ผู้คนในจวนจ้าว

ยามเช้าตรู่ จ้าวเยี่ยนเจียวถูกปลุกโดยสาวใช้สองคนที่เฉินมามาส่งมา หลังจากล้างหน้าแล้วก็ให้นางสวมเสื้อและกระโปรง ถึงแม้จะเป็นแบบเรียบๆ แต่ก็ตัดจากผ้าเนื้อดี แสดงให้เห็นว่าฮูหยินเว่ยตั้งใจจะแสดงเป็นฮูหยินเอกที่ใจดีต่อหน้าคนอื่น

อย่างไรนี่ก็เป็นของดีอยู่แล้ว ฮูหยินเว่ยอยากได้หน้า ส่วนจ้าวเยี่ยนเจียวอยากได้ของดีๆ นางกำลังคิดในใจว่าถ้าขอผ้าเพิ่มได้อีกสักสองสามพับ ก็จะเอาไปให้ฉินเยว่ คังหมัวมัว รวมมั้งจินจื่อกับหยินจื่อด้วย

“เวลาไม่เช้าแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้ชื่อชุ่ยเอ๋อร์พูดอยู่ข้างๆ “คุณหนูสี่ ท่านจะไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าสายแล้ว” นางมองไปที่ท้องฟ้า ถึงแม้จ้าวเยี่ยนเจียวจะไม่ได้กลับตระกูลจ้าวมาหลายปี แต่นางยังจำกฎเกณฑ์ของตระกูลจ้าวได้ว่าฮูหยินผู้เฒ่าตื่นแต่เช้า ดังนั้นการไปคารวะก็ต้องไปก่อนอาหารเช้า จากเรือนเหมยหลินไปเรือนสี่โซ่วแม้จะไม่ไกลนัก แต่เมื่อดูเวลาก็ถือว่านางมาสายแล้ว

วันแรกที่กลับจวน กลับถูกจงใจถ่วงเวลา จ้าวเยี่ยนเจียวรู้ดีในใจ แต่ก็ยอมให้ฮูหยินเว่ยจัดการ นางสามารถคาดเดาได้ว่าทันทีที่นางกลับมา นางจะถูกกล่าวหาว่าเป็นคนเกียจคร้านและไม่ให้ความเคารพต่อผู้ใหญ่ แม่ใหญ่ของนางยังคงแกล้งนางอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยจริงๆ

จ้าวเยี่ยนเจียวเดินไปที่เรือนสี่โซ่วอย่างใจเย็นพร้อมกับสาวใช้สองคน เมื่อเข้าไปในห้องโถงก็เห็นว่านายหญิงของเรือนใหญ่และเรือนรองมากันครบแล้ว

นางเดินเข้าไป ประสานมือคารวะอย่างนอบน้อมพร้อมกับคุกเข่าคำนับอย่างสง่างาม “เสี่ยวซื่อ[1]คารวะท่านย่า คารวะป้าสะใภ้ คารวะแม่ใหญ่เจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวนั่งอยู่บนที่สูง มองจ้าวเยี่ยนเจียวด้วยสายตาคลุมเครือ สำหรับหลานสาวคนนี้แล้ว นางไม่ได้ชอบเท่าไหร่ เพราะแม่ของเด็กคนนี้ทำให้บุตรชายของนางต้องตาย ดังนั้นเมื่อจ้าวเยี่ยนเจียวถูกฉินเยว่พาไปเมื่อสิบปีที่แล้ว นางก็ไม่ได้สนใจเด็กคนนี้อีกเลย

แต่ใครจะรู้ว่าเด็กคนนี้กลับมาแล้ว เพียงวันแรกที่มาคารวะ กลับต้องให้นางรอจนถึงเวลานี้ สมกับเป็นลูกของอนุที่ไม่รู้จักกฎเกณฑ์จริงๆ นางกำลังจะอ้าปากด่าสักสองสามคำ แต่ไม่ทันจ้าวเยี่ยนเจียวที่เปิดปากพูดขึ้นก่อน

“แม่ใหญ่ใจดีมากเจ้าค่ะ บอกให้เสี่ยวซื่อนอนหลับให้เต็มที่ เลยมาสาย” จ้าวเยี่ยนเจียวกะพริบ ใบหน้ากลมๆ ของนางเต็มไปด้วยความจริงใจ “เสี่ยวซื่อได้รับการดูแลจากแม่ใหญ่ ความลำบากที่เคยได้รับตอนอยู่ข้างนอกก็เหมือนจะหายไปหมดแล้ว”

ความไม่รู้จักกฎเกณฑ์ของจ้าวเยี่ยนเจียวเกิดจากเห็นดีเห็นงามของฮูหยินเว่ยหรือ?! ฮูหยินผู้เฒ่าหันไปมองสะใภ้รองด้วยความไม่พอใจ

