นอนไม่หลับเพราะหมาป่าปกตัญญู

“เจียวเจียวนี่มันยามเฉิน[1]แล้ว ถ้ายังอยากนอนอยู่ วันนี้ไม่ต้องลุกก็ได้นะ”

จ้าวเยี่ยนเจียวขยี้ตา ทั้งหมดเป็นเพราะไอ้หมาป่าอกตัญญูที่เจอเมื่อวาน ทำให้นางนอนไม่หลับ

นางลุกขึ้นบิดขี้เกียจ พยายามทำตัวให้กระปรี้กระเปร่า “ไม่เจ้าค่ะ ข้านัดกับคนงานของเป่าชิ่งโหลวไว้แล้ว ไม่ควรผิดคำพูด”

ฉินเยว่ได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรมาก นางตักน้ำให้จ้าวเยี่ยนเจียวล้างหน้า หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ออกจากหงเสียด้วยประตูเล็กด้านข้าง

เนื่องจากคังหมัวมัวไม่สบาย ฉินเยว่จึงให้จ้าวเยี่ยนเจียวไปถามคนงานของเป่าชิ่งโหลวว่าสะดวกไหมที่จะพานางไปซื้อวัตถุดิบบำรุงร่างกายให้ผู้อาวุโสที่สวนของเป่าชิ่งโหลว

ทุกๆ สองสามวันจ้าวเยี่ยนเจียวจะออกไปซื้อของกับฉินเยว่ โดยอาศัยความสัมพันธ์กับฮูหยินคนดูแลเป่าชิ่งโหลวซึ่งชอบดูงิ้ว ให้ฮูหยินอวี่ขอร้องสามียอมตกลงพาไป

ฉินเยว่แทบจะไม่ก้าวเท้าออกจากหงเสียหากไม่จำเป็น นอกจากจะไปวัดผู่ถัวนอกเมือง

เพื่อสวดมนต์ขอพรทุกเดือน ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา นางจะออกจากบ้านเพื่อไปซื้อวัตถุดิบสำหรับบำรุงคังหมัวมัวเท่านั้น

ทั้งสองคนออกจากโรงงิ้วเดินไปที่เป่าชิ่งโหลวซึ่งตั้งอยู่บนถนนสายเดียวกัน แม้ว่าฟ้าจะยังไม่สว่างนัก แต่พอพวกนางไปถึง คนงานของเป่าชิ่งโหลวก็เตรียมเกวียนไว้รอพวกนางอยู่แล้ว

“พี่ซาน สวัสดีตอนเช้าเจ้าค่ะ” เมื่อเดินเข้าไปใกล้ จ้าวเยี่ยนเจียวก็ทักทายอย่างร่าเริง “พวกเรามาช้าไปหรือเปล่าเจ้าคะ?”

“ไม่ช้าขอรับ” เฉียวติ่งซานที่ถูกเรียกว่าพี่ซานยิ้มกว้าง “มาได้เวลาพอดี สวัสดีตอนเช้าขอรับท่านป้าฉิน”

คนในหงเสียส่วนใหญ่เรียกนางว่าป้าฉิน ส่วนคนนอกจะเรียกนางอย่างให้เกรียติว่าท่านป้าฉิน

ฉินเยว่สวมหมวกปกปิดปานบนหน้าผากของนางอย่างแนบเนียน นางพยักหน้าตอบกลับด้วยคำพูดสั้นๆ ว่า “สวัสดี”

“รีบขึ้นมาเร็วเข้า” เฉียวติ่งซานชินกับความเงียบของฉินเยว่แล้วจึงไม่ได้ใส่ใจ เขาพูดพลางพยักพเยิดหน้าว่า “ไปกันเถอะ!”

จ้าวเยี่ยนเจียวยื่นมือออกไปช่วยประคองฉินเยว่ขึ้นเกวียนวัว จากนั้นก็นั่งลงข้างๆ กัน

พอทั้งสองคนนั่งได้อย่างมั่นคงแล้ว เฉียวติ่งซานจึงค่อยๆ ขับเกวียนวัวออกไป เตรียมตัวออกจากเมืองไปซื้อของที่สวนของร้าน สำหรับเขาแล้ว งานนี้ไม่ได้หนักหนาอะไร เพียงแต่ต้องตื่นเช้า บ่อยครั้งที่ขับเกวียนไปได้ครึ่งทางก็ง่วงเหงาหาวนอน แต่ถ้ามีจ้าวเยี่ยนเจียวอยู่ด้วย พูดคุยกันไปตลอดทาง ก็จะทำให้สดชื่นขึ้นมาก

“ได้ยินมาว่าเมื่อวานนี้คณะงิ้วคึกคักมากเลยใช่ไหม?” เฉียวติ่งซานพูดคุยขณะบังคับเกวียนวัวไปด้วย

จ้าวเยี่ยนเจียวกำลังกินซาลาเปาไส้เนื้อลูกใหญ่ที่ท่านป้าเตรียมไว้ให้ตั้งแต่เช้า หลังจากกลืนลงไปนางก็พูดว่า “พี่ซานพูดผิดแล้ว หงเสียของเราเป็นคณะงิ้วชั้นนำของหยางโจว มีวันไหนบ้างที่ไม่คึกคัก”

