จูเหวินเหอหรือจะสู้เจียวเจียว

จ้าวเยี่ยนเจียวอดไม่ได้ที่จะกลอกตา ท่านป้าของนางใจดีเกินไปแล้ว เดิมทีตั้งใจจะสั่งสอนจูเหวินเหอที่เย่อหยิ่งคนนี้เสียหน่อย แต่ท่านป้ากลับเข้ามาขัดจังหวะ

ครั้งนี้ถือว่าเจ้ารอดตัวไปได้ ฮึ!

เห็นจูเหวินเหอยิ้มหน้าชื่นตาบาน นางก็รู้สึกไม่พอใจ แต่เพราะท่านป้า เด็กสาวที่เป็นคนเชื่อฟังในสายตาของท่านป้ามาตลอดอย่างนาง ย่อมไม่ทำลายภาพลักษณ์ของตัวเองอยู่แล้ว

นางกลอกตาไปมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “ของของท่านป้าก็ควรเก็บไว้ใช้เอง ที่ห้องของข้ายังมีอวี้หรงส่านกับแป้งผัดหน้าอีกห้ากล่อง แล้วก็ชาดทาปากอีกสามตลับที่ภรรยาคนดูแลเป่าชิ่งโหลวสั่งผ่านหมัวมัว ข้าจะลองไปคุยกับเขาดูว่าจะขอยืมมาใช้ก่อนได้หรือไม่ แต่หัวหน้าจู... ถึงแม้จะเป็นพี่น้องก็ต้องคิดบัญชีให้ชัดเจน ท่านเขียนใบเบิกของให้ข้ามาก่อน แล้วข้าจะไปเบิกเงินจากห้องบัญชี”

จูเหวินเหอพยักหน้าพร้อมกับกุมเอวไว้ ตามกฎของคณะงิ้ว การเบิกจ่ายเงินจะต้องใช้ใบเบิกเพื่อไปรับเงินจากห้องบัญชี เขาลงมือเขียนแล้วยื่นให้นางในทันที สำหรับเขาแล้วขอแค่ให้ไป๋เสี่ยวหร่านขึ้นแสดงได้ ที่เหลือก็ไม่สำคัญแล้ว

แต่สุดท้ายคนทำบัญชีถือใบเบิกมาอย่างเร่งรีบ บอกว่าเจียวเจียวต้องการเงินมากกว่าเดิมถึงเท่าตัวจึงจะยอมเอาของออกมาให้ เขาก็โกรธจนฟันแทบหัก จิ้งจอกน้อยตัวนี้ทำเป็นเชื่อฟังแค่ต่อหน้าฉินเยว่เท่านั้น ลับหลังนี่กินคนไม่คายกระดูก[1]ชัดๆ!

“ผู้อาวุโส” จ้าวเยี่ยนเจียวปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ดื่มอีกหน่อยเถอะเจ้าค่ะ เมื่อคืนท่านไอหนักมาก วันนี้ท่านป้าตื่นแต่เช้าเป็นพิเศษเพื่อตุ๋นสิ่งนี้ให้ท่านโดยเฉพาะเลยนะเจ้าคะ”

คังหมัวมัวได้ยินดังนั้นก็ดื่มเพิ่มอีกสองสามอึก สายตาของนางจ้องมองดวงตากลมโตบนใบหน้าที่น่ารักเหมือนซาลาเปาของจ้าวเยี่ยนเจียวที่มองมาอย่างน่าสงสาร อดไม่ได้ที่จะหยอกล้อว่า “เป็นอะไร? อยากดื่มด้วยหรือไง? ไปตักมาดื่มเองสิ คิดว่ายายแก่คนนี้จะหวงไม่ให้เจ้ากินหรืออย่างไร?”

“เจียวเจียวรู้ว่าผู้อาวุโสไม่หวง” จ้าวเยี่ยนเจียวยิ้มอย่างเอาใจ “แต่ข้าต้องเก็บท้องไว้หน่อย วันนี้ด้านหน้าคึกคักมากเจ้าค่ะ ต้องมีคนเอาของอร่อยและเครื่องดื่มมาให้คุณหนูหร่านเยอะแยะแน่นอน”

ในดวงตาของคังหมัวมัวมีรอยยิ้ม “ยายหนูนี่ สนใจแต่เรื่องกิน เมื่อวานได้ยินจูเหวินเหอบอกว่าแป้งของไป๋เสี่ยวหร่านหมดแล้ว เหตุใดไม่เห็นเจ้าเอาไปให้ล่ะ ตั้งใจจะสร้างปัญหาใช่ไหม?”

จ้าวเยี่ยนเจียวรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่อาจปิดบัง และนางก็ไม่ได้คิดที่จะปิดบังอะไร “หัวหน้าจูใหญ่โตนัก อวดดีว่าตัวเองทำได้ทุกอย่าง ดูถูกท่านป้าของข้า ของที่ข้าทำ เขาก็คงจะดูถูกด้วยเช่นกัน ข้าเลยไม่เอาไปให้ เพื่อไม่ให้เขาไม่สบายใจ”

“เป็นอะไร? เขารังแกป้าของเจ้า เจ้าเลยแค้นใจใช่ไหมเล่า?” คังหมัวมัวใช้นิ้วจิ้มจมูกของนาง คำพูดไม่ได้ตำหนิอะไรมากมายนัก

