เพื่อของกิน

แม้ว่าจะส่งครูฝึกของหงเสียไปช่วยเด็กสาวฝึกร่างกายตั้งแต่เช้ามืด แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม้จะได้พละกำลังและวิชาไปบ้าง แต่รูปร่างก็ยังคงหนาอยู่ดี นางดูแลคณะงิ้วมาหลายปี นักแสดงหญิงที่อยู่ภายใต้การดูแลของนางแต่ละคนมีรูปร่างอรชรอ้อนแอ้น ดังนั้นในใจก็คิดว่าถึงเวลาที่จะให้เด็กสาวตัวน้อยของนางควบคุมความอยากอาหารได้แล้ว

“คุณหนูเจ้าคะ คุณหนู!” เมื่อเห็นเจียวเจียวออกมา สาวใช้คนหนึ่งก็รีบวิ่งเข้ามาหาด้วยความตื่นเต้น พูดว่า “เมื่อกี้ข้าได้ยินจินจื่อบอกว่ามีคนเอาขนมดอกบัวชิ้นใหญ่มาให้คุณหนูหร่าน ไม่รู้ว่าทำอย่างไร แต่แต่ละชิ้นเหมือนดอกบัวจริงๆ สวยงามมากเลยเจ้าค่ะ คุณหนูหร่านกินไปชิ้นหนึ่งแล้วบอกว่าข้างในเป็นไส้ถั่วแดง รสชาติต้องดีมากแน่ๆ เลยเจ้าค่ะ”

เมื่อจ้าวเยี่ยนเจียวได้ยินก็น้ำลายไหลทันที นางเร่งฝีเท้ารีบเดินไปข้างหน้า

คังหมัวมัวดีกับจ้าวเยี่ยนเจียวมากจริงๆ ตั้งแต่วันแรกที่นางเข้ามาในคณะงิ้ว คังหมัวมัวก็พานางไปอยู่ด้วย อีกทั้งในตอนนั้นกำลังมีการซื้อคนเข้ามาในหงเสีย นางถูกใจพี่น้องคู่หนึ่ง บิดาของพี่น้องคู่นี้ชอบดื่มและเล่นการพนัน ตั้งใจจะขายบุตรสาวเข้าคณะงิ้ว พี่น้องทั้งสองแม้จะหน้าตาดี แต่ยังห่างไกลจากนักแสดงชื่อดัง ควรจะไล่กลับไป แต่เพราะอยากให้จ้าวเยี่ยนเจียวมีคนดูแล มีสาวใช้ส่วนตัวที่คอยห่วงใย นางจึงเก็บพี่น้องคู่นี้ไว้และให้พวกนางอยู่กับจ้าวเยี่ยนเจียว

“หยินจื่อ จินจื่อนอกจากขนมดอกบัวแล้ว มีอย่างอื่นอีกไหม?” ระหว่างเดิน จ้าวเยี่ยนเจียวถามสาวใช้ที่อยู่ข้างกาย

ตอนที่หยินจื่อกับจินจื่อเข้ามาในหงเสีย อายุเพียงแค่สี่ขวบกับห้าขวบเท่านั้น พูดก็ยังไม่ค่อยชัด ผอมจนเหลือแต่กระดูก ผู้อาวุโสมอบพี่น้องทั้งสองให้นาง บอกว่าเด็กสองคนนี้คือสาวใช้ส่วนตัวของนาง

ตอนที่นางอยู่ในตระกูลจ้าว แม้จะมีตำแหน่งเป็นคุณหนู มีสาวใช้คอยดูแล แต่ก็ไม่มีใครเห็นนางอยู่ในสายตา นางจึงไม่รู้สึกว่ามีสาวใช้ดีอย่างไร แต่ตอนนั้นพี่น้องทั้งสองคนยังเด็กและผอมมาก ถ้านางไม่รับไว้ ก็ไม่รู้ว่าพวกนางจะถูกขายไปที่ไหนต่อ สุดท้ายก็ใจอ่อนและรับพวกนางเอาไว้

ผู้อาวุโสตัดสินใจให้นางเปลี่ยนชื่อให้พี่น้องทั้งสองคน เพราะนางชอบกิน ตอนแรกจึงคิดจะตั้งชื่อว่าจ้งจื่อ[1] กับเปาจื่อ[2] แต่พี่น้องทั้งสองทำหน้าเบ้จะร้องไห้ เหมือนพวกนางไม่ค่อยชอบชื่อนี้เท่าไหร่ นางก็เลยเปลี่ยนใจ

