ข้าไม่ใช่โรงทาน

คำพูดเชิญชวนนางพูดออกไปแล้ว หากจะปฏิเสธนางก็หาทางลงไห้ ฮูหยินเว่ยหัวเราะเยาะ ปล่อยให้นางทำตามใจไปเถอะ นิสัยเยี่ยงนี้หากแต่งเข้าจวนโหวแล้ว คงไม่มีทางได้ดี สามีร่างกายอ่อนแอไม่สามารถปกป้องนางได้ เมื่อสามีตาย สิ่งที่รอนางอยู่ก็คือความโดดเดี่ยวไปตลอดชีวิต เมื่อคิดถึงตรงนี้ ความโกรธในใจของนางก็ลดลงไปบ้าง

“ข้าเหนื่อยแล้ว อยากพักผ่อน เจ้าไปที่เรือนเหมยหลินกับเฉินมามาเถอะ”

“เจ้าค่ะ” จ้าวเยี่ยนเจียวลุกขึ้นเดินตามเฉินมามาออกไป

จ้าวเสวี่ยคิดอะไรบางอย่างได้ จึงลุกขึ้นยืนตาม “อาสะใภ้ ข้าจะไปดูว่าน้องสี่ต้องการอะไรเพิ่มอีกหรือไม่”

“ไปเถอะ ไปเถอะ!” ฮูหยินเว่ยโบกมืออย่างรำคาญ

จ้าวเสวี่ยคารวะ แล้วเร่งฝีเท้าจนตามจ้าวเยี่ยนเจียวทัน

“น้องสี่เพิ่งกลับมาถึงจวนจ้าวก็ไม่ให้ความเคารพฮูหยินเอก ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป ชื่อเสียงของเจ้าจะไม่เสียหายเอาหรือ?”

เมื่อมองจ้าวเสวี่ยที่ดูเหมือนเป็นห่วงนาง จ้าวเยี่ยนเจียวก็รู้สึกขบขัน มองเฉินมามาที่อยู่ข้างๆ จ้าวเสวี่ยเป็นคนฉลาด นี่คือการแสดงเจตนาที่จะตักเตือนตนเองแทนฮูหยินเว่ย “ในใจของพี่รอง ข้ายังมีชื่อเสียงให้พูดถึงด้วยหรือ?” จ้าวเยี่ยนเจียวพูดอย่างไม่เกรงใจ “ข้ายังคิดว่าในใจของพี่รอง ข้าเป็นคนที่มีชื่อเสียไปแล้ว”

รอยยิ้มบนใบหน้าของจ้าวเสวี่ยแข็งค้างไปชั่วขณะ “เราเป็นพี่น้องกัน ข้าจะมองเจ้าแบบนั้นได้อย่างไร? แต่ในฐานะพี่น้องก็ต้องเตือนเจ้าบ้าง เจ้ากลับมาบ้านแล้วเอ่ยปากขอสินเดิมจากฮูหยินเอกทันที เป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสม”

“ข้าไม่เห็นว่าจะมีอะไรไม่เหมาะสม อีกอย่างท่านแม่ก็ตอบตกลงแล้ว” จ้าวเยี่ยนเจียวเชิดหน้าภาคภูมิใจ “ทุกสิ่งทุกอย่างต้องมีราคาที่ต้องจ่าย พี่รองคงไม่คิดว่าข้าจะยอมเสียเปรียบและยอมรับเรื่องนี้อย่างเงียบๆ ใช่ไหม? ข้าไม่ใช่โรงทาน”

ใบหน้ากลมๆ ของจ้าวเยี่ยนเจียวมีรอยยิ้มที่น่ารัก แต่กลับทำให้จ้าวเสวี่ยรู้สึกขนลุกอย่างประหลาด นางอึ้งไปครู่หนึ่งแล้วกล่าว “น้องสี่ การเป็นคนต้องมีคุณธรรม”

“คุณธรรมหรือ?!” จ้าวเยี่ยนเจียวมองจ้าวเสวี่ยรู้สึกสะท้อนใจ “พี่รองพูดแบบนี้ คงไม่ได้รู้สึกอิจฉาข้าแล้วหรอกนะ?”

