จวนโหวคือหลุมมังกรถ้ำเสือ

ในรถม้า จางเจิ้งเหอรีบให้จินจื่อเอาขนมมาให้จ้าวเยี่ยนเจียวเยอะๆ โดยอ้างว่าจะช่วยให้นางคลายความตกใจ

จ้าวเยี่ยนเจียวมีคำถามมากมายในใจ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าจางเจิ้งเหอรู้ใจนางเสมอ ด้วยการเอาอกเอาใจของเขาและจินจื่อ นางจึงตัดสินใจที่จะกินให้อิ่มก่อน แล้วค่อยถามคำถามคาใจในภายหลัง

หลี่ต้าจ้วงขึ้นมาบนรถม้าถามเบาๆ ว่า “คุณชายรอง จะให้คนพวกนั้นกับคุณชายสามเยว่จริงๆ หรือขอรับ?”

จางเจิ้งเหอหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเศษขนมที่มุมปากของจ้าวเยี่ยนเจียว “คุณชายสามเยว่อยากได้ก็ให้ไป พวกเขากล้ามาทำร้ายคนของจวนกั๋วกง ก็อย่าคิดว่าจะหนีไปได้ง่ายๆ ถ้าคนพวกนั้นอยากตายก็ปล่อยให้พวกเขาตายไป”

ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมาในหยางโจว เขาได้สืบหาหลักฐานความผิดของเว่ยกวงเสียนผู้ตรวจการเกลือมาได้ไม่น้อย เว่ยกวงเสียนอยู่ในตำแหน่งนี้และดูแลเรื่องภาษีเกลือทางใต้ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผลประโยชน์จำนวนมหาศาล ก็ยากที่จะรักษาความสุจริตไว้ได้ ถ้าตั้งใจจะสืบก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร

พอดีกับที่ฮ่องเต้ต้องการกำจัดอำนาจเขาในหยางโจว อีกทั้งตระกูลเว่ยยังร่วมมือกับเรือนรองเพื่อจะเอาชีวิตเขา เขาจึงฉวยโอกาสนี้ไปที่หยางโจวเพื่อจัดการกับตระกูลเว่ยโดยตรง

ตอนนี้หลักฐานความผิดมีมากมาย แต่พวกเขากลับโง่เขลาถึงขั้นส่งคนมาลอบสังหารตนบนเส้นทางกลับเมืองหลวง โดยไม่สนใจว่าจะมีเยว่ฉีอวิ๋นและฮูหยินสามเดินทางมาด้วย ตระกูลเว่ยจะต้องโชคร้ายอย่างแน่นอน

ด้วยนิสัยของคุณชายสามเยว่ที่ไม่ยอมเสียเปรียบ ย่อมคิดใคร่ครวญแล้ว เมื่อเขากลับไปถึงเมืองหลวงต้องไปหาฮ่องเต้และไทเฮาทันที ถึงเวลานั้นตระกูลเว่ยอาจต้องรับโทษจนถึงขั้นยกครัว

แต่ด้วยความสามารถของตระกูลเว่ย การหาโจรที่มีฝีมือขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แสดงว่านอกจากตระกูลเว่ยแล้ว ยังมีเรือนรองที่ไม่ยอมแพ้ ต้องการจะขัดขวางไม่ให้เขากลับไปที่จวน

จ้าวเยี่ยนเจียวเอาขนมกุ้ยฮวามาจ่อที่ปากของจางเจิ้งเหอ ถึงแม้จะไม่ชอบกินของหวาน แต่ตราบใดที่จ้าวเยี่ยนเจียวป้อนให้ จางเจิ้งเหอก็ยินดีที่จะกินมันทันที

จ้าวเยี่ยนเจียวยิ้มอย่างพึงพอใจ

เขายื่นมือไปบีบแก้มกลมๆ ของนาง การที่เขารีบแต่งงานกับจ้าวเยี่ยนเจียวก็เพราะต้องการพานางออกมาจากตระกูลจ้าว เขาใช้แผนช่วยให้จ้าวเสวี่ยได้แต่งงานกับตระกูลเว่ย ก็เพื่อรอให้ตระกูลจ้าวและตระกูลเว่ยเกี่ยวดองกัน พอถึงตอนนั้นตระกูลจ้าวก็จะติดร่างแหตามไปด้วย เขาต้องการจัดการกับคนที่เคยรังแกนางให้หมดในคราเดียว เจียวเจียวของเขาเชื่อเรื่องเวรกรรม คนชั่วที่เคยรังแกนางต้องได้รับผลกรรม

จ้าวเยี่ยนเจียวเป็นคนใจกว้าง นางไม่ได้ยึดติดกับเรื่องที่จางเจิ้งเหอปิดบังเรื่องความสามารถในการต่อสู้ของเขา นางกลับพูดว่า “คุณชายรอง ตอนที่ท่านต่อสู้กับคนท่ามกลางหิมะเมื่อกี้ ดูดีมากเลยเจ้าค่ะ”

จินจื่อและหลี่ต้าจ้วงที่นั่งอยู่ข้างๆ มองหน้ากัน สถานการณ์เมื่อครู่อันตรายมาก มีเพียงคุณหนูของพวกเขาเท่านั้นมีอารมณ์ที่จะชมว่าคุณชายรองดูดีหรือไม่ดี

“ไม่โกรธหรือ?”