อย่างไรเสียถึงแม้นางจะชอบกินแค่ไหน แต่ก็ไม่อยากกินสาวใช้อยู่ดี สุดท้ายก็ตัดสินใจตั้งชื่อว่าจินจื่อ[3]กับหยินจื่อ[4]เหตุผลง่ายๆ ของนางก็คือทองและเงินเป็นสิ่งที่ทุกคนรัก สาวใช้ของนางก็ต้องเป็นที่รักของทุกคนเช่นกัน

ตอนที่คังหมัวมัวได้ยินชื่อทั้งสองนี้ นางซึ่งมักจะทำหน้าบึ้งตึงต่อหน้าคนอื่นก็แทบจะกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่ได้

ทั้งสองชื่อนี้ฟังดูแปลก แต่ก็ต้องยอมรับว่าจำง่ายมาก คนในหงเสียทั้งข้างในและข้างนอก ต่างรู้จักพี่น้องจินจื่อและหยินจื่อ

“จินจื่อบอกว่ายังมีลูกชิ้นแปดเซียนทอดของเป่าชิ่งโหลวด้วยเจ้าค่ะ คุณหนูหร่านรู้สึกว่ามันมันเยิ้มไปหน่อยเลยไม่ยอมแตะต้อง”

จ้าวเยี่ยนเจียวได้ยินแล้วก็รู้สึกพอใจ คุณหนูหร่านไม่กิน ในที่สุดก็จะเป็นของนางทั้งหมด

ตอนที่พบกับไป๋เสี่ยวหร่านครั้งแรก นางเป็นเพียงเด็กผู้หญิงอายุเจ็ดขวบ แต่ใบหน้าที่งดงามทำให้สามารถมองเห็นรูปร่างหน้าตาในอนาคตได้รางๆ

ไม่กี่ปีต่อมา ไป๋เสี่ยวหร่านกลายเป็นนักแสดงหญิงยอดนิยมของ

หงเสีย มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วหยางโจว ด้วยรูปร่างหน้าตาที่อ่อนหวานเย้ายวน เมื่อยืนอยู่บนเวทีงิ้ว เพียงแค่ยกมือ ขยับเท้า ก็ทำให้เหล่าขุนนาง คุณชาย คุณนายและคุณหนูหลงใหล ทุกครั้งที่นางขึ้นแสดง หงเสียเต็มไปด้วยผู้ชม และไม่เคยมีที่นั่งว่าง

เพียงแต่เมื่อมีชื่อเสียงแล้ว ไป๋เสี่ยวหร่านเริ่มหยิ่งผยอง หลายคนพูดจาเหน็บแนมนินทานางลับหลัง แต่ในบรรดาคนที่พูดจาไร้สาระเหล่านั้น กลับไม่มีจ้าวเยี่ยนเจียว

เพราะจ้าวเยี่ยนเจียวเป็นคนตะกละมาตั้งแต่เด็ก ตราบใดที่มีของกิน นางก็จะกลายเป็นคนที่พูดคุยง่ายทันที ไป๋เสี่ยวหร่านไม่ค่อยสนใจเรื่องอาหาร มีคนมอบของให้นางอยู่บ่อยๆ นางไม่ชอบกิน ก็ยกให้จ้าวเยี่ยนเจียวไปทั้งหมด เพียงเพราะเรื่อง ‘กิน’ เรื่องเดียว จ้าวเยี่ยนเจียวก็อยากให้ไป๋เสี่ยวหร่านมีชื่อเสียงมากขึ้น อยากให้คนดูงิ้วรักนางมากขึ้นอีกเป็นร้อยเท่าพันเท่า

“คุณหนูหร่าน” ด้านหน้าเวทีคึกคัก ส่วนหลังเวทีก็วุ่นวายกับการเปลี่ยนเสื้อผ้าและแต่งหน้า จ้าวเยี่ยนเจียวเดินเข้ามาอย่างคุ้นเคย แล้วนั่งลงข้างไป๋เสี่ยวหร่าน

ทันทีที่นั่งลง ก็ได้กลิ่นขนมที่วางอยู่ข้างๆ ไป๋เสี่ยวหร่าน

“รู้เลยว่าจอมตะกละอย่างเจ้าได้กลิ่นแล้วจะต้องมาหา”

ไป๋เสี่ยวหร่านมองนางด้วยดวงตาหงส์ที่มีเสน่ห์ แล้วพ่นลมถอนหายใจเบาๆ “อยากกินก็เอาไปทั้งหมด แต่...ต้องตามกติกานะ”