คำพูดกระทบจิตใจ จ้าวเสวี่ยรู้สึกอับอายใบหน้าจึงแดงเล็กน้อย “พี่แค่เห็นว่าเจ้ายังมองสถานการณ์ไม่ชัดเจน อนาคตคงไม่ดีแน่ เงินทองเป็นของนอกกาย การที่เจ้าแต่งเข้าจวนโหวดูเหมือนจะมั่งคั่งร่ำรวย แต่พอเป็นแม่หม้ายแล้ว ต่อให้มีเงินทองมากมายก็เปล่าประโยชน์ วันหน้าทุกสิ่งทุกอย่างเจ้าก็ยังต้องพึ่งพาบ้านเดิมอยู่ดี” น้ำเสียงของจ้าวเสวี่ยฟังดูเหมือนเสียดาย แต่จริงๆ แล้วกำลังทำให้จ้าวเยี่ยนเจียวเกิดความรู้สึกไม่ไม่สบายใจ “เจ้าเติบโตมาในที่ต่ำต้อยจึงถูกเงินทองบังตาและมีความคิดตื้นเขิน”

จ้าวเสวี่ยเป็นคนที่ชอบทำตัวเป็นคนดี ภายนอกดูเหมือนเป็นห่วงเป็นใย แต่ภายในกลับเป็นคนที่มีความคิดที่ลึกซึ้งกว่าใคร

“ได้ฟังแบบนี้แล้ว ที่พี่รองพูดก็มีเหตุผล ดังนั้นข้าจะไม่แต่งงานแล้ว สินสอดก็ไม่เอา ข้าจะกลับไปหงเสีย แต่ว่า...พี่รอง” นางกะพริบอย่างไร้เดียงสา “ถ้าข้าไม่แต่งงาน ท่านแม่ที่รักพี่สามมาก คงจะหาคนอื่นมาแทนอยู่ดี ท่านว่าในตระกูลจ้าวของเรายังมีคุณหนูคนไหนที่ท่านแม่ของข้าจะนึกถึงได้อีก?”

หัวใจของจ้าวเสวี่ยหยุดเต้นไปชั่วขณะ

“ไหนๆ ก็พูดขึ้นมาแล้ว พี่รองก็ยังไม่ได้แต่งงานเลยนะ ทั้งที่อายุมากกว่าข้ากับพี่สามตั้งหนึ่งปี ดูเหมือนว่าเรื่องแต่งงานของพี่รอง ป้าสะใภ้ก็ยังไม่รีบ ถ้าให้ท่านแม่ของข้าช่วยจัดการก็น่าจะดี อีกอย่างการแต่งงานครั้งนี้ก็เป็นป้าสะใภ้ที่เป็นแม่สื่อ เห็นได้ชัดว่าป้าสะใภ้ก็พอใจมาก ดังนั้น หากให้ท่านแต่ง ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่ดีเช่นกัน”

รอยยิ้มที่จ้าวเสวี่ยพยายามประคับประคองอยู่บนใบหน้าบัดนี้หายไปหมดแล้ว คนอื่นอาจไม่รู้ แต่นางรู้ดีว่าทั้งสองเรือนในตระกูลจ้าวดูเหมือนจะปรองดองกัน แต่จริงๆ แล้วต่างก็เกลียดชังกัน ฮูหยินเถียนไม่ชอบที่ฮูหยินเว่ยมีเงินทองมากมาย ส่วนฮูหยินเว่ยก็ไม่ชอบที่ฮูหยินเถียนเป็นลูกคุณหนูจากเมืองหลวงทำตัวว่าสูงส่งกว่าใคร แล้วคอยดูถูกคนอื่น

