ข้าจำได้แล้ว

จ้าวเยี่ยนเจียวอดทนต่อความรังเกียจที่อยากจะสะบัดมือของจ้าวเสวี่ยออกไป การแสดงความรักใคร่ฉันท์พี่น้องครั้งนี้ นับว่าแสดงได้ไม่เลว

นางยื่นมือไปจับมือของจ้าวเสวี่ย ได้เห็นรอยยิ้มที่แสดงออกอย่างดีใจบนใบหน้าเพราะคิดว่านางจะญาติดีด้วย จ้าวเยี่ยนเจียวหัวเราะเยาะในใจ แล้วบีบมือของจ้าวเสวี่ยอย่างแรง

จ้าวเสวี่ยรู้สึกเจ็บขึ้นมาทันที ร้อง “อ๊า” ออกมาอย่างเจ็บปวด

“โอ้ ขอโทษ ขอโทษ” จ้าวเยี่ยนเจียวแสดงท่าทางเหมือนทำผิดอะไรไป นางรีบปล่อยมือของจ้าวเสวี่ย มองอย่างตื่นตระหนกแล้วพูดว่า “ข้าทำให้เจ็บหรือไม่? ตั้งแต่เด็กข้าก็แรงเยอะ ควบคุมตัวเองไม่ได้ เจ้าไม่เป็นไรนะ?”

ใบหน้าเล็กๆ ของจ้าวเสวี่ยซีดเผือดเพราะความเจ็บ แต่ไม่สามารถแสดงความโกรธออกมาได้ นางจึงพูดด้วยสั่นๆ ว่า “ไม่เป็นไร พี่รองไม่โทษเจ้า เมื่อเทียบกับความยากลำบากที่เจ้าต้องเจอมาหลายปี ความเจ็บแค่นี้ของพี่จะนับว่าเป็นอะไรได้”

“เห็นท่าทางของพี่สาวข้าก็จำได้แล้วจริงๆ ว่าท่านคือพี่รอง คุณหนูรองของตระกูลจ้าว พี่รองยังใจดีเหมือนเดิม ไม่แปลกใจที่ใครๆ ก็พูดถึงแต่ความดีงามของท่าน” จ้าวเยี่ยนเจียวตั้งใจมองไปทางจ้าวซิ่นก็เห็นว่านางกำลังทำหน้าบูดบึ้ง

ในสายตาของคนนอก คุณหนูที่เอาแต่ใจอย่างจ้าวซิ่นมีดีกว่าจ้าวเสวี่ยแค่ฐานะที่เป็นบุตรสาวของฮูหยินเอกเท่านั้น “ดีกว่าคนที่เอาแต่พูดว่าตัวเองเป็นคุณหนูของฮูหยินเอกของตระกูลจ้าวตั้งไม่รู้เท่าไหร่”

รอยยิ้มบนใบหน้าของจ้าวเสวี่ยแทบจะประคองไว้ไม่ได้แล้ว ภาพของจ้าวเยี่ยนเจียวที่อยู่ในใจนางคือคนโง่ที่แค่ให้ของกินก็มีความสุข ตอนนี้เห็นนางยิ้มอย่างไร้เดียงสา แต่ถ้อยคำที่เอ่ยอออกมาจากปากกลับคมเหมือนมีด มีตรงไหนกันที่โง่งมเหมือนเมื่อก่อน?

คำพูดของจ้าวเยี่ยนเจียวทิ่มแทงใจจ้าวซิ่นจนรู้สึกเจ็บปวด นางไม่สนใจสายตาของคนอื่น ผลักจ้าวเสวี่ยไปอย่างไม่เกรงใจ “เสแสร้ง ทำตัวน่ารังเกียจจริงๆ”

จ้าวเสวี่ยเซถลา สาวใช้ชื่อเสี่ยวฉิงที่อยู่ใกล้ๆ รีบเข้าไปพยุงนางไว้ แล้วมองเฉินมามา[1]ที่ยืนอยู่ด้านหลังจ้าวซิ่น ก่อนจะพูดกับจ้าวเสวี่ยว่า “คุณหนูสามอย่าโกรธเลยนะเจ้าคะ ที่นี่คนมาก รีบพาจ้าวสี่[2]กลับบ้านก่อนดีกว่า”

เฉินมามาที่อยู่ข้างหลังจ้าวซิ่นเป็นคนรับใช้ที่ฮูหยินเว่ยนำติดตัวมาเป็นสินเดิม เป็นคนรับใช้ที่ซื่อสัตย์ของเรือนรอง

ตระกูลจ้าวมาถึงรุ่นนี้ ไม่ได้มีลูกหลานมากมายนัก เรือนใหญ่มีบุตรชายบุตรสาวสายตรงและบุตรสาวของอนุอย่างละคน แต่เรือนรองกลับน่าเศร้ากว่า นายท่านรองเสียชีวิตไปแล้ว ไม่มีบุตรชาย เหลือเพียงแค่บุตรสาวสองคนคือจ้าวซิ่นที่เป็นบุตรสาวฮูหยินเอก และจ้าวเยี่ยนเจียวที่เป็นบุตรสาวของอนุ ฮูหยินเว่ยจึงรักจ้าวซิ่นเหมือนแก้วตาดวงใจ