จ้าวเยี่ยนเจียวรีบเอาของในแขนเสื้อออกมาแล้ววางไว้หน้ากระจกของไป๋เสี่ยวหร่าน

ไป๋เสี่ยวหร่านมองดูตลับกระเบื้องเล็กๆ ที่ดูไม่สะดุดตา แล้วเปิดมันออกราวกับว่าได้สมบัติล้ำค่า ข้างในเป็นชาดทาปากสีแดงสด เมื่อทาบนริมฝีปากก็เปล่งประกายเย้ายวน และยังมีกลิ่นหอมของดอกไม้จางๆ อีกด้วย

“เด็กคนนี้ ของดีๆ เก็บงำไว้หมด ถ้าข้าไม่มีของกินมาแลก เจ้าก็ไม่คิดเอาออกมาให้ เมื่อสองสามวันก่อนข้าแกล้งหัวหน้าจูให้เขาไปหาเจ้า เจ้าได้ถือโอกาสเอาคืนบ้างหรือไม่?”

“คุณหนูหร่าน ข้าจะกล้าได้อย่างไร เขาเป็นถึงผู้ดูแลเชียวนะ”

ไป๋เสี่ยวหร่านหัวเราะ มองดูจ้าวเยี่ยนเจียวที่ยิ้มอย่างใสซื่อ

จ้าวเยี่ยนเจียวแลมองไปที่หยินจื่อที่อยู่ข้างๆ หยินจื่อก็รีบเดินไปหยิบอาหารทั้งหมดออกไปอย่างไม่เกรงใจ

“ไม่ใช่ข้าจะว่าอะไรนะ” ไป๋เสี่ยวหร่านทาชาดแล้วมองตัวเองในกระจกอย่างพึงพอใจ อดไม่ได้ที่จะเตือน “เจ้าก็โตแล้ว อย่าเอาแต่สนใจเรื่องกินอย่างเดียวนักเล่า ถึงหัวหน้าจูจะต้องการของจากเจ้า แม้เจ้าจะไม่พอใจ แต่ก็ควรให้ไปบ้าง อย่างไรเขาก็มาจากเมืองหลวง ไม่ควรไปล่วงเกินเขา”

“ข้ารู้ว่าอะไรควรไม่ควร” จ้าวเยี่ยนเจียวพูดเช่นนั้น แต่ในใจกลับไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย

“ช่างเถอะ ข้าไม่อยากพูดมากแล้ว เจ้าคิดดูดีๆ เองก็แล้วกัน ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็กลับไปเถอะ”

ไป๋เสี่ยวหร่านขยิบตาแล้วกระซิบว่า “ข้าสังเกตว่าหัวหน้าจูดูเหมือนจะไม่ค่อยสบาย เมื่อกี้เห็นเขาจับเอวอยู่ตลอดเวลา ไม่รู้ว่าปวดเอวหรือเปล่า ดังนั้นเจ้าก็อย่าไปหาเรื่องเขาอีกเลย เดี๋ยวจะทำให้ตัวเองไม่สบายใจเปล่าๆ”

“ข้ารู้แล้ว” จ้าวเยี่ยนเจียวรู้ว่าไป๋เสี่ยวหร่านเป็นห่วงนาง อดไม่ได้ที่จะจูบแก้มสาวงามเบาๆ

ไป๋เสี่ยวหร่านตกใจ “เจ้านี่! ทำให้เครื่องสำอางของข้าเลอะหมดแล้ว”

“ใครใช้ให้คุณหนูหร่านงดงามขนาดนี้ล่ะ ทำให้ข้าอดใจไม่ไหว ผิวหน้าเนียนนุ่มขนาดนี้ คงจะใช้อวี้หรงส่านที่ข้าให้ไปไม่น้อยเลยสินะ?”

“ใช่สิ! ต้องอาศัยของของเจ้ามาดูแลผิวพรรณของข้า เจ้าคนไม่เอาไหน รีบไปได้แล้ว!” ไป๋เสี่ยวหร่านพูดอย่างจนใจ

เป้าหมายของจ้าวเยี่ยนเจียวคืออาหาร เมื่อได้ของแล้วนางก็ไม่อยากอยู่ต่อ โบกมือลา แล้วรับอาหารจากหยินจื่อ สั่งให้หยินจื่อไปตามจินจื่อกลับมาที่ลานเรือน แล้วเตรียมชงน้ำชาหนึ่งกาเพื่อเพลิดเพลินกับอาหารกับสาวใช้ทั้งสองคน

[1] บ๊ะจ่าง

[2] ซาลาเปา

[3] 金 (jīn) ตัวอักษรจีนตัวนี้หมายถึง ทองคำ

[4] 银 (yín) ตัวอักษรจีนตัวนี้หมายถึง เงิน