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา คังหมัวมัวดูแลคณะงิ้วให้คุณชายสามเยว่ในหยางโจว น้ำและดินในหยางโจวเหมาะกับการหล่อเลี้ยงผู้คน สำเนียงและเสียงร้องที่ไพเราะของคนในเมืองนี้ รวมถึงความงดงามของหญิงสาวล้วนดึงดูดใจ การหาคนที่มีพรสวรรค์จึงไม่ใช่เรื่องยาก เมื่อฝึกฝนได้สองสามปีก็สามารถส่งเข้าเมืองหลวงได้แล้ว

ในหยางโจวมีคลองใหญ่ที่ไหลจากทิศเหนือลงทิศใต้ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ไม่เพียงแต่ดูแลหงเสียที่ตั้งอยู่บนถนนที่คึกคักที่สุดเท่านั้น แต่ยังได้สั่งทำเรือสำราญขนาดใหญ่สองลำ โดยมีเวทีงิ้วที่เชื่อมต่อระหว่างเรือทั้งสองเข้าด้วยกัน แขกที่สามารถขึ้นเรือได้ล้วนแต่เป็นคนร่ำรวยและมีอำนาจมากบารมี

หลังจากดูแลจัดการมาหลายปี คังหมัวมัวก็ใกล้จะห้าสิบปีแล้ว แม้ว่าจะดูแลตัวเองดีและยังคงดูสง่างาม แต่ก็ต้องยอมรับว่าสังขารไม่เที่ยง พละกำลังไม่เหมือนเดิมแล้ว

วันเวลาที่ล่วงเลยมาได้เห็นผู้คนและเรื่องราวต่างๆ มากมาย หัวใจของคังหมัวมัวก็ไม่ค่อยมีอารมณ์ขึ้นลงอีกแล้ว แต่เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา เด็กสาวคนนี้ถูกฉินเยว่พามา เป็นเด็กอ้วนๆ ที่มีใบหน้ากลมๆ เหมือนซาลาเปา ผิวขาว ดวงตากลมโต เมื่อนางยิ้มช่างคล้ายกับตุ๊กตาต้าอาฝู[2] ทำให้รู้สึกถูกชะตาเป็นพิเศษ

ตลอดสิบปีที่ผ่านมา นางสอนจ้าวเยี่ยนเจียวด้วยตัวเอง เด็กคนนี้เรียนรู้อะไรก็เร็วไปหมด แต่มีข้อเสียอยู่อย่างเดียว คือไม่รู้จักเก็บซ่อนอารมณ์ มีความสุขก็แสดงออกว่ามีความสุข ไม่ชอบก็แสดงออกว่าไม่ชอบ ใช้ชีวิตอย่างกล้าหาญและไม่เคยทำให้ตัวเองต้องลำบากเสียเปรียบ

เมื่อก่อนตอนที่คังหมัวมัวยังแข็งแรง ยังสามารถปกป้องนางได้บ้าง แต่ในปีที่ผ่านมาเพราะป่วยจนลุกไม่ขึ้น เจ้านายที่เมืองหลวงได้ส่งจูเหวิน

เหอมาช่วยดูแล แม้ว่าคนในหงเสียยังคงให้ความเคารพเช่นเดิม แต่ทุกอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว คังหมัวมัวเข้าใจเรื่องนี้เป็นอย่างดี

“เจ้าอย่าทำเกินไปนักก็พอ” ประโยคเดียวนี้เหมือนเป็นการมอบใบเบิกทางให้เด็กสาว

แม้คังหมัวมัวจะแก่แล้ว แต่ความสัมพันธ์ของนางกับเจ้านายนั้นไม่ธรรมดา นางทำงานในจวนเยว่มาตั้งแต่คุณชายทั้งสามยังเด็ก พวกเขาล้วนเติบโตมาจากการดูแลของนาง แต่นางไม่เคยนำเรื่องนี้มาโอ้อวด คนที่คิดว่านางแก่แล้วจะต้องถูกเจ้านายทอดทิ้งในไม่ช้า แต่สุดท้ายจะต้องพบกับผิดหวัง

คังหมัวมัวแอบเยาะเย้ยในใจ คนที่คอยประจบสอพลอมีอยู่มากมายในหงเสีย การมอบความจริงใจให้กับคนพวกนั้นมีแต่จะทำร้ายตัวเอง แต่ก็มีข้อยกเว้นอยู่บ้าง เช่นเด็กสาวตรงหน้าและฉินเยว่ป้าของนางที่ทำแต่งานของตัวเองอย่างเต็มที่

“ขอบคุณเจ้าค่ะ ผู้อาวุโส” นางยิ้มอย่างอ่อนหวาน

จ้าวเยี่ยนเจียวได้ยินเสียงที่ด้านหน้าก็มีชีวิตชีวาขึ้นมา “ผู้อาวุโส เดี๋ยวข้าออกไปข้างนอกก่อน แล้วจะเอาของอร่อยๆ มาให้ทีหลังนะเจ้าคะ”

คังหมัวมัวไม่ห้าม มองดูนางกระโดดออกไปอย่างรวดเร็ว สายตามองเห็นแผ่นหลังกลมๆ ของนาง ก็รู้สึกปวดหัวเล็กน้อย

[1] เจ้าเล่ห์ร้ายกาจ และฉวยโอกาสเอาเปรียบ (กอบโกยเงิน) อย่างโหดเหี้ยม

[2] เป็นตุ๊กตาเด็กนำโชคที่ได้รับความนิยมอย่างมากในพื้นที่ซูโจว (มณฑลเจียงซู) มาตั้งแต่สมัยโบราณ เป็นรูปเด็กชายตัวอ้วนท้วน ใบหน้ากลม มักทำเป็นรูปนั่งหรือยืน