เบื้องหลังคณะงิ้ว

แม้ว่าคุณชายสามเยว่จะดูเหมือนคนไม่เอาไหน ชอบแค่ดูงิ้ว ฟังเพลง แต่เขาก็มาจากจวนกั๋วกง เป็นบุตรชายคนที่สามของเยว่กั๋วกง เขามีพี่ชายสองคน คนโตเป็นเป็นแม่ทัพผู้มีชื่อเสียงในการทำสงคราม ส่วนคนที่สองเป็นเสนาบดีกรมโยธาที่ราชสำนักให้ความสำคัญ และพี่สาวคนเดียวของเขายังเป็นถึงไท่โฮ่ว ฮ่องเต้คนปัจจุบันยังต้องเรียกเขาว่าท่านอาสาม

ในราชวงศ์ก่อน นักแสดงงิ้วถือเป็นชนชั้นต่ำต้อย แต่เนื่องจากฮ่องเต้องค์ก่อนและองค์ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันต่างก็โปรดปรานการฟังงิ้ว ฟังเพลง ในตอนที่ก่อตั้งแคว้น เนื่องจากมีนักแสดงงิ้วที่มีชื่อเสียงใช้อุบายล่อลวงฝ่ายตรงข้าม ช่วยให้ฮ่องเต้องค์ก่อนขึ้นครองราชย์ได้ ดังนั้นสถานะของนักแสดงจึงได้รับการยอมรับเป็นอย่างสูง

นักแสดงที่มีฝีมือดีบางคน เมื่อมีชื่อเสียงแล้ว ไม่เพียงแต่จะหลุดพ้นจากชนชั้นต่ำต้อยเท่านั้น แต่ยังร่ำรวยมหาศาล คุณชายสามเยว่ฟังเพลงมาตั้งแต่เด็กๆ กับฮูหยินผู้เฒ่าในจวน เขามีความรู้ความสามารถในการแสดงงิ้วเป็นอย่างดี และยังเขียนบทละครงิ้วเองมากมาย สุดท้ายจึงก่อตั้งคณะงิ้วขึ้นมา

แม้ว่ากั๋วกงผู้เฒ่าจะอายุมากแล้ว แต่บารมียังคงมากล้น เขาย่อมไม่ปล่อยให้ลูกหลานทำตัวเหลวไหลได้ง่ายๆ อีกทั้งคุณชายสามเยว่ผู้นี้ ยังตั้งคณะละครงิ้วอยู่แทบจะทั่วทุกสารทิศ รู้จักกับขุนนางมากมาย นอกจากจะเป็นบุตรคนสุดท้องที่ได้รับความรักอย่างเต็มเปี่ยมแล้ว ยังเป็นเพราะมีคนในตระกูลกั๋วกงคอยช่วยเหลืออยู่เบื้องหลัง

ความซับซ้อนภายในไม่อาจเปิดเผย ทุกคนรู้ดีว่าแม้จะเป็นแค่คณะละครงิ้ว แต่ความเป็นจริงแล้วคือการเลี้ยงคนไว้สืบข่าว เพียงแต่ไม่เคยมีใครพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา

จูเหวินเหอโดนจ้าวเยี่ยนเจียวเตะจนเจ็บพูดไม่ออก จ้าวเยี่ยนเจียวแสดงสีหน้าหยิ่งยโส อยากจะดุด่าว่ากล่าวเขาอีกสักหน่อย ให้เขาหัดดูตาม้าตาเรือ มีสติปัญญา แต่หูของนางกลับได้ยินเสียงที่ดังมาจากหน้าประตูเข้าเสียก่อน พลันใบหน้าของนางก็เปลี่ยนไป แล้วร้องโอ๊ยออกมา พร้อมกับล้มลงไปนั่งกับพื้น

จูเหวินเหอมองการกระทำของนางอย่างงงๆ ยังไม่ทันได้สติดี ก็เห็นร่างหนึ่งวิ่งเข้ามาจากหน้าประตู วิ่งผ่านเขาไปหาจ้าวเยี่ยนเจียว