สบสายตากับฮูหยินผู้เฒ่าจ้าว ฮูหยินเว่ยก็อึ้งไป นางตั้งใจไม่ให้คนไปเร่งจ้าวเยี่ยนเจียวเพราะอยากให้เด็กคนนี้ดูเป็นคนไม่รู้จักกฎเกณฑ์ หวังให้ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวช่วยระบายความโกรธให้ แต่จ้าวเยี่ยนเจียวกลับชิงลงมือก่อนและตลบหลังนาง

“น้องสะใภ้ช่างเป็นห่วงเสี่ยวซื่อจริงๆ ให้ความสำคัญกับเด็กคนนี้มากกว่ากฎเกณฑ์ของฮูหยินผู้เฒ่าและตระกูลจ้าวเสียอีก” ฮูหยินเถียนหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงดูสนิทสนม แต่ในดวงตากลับฉายแววเหมือนกำลังเล่นงิ้ว

ภายนอกทั้งสองเรือนดูเหมือนจะอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข แต่นางกลับไม่ชอบที่ฮูหยินเว่ยมีครอบครัวที่ร่ำรวยและไม่เห็นนางเป็นพี่สะใภ้อยู่ในสายตา ทว่าฮูหยินเว่ยเป็นคนเจ้าเล่ห์ นางหาของดีๆ มาส่งให้ที่เรือนสี่โซ่วบ่อยๆ เมื่อเวลาผ่านไป ถึงแม้แม่สามีจะไม่พูดอะไร แต่นางก็รู้ว่าแม่สามีเข้าข้างฮูหยินเว่ย

ฮูหยินเว่ยแอบกัดฟัน ก่อนเผยรอยยิ้มออกมา นางหันไปมองฮูหยินผู้เฒ่าที่นั่งอยู่บนที่สูง ถึงแม้ฮูหยินผู้เฒ่าจะไม่ดูแลเรื่องในบ้านแล้ว แต่ในตระกูลจ้าวก็ยังคงเป็นที่เคารพของทุกคน “เป็นเพราะสะใภ้คิดไม่รอบคอบ แต่ก็เพราะสงสารเด็กคนนี้ การเป็นแม่คนไม่ง่าย ท่านย่อมรู้ดีถึงความรู้สึกของสะใภ้”

จ้าวเยี่ยนเจียวมองฮูหยินเว่ยที่ไม่ลืมส่งรอยยิ้มแสดงความรักมาให้นาง มุมปากของนางกระตุกเล็กน้อย พลางคิดว่าฮูหยินเว่ยไม่ไปแสดงงิ้วก็เสียของจริงๆ

เมื่อเห็นทั้งสองแสดงท่าทางแม่ลูกรักใคร่ ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก นางแค่สั่งให้จ้าวเยี่ยนเจียวลุกขึ้นและนั่งลง

“แม่ของเจ้าบอกข้าว่า นางเป็นห่วงเจ้าที่ต้องอยู่ข้างนอกมาหลายปีเลยรับเจ้ากลับมา” ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวไม่สนใจที่จะเปลืองสมองกับจ้าวเยี่ยนเจียวที่เป็นแค่ลูกของอนุ “กลับมาแล้วก็อยู่ให้สงบหน่อย บอกคนอื่นไปว่าเมื่อก่อนเจ้าทำตัวหุนหันพลันแล่นจนไปกระทบคนใหญ่คนโต เลยถูกส่งไปอยู่ที่วัดเพื่อสำนึกผิด และเพิ่งกลับมาที่ตระกูลจ้าว”

จ้าวเยี่ยนเจียวพยักหน้าอย่างน่าสงสาร นางเชื่อว่าฮูหยินเว่ยจัดการทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้วก่อนที่นางจะกลับมา ขอแค่ให้นางได้กลับมาที่ตระกูลจ้าวและแต่งงานกับจางเจิ้งเหอได้อย่างราบรื่น เรื่องอื่นๆ ก็ไม่อยากให้มีอะไรยุ่งยากแล้ว

“อีกไม่นานจ้าวเยี่ยนเจียวก็จะแต่งงานเข้าจวนโหว” ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวหรี่ตาพูดเบาๆ ว่า “ตอนนี้คุณชายใหญ่หายสาบสูญไป คุณชายรองอาศัยอยู่ในจวนตระกูลเว่ย ฮุยเหนียงถ้ามีเวลาว่างก็ไปดูแลเขาหน่อย”

[1] ข้าน้อยสี่ คำเรียกแทนตัวเองเมื่อพูดกับผู้ใหญ่อย่างเป็นทางการ