การแต่งงานนี้ พูดตามตรงแล้วก็เป็นเพียงแค่แผนการของแต่ละฝ่าย

ฮูหยินเถียนกับฮูหยินใหญ่เรือนรองของจวนโหวเป็นญาติกัน ดังนั้นฮูหยินเถียนจึงรู้ดีว่าร่างกายของคุณชายรองเป็นอย่างไร ส่วนฮูหยินใหญ่เรือนรองของจวนโหวก็รู้ดีว่าจ้าวซิ่นมีนิสัยเอาแต่ใจและหยิ่งยโส แต่ทั้งสองยังคงพยายามที่จะสานสัมพันธ์คอยยุยงให้ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวยอมรับการแต่งงานนี้

เรือนรองของจวนโหวแค่อยากได้คุณหนูเอาแต่ใจที่น่ารำคาญมาแต่งงานกับคุณชายรอง เพราะร่างกายของคุณชายรองนั้นอ่อนแออยู่แล้ว จึงหวังว่าหากถูกรบกวนมากๆ เข้าก็จะได้ตายเร็วๆ ฮูหยินเถียนไม่สนใจว่าบุตรสาวตระกูลจ้าวที่แต่งงานไปจะเป็นหม้ายหรือไม่ นางสนใจแค่การได้เกี่ยวดองกับจวนโหว เป็นการเอาใจพี่สาวที่เป็นฮูหยินของเรือนรอง เพื่อให้ช่วยเหลือบุตรชายของนางที่จะไปสอบจอหงวนในปีหน้า

ถึงแม้จ้าวเสวี่ยมีความคิดที่อยากจะทะยานสู่ความสำเร็จ แต่นางก็รู้ว่าถ้าสามีตายไปเมื่อไหร่ ชาตินี้ก็หมดหวังแล้ว ถึงแม้การแต่งงานใหม่จะไม่ใช่เรื่องยากในยุคนี้ แต่สำหรับฮูหยินเอกของตระกูลใหญ่แล้ว การแต่งงานใหม่เป็นเรื่องที่ยากมาก ดังนั้นนางจึงไม่อยากเข้าจวนโหว ไม่อยากมีชีวิตที่โดดเดี่ยวและน่าสมเพชไปตลอดชีวิต

“เจ้าหยอกข้าเล่นแล้ว” ใบหน้าของจ้าวเสวี่ยซีดลงเล็กน้อย “อาสะใภ้สนใจเจ้า ไม่ได้สนใจข้า”

“ก็อาจไม่แน่ ลองกลับไปที่สวนจื่อเฉินเพื่อถามดูก็ได้”

จ้าวเสวี่ยตกใจ หลบมือที่จ้าวเยี่ยนเจียวจะมาจับนาง “ข้ารู้สึกไม่สบายตัว ขอตัวกลับห้องก่อนนะ ไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนเจ้าแล้ว”

ความกระวนกระวายของจ้าวเสวี่ยปรากฏในสายตาของจ้าวเยี่ยนเจียว นางอดขำไม่ได้  “เมื่อพี่สาวไม่สบายก็รีบกลับไปพักผ่อนเถอะเจ้าค่ะ ข้าจะไม่รบกวนแล้ว แต่ถึงแม้ว่าข้าจะเติบโตมาในที่ที่พี่สาวบอกว่าต่ำต้อย แต่ข้าก็เข้าใจหลักการบางอย่าง อยากจะเตือนพี่รองสักเล็กน้อย ห้องที่มีประตูมากย่อมมีลมมาก คนที่พูดมากย่อมนำมาซึ่งภัยพิบัติ ต่อไปพี่รองจะพูดอะไร ก็ควรคิดให้รอบคอบ”

สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดแผ่วๆพาความหนาวเย็นมาเป็นระลอก มองดูจ้าวเยี่ยนเจียวที่จากไปด้วยรอยยิ้ม จิตใจของจ้าวเสวี่ยหนาวเหน็บเสียยิ่งกว่า