“เหตุต้องโกรธ?” นางถามกลับอย่างขำขัน “ข้ามีสามีที่เก่งกาจ ย่อมต้องภูมิใจมากอยู่แล้ว แต่ยิ่งท่านเก่งกาจมากเท่าไหร่ ข้าก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับท่าน”

“เจ้าพูดจาเหลวไหลไร้สาระ”

นางยิ้ม “คนพวกนั้นเป็นใครที่ส่งมาเจ้าคะ?”

“เจ้าทายสิ” เขาไม่ตอบนาง แต่ยิ้มแล้วถามกลับ

จ้าวเยี่ยนเจียวรับชาที่จินจื่อรินมาให้ นางจับถ้วยชาด้วยสองมือ จิบชาไปเพียงเล็กน้อย เงยสายตาขึ้นมองเขาถามว่า “คนจากเรือนรองของจวนโหวหรือเจ้าคะ?”

“น่าจะเกี่ยวข้องไม่มากก็น้อย”

นางวางถ้วยชาลง อดไม่ได้ที่จะพูดออกมา “ดูเหมือนว่าจวนโหวจะเป็นหลุมมังกรถ้ำเสือจริงๆ”

ในดวงตาของเขามืดมนลง “กลัวหรือไม่?”

“ไม่กลัวเจ้าค่ะ” นางส่ายหัวโดยไม่คิด “หลังจากไปถึงเมืองหลวงแล้ว ท่านสอนวิชาต่อสู้ให้ข้าด้วยก็แล้วกัน ใครกล้ามาทำร้ายข้า ข้าจะตีเขาให้ฟันหลุดจนหมดปากไปเลย”

เขายื่นมือออกไปโอบกอดนางไว้ “ได้”

ในดวงตาของเขามีแสงแห่งความยินดีแวบหนึ่ง ตอบตกลงอย่างไม่ลังเล

รถม้าเคลื่อนเข้าสู่เมืองหลวงท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายไม่ขาดสาย

จิตใจของจางเจิ้งเหอสงบนิ่ง มีเพียงแต่ความเป็นห่วงกังวลว่าจ้าวเยี่ยนเจียวจะรู้สึกไม่คุ้นเคยกับการมาถึงในครั้งนี้

ทันทีที่ลงจากรถม้า จางเจิ้งเหอก็เห็นบ่าวรับใช้กว่าสองร้อยคน คุกเข่าลงกับพื้นรอต้อนรับอยู่หน้าประตูจวน จางเจิ้งเหอขมวดคิ้วกับท่าทางของคนในตระกูลแบบนี้ ตัวเขานั้นไม่แปลกใจ แต่กับจ้าวเยี่ยนเจียว... เขาเหลือบมองนาง กังวลว่านางจะตกใจกับบ่าวรับใช้พวกนี้

สะใภ้เฮ่อ สะใภ้ใหญ่ของเรือนรองนำกลุ่มคนมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนกำลังดูงิ้ว นางวางแผนที่จะข่มขู่เจ้าสาวคนใหม่คนนี้มาตลอด รอคอยที่จะได้เห็นนางตกใจและทำอะไรไม่ถูกต่อหน้าคนรับใช้

แต่จ้าวเยี่ยนเจียวกลับแสดงท่าทีสง่างาม ยอมรับการคุกเข่าของคนรับใช้โดยไม่ลังเล นางอดสงสัยไม่ได้ว่าข่าวที่ได้รับมานั้นเป็นเรื่องโกหกหรือไม่... ไม่ใช่ว่านางเป็นเด็กสาวบ้านนอกที่เติบโตมาในโรงงิ้วหรอกหรือ เหตุใดถึงมีท่าทางเช่นนี้ได้?

สะใภ้เฮ่อไม่รู้เลยว่าจ้าวเยี่ยนเจียวมองคนรับใช้ที่คุกเข่าอยู่เป็นเหมือนการแสดงงิ้ว นางก็แค่สวมบทบาทร่วมแสดงจึงไม่รู้สึกอึดอัดเลยแม้แต่น้อย

“คุณชายรอง คนนั้นคือฮูหยินของจางเสวียนหรือเจ้าคะ?” ระหว่างทางที่จะไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าที่เรือนซ่งชิง จ้าวเยี่ยนเจียวก็กระซิบถาม

จางเจิ้งเหอพยักหน้า