“เจียวเจียว เจ้าเป็นอะไรไป?” ฉินเยว่ถามหลานสาวที่นั่งอยู่กับพื้นด้วยความเป็นห่วง

“ท่านป้า” จ้าวเยี่ยนเจียวก้มหน้าเล็กน้อย กะพริบตาพลันน้ำตาก็ไหลออกมา ราวกับคนคับข้องใจไม่ได้รับความเป็นธรรม “หัวหน้าจูบังคับให้เจียวเจียวทำอวี้หรงส่าน ทั้งที่เจียวเจียวบอกไปแล้วว่าเจ็บมือ ใครจะรู้ หัวหน้าจูโมโหแล้วผลักข้าจนล้มลง ตัวเขาเองก็ล้มไปพร้อมกับข้า”

จูเหวินเหอได้ยินคำพูดของนางก็เบิกตากว้าง นังหนูนี่โกหกหน้าด้านๆ เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเขาถูกเตะ แต่กลับบอกว่าเป็นเขาที่ลงมือทำร้ายคน?

ฉินเยว่กอดจ้าวเยี่ยนเจียวด้วยความสงสาร แล้วหันไปมองจูเหวินเหอ พูดว่า “ขอโทษด้วยนะเจ้าคะ เจียวเจียวอายุยังน้อย ท่านก็อย่าถือสาเลย มือของนางเจ็บเป็นเพราะข้าไม่ดีเอง ข้ารับรองว่าเมื่อมือของนางหายดีแล้ว นางจะทำอวี้หรงส่านให้ท่านแน่นอน”

จูเหวินเหออ้าปากค้าง ถูกคำขอโทษมากมายของฉินเยว่ทำให้งงงวย

“หัวหน้าจู จริงๆ แล้วเจียวเจียวเป็นเด็กดีมาก ถ้านางช่วยหงเสียได้ นางยินดีจะทำทุกอย่าง” ฉินเยว่รีบพูดต่อราวกับว่ากลัวว่าจูเหวินเหอจะไม่ฟังคำอธิบาย “ขอโทษ นะเจ้าคะ เจียวเจียวบาดเจ็บที่มือ เลยช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ ท่านก็อย่าลำบากถือสาเด็กเลยนะเจ้าคะ”

จูเหวินเหอพูดไม่ออก ได้แต่ตกตะลึง ตั้งแต่ต้นจนจบมีแต่จ้าวเยี่ยนเจียวที่ทำให้เขาลำบาก ตอนนี้ยังมาแสร้งทำเป็นแสดงงิ้ว ใส่ร้ายเขาว่าเป็นคนรังแกคนอ่อนแอ กำลังจะอ้าปากโต้แย้ง ก็เห็นหญิงอ้วนในอ้อมแขนของฉินเยว่ถลึงตากลมโตมองมาที่เขา พลันรู้สึกว่าเอวที่ถูกเตะนั้นยิ่งเจ็บมากขึ้นกว่าเดิม

“เจียวเจียวไม่สบายตรงไหน” ฉินเยว่รีบปลอบจ้าวเยี่ยนเจียว “เจียวเจียวอย่าร้องไห้เลยนะ ป้าทำขนมดอกหอมหมื่นลี้ให้กินแล้ว กินของหวานแล้วจะได้ยิ้มออก หัวใจก็จะเบิกบาน”

“ท่านป้าดีกับเจียวเจียวที่สุด” จ้าวเยี่ยนเจียวจับมือของฉินเยว่แล้วออดอ้อน “ท่านป้าต้องกินกับเจียวเจียวด้วยนะ”

“ได้สิ” ฉินเยว่พยักหน้า พลันก็ลืมเรื่องจูเหวินเหอไปจนหมดสิ้น

เพียงแต่เพิ่งหันหลังเดินไปได้ไม่กี่ก้าว นางก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันศีรษะมาพูดว่า

“จริงสิ หัวหน้าจู” ฉินเยว่ยิ้มให้จูเหวินเหอแล้วพูดว่า “ในห้องของข้ายังมีอวี้หรงส่าน แป้ง และชาดสำหรับทาปากบางส่วน เป็นของที่เจียวเจียวเคยทำให้ข้า ถ้าท่านไม่รังเกียจก็เอาไปใช้ก่อนได้ ไม่ต้องเกรงใจ”

ดวงตาของจูเหวินเหอเป็นประกาย ในสถานการณ์เช่นนี้ แน่นอนว่าเขาไม่รังเกียจ