ข้าเป็นคนไม่รู้จักมารยาท

เสียงตบหน้าดังสนั่น ความเงียบก็เข้าปกคลุมรอบๆ

เฉินมามากุมใบหน้าของตัวเอง มองจ้าวเยี่ยนเจียวอย่างไม่เชื่อสายตา

“เจ้าทำอะไรน่ะ?” จ้าวซิ่นโกรธจัด เดินเข้าไปผลักจ้าวเยี่ยนเจียวอย่างแรง “ทำไมถึงตบหน้าแม่นมของข้า?”

“ก็เพราะนางดูหมิ่นท่านป้าของข้า” จ้าวเยี่ยนเจียวโบกมือผลักจ้าวซิ่นออกไปทันที

จ้าวซิ่นเซไปหลายก้าว ถ้าไม่ใช่เพราะสาวใช้สองคนข้างหลังคอยประคองไว้ นางก็คงล้มลงไปแล้ว นางตวัดสายตามองจ้าวเยี่ยนเจียวอย่างโกรธแค้นจนแทบกระอักเลือด

จ้าวเยี่ยนเจียวเห็นความอาฆาตในสายตาของจ้าวซิ่น แต่นางไม่ได้สนใจ

“น้องสาว” จ้าวเสวี่ยตกตลึงกุมหน้าอกตัวเอง นางตกใจที่เห็นจ้าวเยี่ยนเจียวคนโง่งมลงมือตบคน “มารยาทของเจ้าอยู่ที่ไหน?”

“มารยาท? อะไรคือมารยาท?” จ้าวเยี่ยนเจียวสะบัดมือไปมา เมื่อครู่ที่นางไม่ได้ใช้แรงทั้งหมดก็ถือว่ามีน้ำใจมากแล้ว “เมื่อกี้ยายแก่เฉินของพวกเจ้าก็บอกแล้วว่าข้าเป็นคนไม่รู้จักมารยาทและไม่รู้จักกาลเทศะ ข้ารู้แค่ว่าหากใครไม่ทำตามใจข้า ข้าก็จะลงมือทันที ทำไม? ไม่พอใจหรือ?”

เห็นท่างอวดดีของจ้าวเยี่ยนเจียว เฉินมามาก็โกรธจนพูดไม่ออก แม้แต่จ้าวซิ่นที่ปกติจะหยิ่งผยองยังอึ้งไปไปชั่วขณะ

จ้าวเสวี่ยเห็นก็รู้สึกขุ่นเคืองใจ กดความโกรธไว้เต็มท้อง รอยยิ้มบนใบหน้าหายไป “น้องสี่ พวกเราเป็นห่วงเจ้าจริงๆ ตอนนี้ในบ้านกำลังจะมีพิธีแต่งงานกับจวนโหวในเมืองหลวง ถ้าเจ้ายินดีที่จะกลับมา พี่กับน้องสามจะช่วยให้เจ้ามีโอกาสกลับตัวกลับใจได้”

คำพูดของจ้าวเสวี่ยฟังดูไร้เหตุผลสิ้นดี จ้าวเยี่ยนเจียวสามารถเมินเฉยได้ แต่เมื่อพูดถึงจวนโหวนางก็ต้องใส่ใจให้มาก “พูดให้ชัดเจนหน่อย”

เมื่อเห็นสีหน้าของจ้าวเยี่ยนเจียว จ้าวเสวี่ยก็หัวเราะเยาะในใจ ดูเหมือนจะเป็นแค่เด็กผู้หญิงที่ไม่รู้จักโลก เมื่อได้ยินชื่อจวนโหวก็ตาโตขึ้นมาทันที

“เจ้าก็รู้ว่าแม่ใหญ่ของข้าเป็นลูกพี่ลูกน้องกับฮูหยินเรือนรองของจวนโหว” จ้าวเสวี่ยลดเสียงลง พูดกระซิบข้างหูของจ้าวเยี่ยนเจียว “ตอนนี้ต้องการจะเกี่ยวดองกัน ให้น้องสามแต่งงานกับคุณชายรองจวนโหว”

เรื่องนี้จ้าวเยี่ยนเจียวได้ยินจากเยว่ฉีอวิ๋นมาแล้ว แต่ยังไม่เคยได้ยินจากปากของจางเจิ้งเหอ นางรู้สึกไม่พอใจ แต่ก็ไม่กล้าถามตรงๆ ตอนนี้เมื่อฟังจากปากจ้าวเสวี่ยแล้ว เรื่องนี้เป็นที่แน่นอนแล้วหรือ?

