ถ้าไม่สะดวก ข้าก็ไม่บังคับ

“แน่นอนว่ากล้า เรื่องการแต่งงานของข้า เป็นความเมตตาของท่านแม่ ท่านย่อมต้องทำให้ทุกอย่างให้ครบถ้วนตามที่ข้าบอก ไม่ทำให้ข้าต้องลำบาก” จ้าวเยี่ยนเจียวแกะเปลือกเกาลัดแล้วยัดเนื้อเข้าไปในปาก “แต่ว่าหลังจากไถ่ตัวจินจื่อกับหยินจื่อมาแล้ว เพียงแค่พาหยินจื่อกลับมาที่จวนก็พอ ส่วนจินจื่ออายุมากแล้ว อีกไม่กี่ปีก็แต่งงานได้แล้วให้นางอยู่ที่หงเสียเพื่อรับใช้ท่านป้าของข้าก็พอ อย่างไรเสียเป็นเพราะท่านกับพี่สาม ทำข้าต้องออกจากหงเสีย ไม่สามารถปรนนิบัติท่านป้า ข้าเลยรู้สึกไม่สบายใจ การให้คนอยู่เป็นเพื่อนกับท่านป้าจึงถือเป็นการแสดงความกตัญญูของข้า”

“ให้ข้าซื้อคนรับใช้ให้ป้าของเจ้า ผู้หญิงคนนั้นก็เป็นแค่ทาสต่ำต้อย”

คำพูดของฮูหยินเว่ยยังไม่ทันจบ เกาลัดในมือของจ้าวเยี่ยนเจียวก็ถูกดีดมาโดนไหล่ของนาง นางตกใจมาก

“จ้าวสี่ เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?!”

จ้าวเยี่ยนเจียวทำหน้าตกใจ รีบลุกขึ้นยืน “ท่านแม่ ท่านอย่าได้โกรธ เกาลัดมันแข็งไปหน่อย ข้ากะแรงไม่ถูกเลยทำหลุดมือ ทำให้ท่านตกใจเป็นความผิดของข้า”

ฮูหยินเว่ยจ้องหน้าจ้าวเยี่ยนเจียวใบหน้าบิดเบี้ยว เห็นอยู่ชัดๆ ว่านางตั้งใจ แต่กลับทำท่าทางตกใจรีบขอโทษ

“จ้าวสี่” นางแทบจะกัดฟันพูด “เจ้าไม่ธรรมดาจริงๆ!”

ดวงตาของจ้าวเยี่ยนเจียวเป็นประกาย นางไม่ได้ปิดบังความภาคภูมิใจบนใบหน้า พูดเบาๆ ว่า “ท่านแม่ ข้าเคยพูดไปแล้วว่าหากต้องการขอร้องคน ต้องมีท่าทีอย่างไร เป็นตัวท่านเองที่มาหาข้า ไม่ใช่ข้าส่งตัวเองมาให้ท่านบงการ หากท่านคิดว่าข้อเสนอของข้าใช้ได้ ก็ให้คำตอบที่ชัดเจนมาเลย ข้าจะรออยู่ที่นี่”

พูดจบนางก็นั่งลงอีกครั้ง ในห้องเหลือเพียงเสียงจ้าวเยี่ยนเจียวแกะเปลือกเกาลัดอย่างสบายใจ

ฮูหยินเว่ยสีหน้ามืดครึ้ม ขมับของนางปวดตุบๆ ในใจของนางรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ อย่างบอกไม่ถูก การให้เด็กคนนี้กลับมาที่จวนดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่ผิดพลาดเสียแล้ว แต่เพื่อบุตรสาวของตนเอง นางไม่เหลือทางให้ถอย

จ้าวเสวี่ยยืนอยู่ข้างๆ โดยไม่พูดอะไร ลดสายตาลงซ่อนความรู้สึกสับสนของนางเอาไว้ บุตรสาวของอนุในตระกูลจ้าวมีแค่สองคน นางเกิดในเรือนใหญ่ แม้ฮูหยินใหญ่จะดูแลจัดการจวนจ้าว แต่ก็ต้านทานความร่ำรวยของฮูหยินเว่ยเรือนรองไม่ได้ ยังต้องให้ความเคารพต่อฮูหยินเว่ย ยอมอดทนต่อทุกเรื่องที่เกิดขึ้น

จ้าวเสวี่ยประเมินดูสถานการณ์แล้วจึงตัดสินใจหาทางใกล้ชิดจ้าวซิ่น คอยเอาอกเอาใจและร่วมมือกับนางเพื่อกลั่นแกล้งจ้าวเยี่ยนเจียว ได้เห็นจ้าวเยี่ยนเจียวที่น่าเวทนายิ่งกว่านางก็รู้สึกพึงพอใจ

แต่ตอนนี้เปลี่ยนไปแล้ว จ้าวเยี่ยนเจียวไม่ใช่เด็กผู้หญิงตัวกลมๆ ที่ยอมให้คนอื่นรังแกได้อีกต่อไป นางมีท่าทีโอหัง พอกลับมาถึงก็เอ่ยปากพูดเรื่องสินเดิมโดยไม่มีความละอายแบบสตรีทั่วไป เป็นแค่บุตรสาวของอนุแต่กลับมาทวงสินเดิมจากฮูหยินใหญ่เรือนรองอย่างไม่เกรงกลัวเช่นนี้ ทำให้นางอิจฉาและเกลียดชังในใจไปพร้อมๆ กัน จ้าวเสวี่ยดูถูกความหยาบคายของนาง แต่ก็ต้องยอมรับว่านางอิจฉา