ถ้าถามว่าคนที่ฮูหยินเว่ยรักมากที่สุดคือใคร แน่นอนว่าคือจ้าวซิ่น แต่คนที่นางเกลียดที่สุดนอกจากฮูหยินรองที่ตายไปแล้วก็คือจ้าวเยี่ยนเจียวบุตรสาวของนาง ตอนที่ไล่จ้าวเยี่ยนเจียวออกจากตระกูลจ้าว ฮูหยินเว่ยใช้ความพยายามไม่น้อย และคิดว่าต่อไปจะไม่ต้องเจอคนอย่างนางอีกตลอดชีวิต แต่ใครจะรู้ คนคำณวน ก็ยังสู้ฟ้าลิขิตไม่ได้[3]

เฉินมามาอดทนต่อความไม่พอใจ เดินเข้าไปพูดว่า “คุณหนูสี่ คุณหนูสามเป็นห่วงท่านจริงๆ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมายังขอร้องฮูหยินให้ยอมให้ท่านกลับมาตระกูลจ้าว คุณหนูสี่อย่าทำตัวเป็นคนไม่รู้บุญคุณนักเลยเจ้าค่ะ”

จ้าวเยี่ยนเจียวมองเฉินมามาที่พูดขึ้นมาด้วยสายตาเย็นชา นางจำได้ว่าคนคนนี้เป็นคนรับใช้ที่ติดตามฮูหยินเว่ยมารดาของจ้าวซิ่นมาตั้งแต่เกิด ฮูหยินเว่ยดีกับจ้าวซิ่นทุกอย่าง ตั้งแต่เด็กก็ให้แต่สิ่งที่ดีที่สุดแก่นาง แม้แต่คนรับใช้ก็คัดเลือกมาอย่างดี เพราะมีเฉินมามาอยู่ คนที่ทำงานรับใช้ให้กับจ้าวซิ่นจึงซื่อสัตย์มาก

สายตาของนางจับจ้องไปที่จินจื่อ จินจื่อเข้าใจคำถามที่ไม่ได้เอ่ยปากของคุณหนู นางจึงพยักหน้าเล็กน้อย นางจำคนผู้นี้ได้ คือคนนี้ที่เคยไปสอบถามเรื่องของคุณหนูที่หงเสีย

“ผ่านมาสิบปีแล้ว ตอนนี้มาหาข้าให้กลับไป ต้องการทำอะไร?” จ้าวเยี่ยนเจียวหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มของนางน่ารักมาก แต่คำที่พูดออกมาแต่ละคำกลับเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย “ตั้งใจจะขุดหลุมให้ข้ากระโดดลงไป หรือจะให้ข้าไปรับผิดชอบอะไรอีก?”

“คุณหนูสี่ พูดอะไรเช่นนั้น?” เฉินมามาอยู่ในบ้านมาหลายปี เพราะมีฮูหยินเว่ยหนุนหลัง คนรับใช้จึงให้ความเคารพอย่างมาก นางรู้สึกดูถูกคุณหนูที่ไม่มีพ่อไม่มีแม่คนนี้ “ดูเหมือนว่าคุณหนูสี่จะละเลยกฎเกณฑ์ไปหมดแล้วในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ไม่รู้จักกาลเทศะ หลังกลับไปที่จวนจ้าวแล้ว คงต้องเรียนรู้ใหม่ให้ดี อย่าได้ล่วงเกินผู้อาวุโส ทำให้คุณหนูสามที่ขอร้องให้ท่านต้องลำบาก”

แม้จะเป็นแค่คนรับใช้ แต่คำพูดที่ใช้พูดกับนางกลับดูเหมือนกำลังลดตัวลงมา จ้าวเยี่ยนเจียวยิ้มเยาะที่มุมปาก “ไม่ต้องหรอก ความหวังดีของพวกเจ้าข้าคงรับไว้ไม่ได้”

“น้องสี่ แม้ว่าในใจเจ้าจะมีความแค้นอะไร แต่หลายปีมานี้ก็ควรจะปล่อยวางได้แล้ว” จ้าวซิ่นยังไม่ยอมแพ้พยายามโน้มน้าวต่อ “เจ้าก็อายุไม่น้อย ควรจะคิดเรื่องการแต่งงานได้แล้ว การกลับไปที่ตระกูลจ้าวก็เพื่อจะสามารถหาคู่ครองที่ดีให้เจ้าได้”

เมื่อพูดถึงเรื่องการแต่งงานของนาง จ้าวเยี่ยนเจียวก็กะพริบตาแสดงท่าทางงุนงง “แทนที่ท่านจะมาเป็นห่วงข้า ไม่สู้ท่านคิดเรื่องของตัวเองจะดีกว่า เรื่องของข้ามีท่านป้าของข้าจัดการให้ก็พอแล้ว”

“คุณหนูสี่ พูดถึงป้าของท่าน” เฉินมามาพูดด้วยความรังเกียจ “ข้าไปสืบมาแล้ว นางก็แค่คนโง่ที่ทำงานในหงเสียและใช้ชีวิตอยู่ได้ก็เพราะมีผู้อาวุโสคอยดูแล เจ้ายังหวังว่า...”

เพี้ยะ!

เฉินมามายังพูดไม่จบ จ้าวเยี่ยนเจียวก็ตบหน้านางไปแล้ว!

[1] มามา ใช้เรียกคนรับใช้สตรีที่มีอายุ เช่นแม่นม แม่บ้านอาวุโส หรือผู้สอนกิริยามารยาทให้คุณหนู

[2] เป็นการเรียกแบบไม่ให้เกียรติ

[3] ต่อให้วางแผนดีแค่ไหนก็ยังไม่สู้ฟ้าลิขิต