การแต่งงานครั้งนี้ถือว่าตระกูลจ้าวปีนบันไดสูง เพราะถึงแม้คุณชายรองของจวนโหวจะไม่มีตำแหน่งสืบทอด แต่ความดีความชอบที่สะสมมาหลายชั่วอายุคน แต่ละอย่างล้วนเพิ่มเกียรติให้จวนโหว ตอนนี้บุตรชายคนโตของจางโหวรักน้องชายของตนมาก ดังนั้นตราบใดที่ยังมีพี่ชายคนนี้อยู่ คุณชายรองแม้ไม่ต้องทำอะไร ก็สามารถใช้ชีวิตที่มั่งคั่งและมั่นคงได้

บนโลกนี้มีสิ่งที่ไม่ยุติธรรมมากมายเหลือเกิน นางหันไปมองจ้าวซิ่น นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่นางรู้สึกอิจฉาผู้หญิงคนนี้ มีมารดาคอยปกป้องดูแลและตอนนี้กำลังจะมีสามีที่สง่างาม...

“พูดตรงๆ การแต่งงานครั้งนี้เป็นพี่สามที่ได้เปรียบมาก”

“พูดจาเหลวไหล!” จ้าวซิ่นด่าโดยไม่คิด “ใครไม่รู้บ้างว่าคุณชายรองเป็นคนป่วยที่หายใจออกมากกว่าหายใจเข้า ไม่รู้ว่าจะไปเฝ้ายมบาลเมื่อไหร่ ข้าแต่งงานไปก็ต้องรอเป็นหม้าย”

จ้าวเยี่ยนเจียวขมวดคิ้ว จ้องหน้าจ้าวซิ่นอย่างแรง เมื่อเทียบความงามของจ้าวซิ่นกับความสง่างามของจางเจิ้งเหอแล้ว นี่ต่างกันราวฟ้ากับเหว คนอื่นไม่รังเกียจนาง แต่นางกลับรังเกียจคนอื่น?

“พูดจาเหลวไหลอะไร! ถึงแม้ร่างกายเขาจะไม่ดี แต่เขาก็เป็นคู่หมั้นของเจ้า”

“ข้าไม่แต่งงานกับคนไร้ประโยชน์” จ้าวซิ่นไม่สนใจว่าคำพูดของตนจะบาดหูคนฟัง

มองสตรีที่เอาแต่ใจและไร้เหตุผลตรงหน้า นางกำลังจะได้ใช้ชีวิตคู่กับจางเจิ้งเหอ จ้าวเยี่ยนเจียวก็รู้สึกขยะแขยงในใจ “ช่างเป็นการเอาอาหารเลิศรสมาให้หมูเขมือบเสียจริงๆ”

“เจ้าว่าอะไรนะ?”

“ข้าบอกว่า...” จ้าวเยี่ยนเจียวพูดซ้ำอีกครั้งอย่างไม่ไว้หน้า “อาหารเลิศรสอย่างคุณชายรองเป็นของดี ถูกหมูอย่างเจ้าที่ไม่รู้จักอะไรเลยเขมือบจนเสียของ บอกว่าคุณชายรองเป็นคนไร้ประโยชน์หรือ? เจ้าลองไปส่องกระจกดูตัวเองสิ หน้าตาแบบเจ้า ข้ากลัวว่าคุณชายรองมองแล้วจะปวดใจมากกว่า”

“เจ้า!” สิ่งที่จ้าวซิ่นโกรธที่สุดคือการที่คนอื่นบอกว่านางหน้าตาไม่ดี ใบหน้าของนางเริ้มบิดเบี้ยว กำลังจะเข้าไปตบจ้าวเยี่ยนเจียว

จ้าวเยี่ยนเจียวจ้องมองนางอย่างแค้นเคือง กำมือแน่นแล้วเหวี่ยงออกไปตรงหน้า  “หากเจ้ากล้าลงมือ ข้าก็จะตบเจ้า! เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะตบจนแม่ของเจ้าจำเจ้าไม่ได้!”

จ้าวซิ่นมองกำปั้นที่เหวี่ยงมาตรงหน้า นางหยุดชะงักไปทันที บนใบหน้าของนางนอกจากความตกใจแล้วยังมีความหวาดกลัวปนอยู่ในนั้น นางพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียวเป็นเวลานาน