เฉียวติ่งซานอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะเสียงดัง “ใช่ ใช่ ใช่ ข้าพูดผิดเอง หงเสียเป็นคณะงิ้วอันดับหนึ่งของ ตอนนี้มีคุณหนูหร่านอีกคนย่อมต้องคึกคักทุกวันอยู่แล้ว”

เมื่อพูดถึงไป๋เสี่ยวหร่าน ภาพความงามของนางบนเวทีก็ผุดขึ้นมาในหัวของเฉียวติ่งซาน เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม “คุณหนูหร่านสวยจริงๆ ตอนนี้คนส่วนใหญ่ไปดูงิ้วก็เพราะคุณหนูหร่าน เมื่อก่อนหงเสียก็คึกคักอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งคึกคักจนถึงขนาดอยากจะซื้อตั๋วก็ซื้อไม่ได้ พวกเราที่เป็นคนธรรมดาเทียบไม่ได้กับคนรวยพวกนั้น แม้แต่จะมองไกลๆ ก็ยังเป็นความฝันเลย เจียวเจียว เจ้าดีจริงๆ ที่ได้อยู่ในหงเสีย อยากเจอเมื่อไหร่ก็ได้เจอ ข้าอิจฉาเจ้าจริงๆ”

จ้าวเยี่ยนเจียวอดหัวเราะไม่ได้ “ข้าเพิ่งรู้วันนี้ว่าพี่ซานก็ชอบคุณหนูหร่านเหมือนกัน”

“หญิงสาวงดงามใครบ้างไม่ชอบ” เฉียวติ่งซานไม่ได้เสแสร้งอะไร ยอมรับอย่างตรงไปตรงมา “แต่ข้าก็รู้จักตัวเองดี ความสามารถและชื่อเสียงของคุณหนูหร่านโด่งดังมากขนาดนั้น แม้แต่คุณชายใหญ่จากจวนผู้ตรวจการเกลือก็ยังไม่ถูกใจ คนงานเล็กๆ อย่างข้าก็ไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึงแล้วล่ะ”

พูดถึงผู้ตรวจการเกลือ รอยยิ้มของจ้าวเยี่ยนเจียวก็จางหายไป นางลดสายตาลง บุตรชายคนโตของตระกูลนี้ชื่อเว่ยเซียวเจิ้ง หากจะนับญาติเขาก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของนางตามชื่อ เพราะแม่เลี้ยงของนางคือฮูหยินเว่ย จากจวนตระกูลเว่ย คนที่มองนางเป็นศัตรูตั้งแต่เกิด

พื้นเพของฮูหยินเว่ยนั้นนับว่าดีมาก พี่ชายของนางเริ่มจากตำแหน่งผู้ช่วยผู้ตรวจการเกลือ จนได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้ตรวจการเกลือขุนนางระดับสาม ตำแหน่งนั้นไม่ต่ำเลยแถมยังมีผลประโยชน์มากมาย ฮูหยินเว่ยจึงอาศัยเส้นสายความร่ำรวย ทำให้เมื่อแต่งเข้าตระกูลจ้าวก็สามารถเชิดหน้าชูตาได้ เรียกได้ว่ามีอำนาจอยู่ในมือ แม้แต่ฮูหยินใหญ่เรือหลักผู้เป็นคนจัดการดูแลจวนจ้าวยังต้องยอมให้นางซึ่งเป็นฮูหยินใหญ่เรือนรองอยู่หลายส่วน

เว่ยเซียวเจิ้งแสดงออกว่าสนใจไป๋เสี่ยวหร่านตั้งแต่นางยังเป็นแค่นักแสดงตัวเล็กๆ ตราบใดที่นางขึ้นเวที เขาก็ไม่ลังเลที่จะใช้เงินจำนวนมากซื้อของขวัญเพื่อเพิ่มชื่อเสียงให้กับนาง

ไป๋เสี่ยวหร่านมีรูปร่างหน้าตาที่ดีอยู่แล้ว เมื่อมีคนใช้เงินสนับสนุน ชื่อเสียงของนางย่อมโด่งดังขึ้นเป็นธรรมดา ไป๋เสี่ยวหร่านมีวันนี้ได้ส่วนหนึ่งเป็นเพราะแรงผลักดันของเว่ยเซียวเจิ้ง

“คุณชายใหญ่เว่ยจองห้องส่วนตัวที่เป่าชิ่งโหลวมาหลายวันแล้ว ตั้งใจจะเชิญคุณหนูหร่านมารับประทานอาหารด้วยกัน แต่ใครจะรู้ คุณหนูหร่านของพวกเจ้าเอาแต่ปฏิเสธโดยอ้างว่าไม่สบาย เมื่อวานนี้คุณชายใหญ่เว่ยก็เลยโกรธมาก”

[1] ตี 5 ถึง 7 โมงเช้า