหน้า” รอยยิ้มกว้างประดับบนใบหน้างามของซูเม่ยอีกครั้ง

        รถม้าวิ่งผ่านจวนตระกูลมู่ อี้เฉิงเลิกคิ้วมองซูเม่ยด้วยความงุนงง เส้นทางนี้อยู่คนละฝั่งกับจวนแม่ทัพการผ่านมาบนถนนเส้นนี้จึงไม่ใช่เรื่องปกติ

                “ทำไมต้องมาตระกูลมู่?”

                “นำแจกันมาให้คุณหนูมู่อย่างไรเล่า” ซูเม่ยยกแจกันมาอุ้มไว้

                “ข้านึกว่าเจ้าอยากได้เสียอีก” อี้เฉิงมีท่าทีผิดหวัง

                “ข้าอยู่ในเรือนสาวใช้จะต้องการแจกันไปทำไม ไม่กี่วันก่อนตอนท่านไปฝึกดาบหยุนเสี่ยวกับข้าได้เดินเล่นในเมือง นางจ้องมองแจกันแต่ไม่ซื้อเพราะราคาของมันค่อนข้างสูง”

        อี้เฉิงเข้าใจความหมายของซูเม่ยในทันที แจกันนี้คงจะถูกมอบให้คุณหนูมู่ในนามของตัวเองแน่

                “ท่านเอาลงไปให้เถอะ บอกนางว่ารู้จากข้าว่าเห็นนางอยากได้จึงซื้อมาให้ และกำชับสาวใช้ด้วยว่าราคาของมันเพียงหนึ่งตำลึง นางจึงจะไม่คิดว่าท่านใช้ของมีราคาหวังซื้อน้ำใจนาง” ซูเม่ยอธิบายเสร็จสรรพ ก่อนยื่นแจกันให้อีกฝ่าย