จ้าวเยี่ยนเจียวสังเกตเห็นสายตาของจ้าวเสวี่ย จึงจงใจขยิบตาให้นาง

มือของจ้าวเสวี่ยกำแน่นอยู่ในแขนเสื้อ แล้วเบือนหน้าหนี ไม่มองนางอีกต่อไป เพราะรู้ดีว่าตอนนี้ตนเองขยับตัวก็ผิดพลาดได้ง่าย อย่างไรก็มาจากเรือนใหญ่ ไม่ควรไปยุ่งกับเรื่องส่วนตัวของเรือนรองโดยเด็ดขาด

“ได้!” ฮูหยินเว่ยโกรธจนหัวร้อนแทบจะลุกเป็นไฟ จ้าวเยี่ยนเจียวตีงูโดนจุดตาย และจ้าวซิ่นก็คือจุดตายของนาง ถึงแม้จะไม่อยากให้ แต่ก็ไม่สามารถให้บุตรสาวไปเป็นหม้ายได้ “ดี! สินเดิมที่เจ้าพูดมาข้าให้เจ้าได้ แต่จากนี้ไปเจ้าต้องทำตามที่ข้าบอก และอย่าได้เสียใจภายหลัง”

จ้าวเยี่ยนเจียวก้มหน้าลง แอบยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยแทบมองไม่เห็น “ถึงแม้ข้าจะเป็นผู้หญิง แต่ข้าก็รู้ว่าพูดแล้วต้องเป็นคำพูด เมื่อคำพูดออกมาจากปากแล้ว ก็จะไม่เสียใจทีหลัง และหวังว่าพี่สามจะไม่เสียใจทีหลังก็พอ”

นอกจากร่างกายที่ไม่ดีแล้ว จางเจิ้งเหอก็ไม่มีอะไรที่ไม่ดี โดยเฉพาะรูปร่างหน้าตาที่ที่หล่อเหลาถึงขั้นทำให้คนหลงใหลได้ จ้าวเยี่ยนเจียวไม่สามารถรับประกันได้ว่าเมื่อจ้าวซิ่นเห็นเขาแล้วจะไม่คิดอะไร

เมื่อเห็นสีหน้าของจ้าวเยี่ยนเจียวจ้าวซิ่นก็รู้สึกแปลกๆ พูดออกมาทันที “เจ้าอย่าเสียใจก็พอแล้ว คนคนนั้นก็แค่คนป่วยเท่านั้นเอง พี่ชายของข้าบอกว่าเขาเหมือนคนอายุสั้น”

พี่ชายที่จ้าวซิ่นพูดถึง ต้องเป็นเว่ยอวี่คุนบุตรชายรองของตระกูลเว่ยแน่นอน

จางเจิ้งเหอเป็นแขกที่พักอยู่ในบ้านตระกูลเว่ยมาครึ่งปี เขาจะรู้หรือไม่ว่าคนอื่นให้ความเคารพเขาเพียงต่อหน้า แต่ลับหลังกลับสาปแช่งเขา นางส่งเสียงฮึอยู่ในใจ รู้สึกไม่ดีกับคนตระกูลเว่ยมากขึ้นไปอีก

“เมื่อเรื่องนี้ตกลงกันแล้ว ข้าก็ไม่สามารถกลับไปหงเสียได้แล้ว เพียงแต่ไม่ได้กลับมานานหลายปี ขอให้ท่านแม่เตรียมสวนให้ข้าสักแห่ง ไม่ต้องใหญ่มาก ขอแค่เงียบสงบก็พอ” จ้าวเยี่ยนเจียวหยุดไปครู่หนึ่ง “โอ้ ไม่เอาดีกว่า เอาเรือนเหมยหลินที่ท่านแม่ของข้าเคยอยู่ให้ข้าก็แล้วกัน”

ฮูหยินเว่ยเบิกตากว้างมองนาง

จ้าวเยี่ยนเจียวทำเป็นไม่เห็นแล้วพูดต่อว่า “แต่แม่ของข้าเสียชีวิตไปหลายปีแล้ว คงจะมีแค่คนใช้ดูแลแบบหยาบๆ แต่ก็ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ส่งคนมาให้ข้าอีกสองสามคนเพื่อทำความสะอาดก็พอ นี่ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว ท่านแม่รีบจัดการให้ข้าหน่อยนะเจ้าคะ ไม่อย่างนั้นข้าคงต้องกลับไปหงเสีย”

ฮูหยินเว่ยกำมือแน่น สายตาคมกริบราวกับมีดพุ่งใส่นาง

จ้าวเยี่ยนเจียวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยอมรับสายตาของนางอย่างไม่สะทกสะท้าน

“ดี” ฮูหยินเว่ยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้ามันร้ายกาจจริงๆ... เฉินมามา”

เฉินมามาที่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่ข้างๆ ก็ก้าวออกมา “ฮูหยินรอง”

“ให้คนไปจัดการเรือนเหมยหลินให้คุณหนูสี่ให้ดี”

“เจ้าค่ะ” เฉินมามาเหลือบมองจ้าวเยี่ยนเจียวอย่างมีความหมาย

“ขอบคุณเจ้าค่ะ” จ้าวเยี่ยนเจียวยิ้มอย่างสดใส “หลังจากทำความสะอาดเสร็จแล้ว ก็ขอให้ท่านแม่ออกปาก จัดงานเลี้ยงต้อนรับให้ข้าที่เรือนเหมยหลินด้วยเจ้าค่ะ เดินทางมาครึ่งวัน ข้าหิวแทบแย่ ถ้าท่านแม่กับพี่ๆ ทั้งสองว่าง ก็มากินข้าวด้วยกัน แต่ข้าดูแล้ว ท่านแม่กับท่านพี่คงมีเรื่องยุ่ง ถ้าไม่สะดวก ข้าก็ไม่บังคับเจ้าค่ะ”