เจียวเจียวเก่งถึงกับตีม้าตายได้

จ้าวเยี่ยนเจียวได้ยินดังนั้น อารมณ์ของนางไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรมากนัก เว่ยเซียวเจิ้งเป็นแค่คุณชายสำมะเลเทเมาคนหนึ่ง แม้จะถูกเรียกว่าคุณชายใหญ่ แต่จริงๆ แล้วเป็นแค่บุตรชายของอนุ ต่อหน้าคนอื่นฮูหยินใหญ่พูดว่าดูแลเขาเหมือนลูกแท้ๆ และไม่ได้แบ่งแยก แต่ความจริงแล้ววางหมากทำให้เขาเป็นคนไร้ประโยชน์ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ในหยางโจวเมื่อพูดถึงคุณชายใหญ่เว่ย ใครบ้างที่ไม่รู้ว่าเขาเป็นแค่คนที่เอาแต่ดูงิ้ว ตามจีบนักแสดง และใช้ชีวิตอยู่แต่ในเหลาสุรา

“เขาจะโกรธก็โกรธไปเถอะ แต่กลับเอาสุราดีๆ และอาหารอร่อยๆ ทิ้งหมดทั้งโต๊ะ” เฉียวติ่งซานถอนหายใจด้วยความเสียดาย “เสียงดังมากจนข้าได้ยินไปถึงในห้องครัว”

จ้าวเยี่ยนเจียวได้ยินดังนั้นก็รีบกุมหน้าอกของตัวเอง ทำท่าเหมือนตกใจ “พี่ซาน เรื่องนี้จริงหรือเจ้าคะ?”

“แน่นอนว่าจริง” เฉียวติ่งซานมองนางอย่างขบขัน “ดูท่าทางขี้กลัวของเจ้าสิ วางใจเถอะ แม้คุณชายใหญ่จะโกรธและอยากจะหาเรื่อง เขาก็จะไปหาเรื่องกับคุณหนูหร่านหรือหงเสียเท่านั้น ไม่ได้เกี่ยวกับเจ้าหรอก”

“ข้าไม่ได้กังวลว่าคุณชายใหญ่เว่ยจะโกรธข้า” จ้าวเยี่ยนเจียวกะพริบตา แล้วพูดอย่างน่ารักว่า “ข้าเสียใจกับเรื่องอาหารและสุราบนโต๊ะนั้นต่างหาก แทนที่จะทิ้งไปทั้งหมด ไม่สู้ยกให้ข้ากินเสียจะยังดีกว่า”

จ้าวเยี่ยนเจียวชอบกินเรื่องนี้เป็นที่รู้กันดีอยู่แล้ว ฉินเยว่ที่อยู่ข้างๆ ได้ยินดังนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้

เฉียวติ่งซานพลอยหัวเราะตาม “ไม่ใช่ข้าจะพูดนะ เจียวเจียว เจ้าโตเป็นสาวแล้ว ตอนที่ภรรยาข้าอายุเท่าเจ้า นางก็แต่งงานกับข้าแล้ว แต่เจ้ากลับยังไม่มีคู่ครอง ถ้ายังไม่ควบคุมการกินของตัวเอง ระวังจะไม่มีใครมาแต่งงานด้วยนะ”

“ข้าไม่สนใจหรอก ชีวิตนี้ขอแค่มีท่านป้าอยู่เคียงข้างข้าก็พอแล้ว” จ้าวเยี่ยนเจียวเชิดหน้ากลมๆ ของนางพูด ทำท่าไม่สนใจ แล้วกอดแขนของฉินเยว่อย่างออดอ้อน

ฉินเยว่ลูบแก้มของนางแล้วยิ้ม มองนางด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก

เฉียวติ่งซานมองไปข้างหลังอย่างไม่มีสมาธิ เขาเห็นใบหน้าของฉินเยว่ไม่ชัดเจนนัก เห็นแค่รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากและคางเล็กๆ ของนาง อาจารย์ของเขาคือหลินอี้ พ่อครัวใหญ่ของเป่าชิ่งโหลว ปีนี้อายุสามสิบกว่าแล้ว หลังจากที่ภรรยาเสียชีวิตก็ไม่ได้แต่งงานใหม่ และไม่รู้ว่าทำไมถึงได้ชอบฉินเยว่ที่เป็นคนเงียบๆ เงียบจนแทบจะกลายเป็นคนไร้ตัวตน ในฐานะลูกศิษย์ เฉียวติ่งซานหวังว่าอาจารย์จะหาคนที่รู้ใจได้ ไม่อย่างนั้นการใช้ชีวิตคนเดียวไปจนแก่ ดูแล้วเหมือนจะน่าสงสารไปหน่อย

“เจียวเจียว เจ้าแค่อยากอยู่กับท่านป้าฉิน แล้วอาจารย์ข้าล่ะ?” เฉียวติ่งซานพูดติดตลกด้วยรอยยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม

จ้าวเยี่ยนเจียวได้ยินที่เขาพูด นางก็รีบพูดขึ้นทันที “ถ้าท่านลุงหลินเข้าตาท่านป้าของข้า ข้าก็ไม่ได้รังเกียจที่จะมีคนเพิ่มในบ้านเจ้าค่ะ”

เฉียวติ่งซานได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเสียงดัง

ฉินเยว่แม้จะรู้ตัวช้า แต่ก็ไม่ได้โง่ นางได้ยินว่าเด็กสองคนนี้กำลังพูดหยอกเล่นเรื่องของนางกับพ่อครัวใหญ่ของเป่าชิ่งโหลว นางยังคงนั่งเงียบเหมือนเดิม ก้มหน้าลง ในหัวพยายามนึกถึงหลินอี้

ในความทรงจำของนางคนผู้นี้มีมือที่ใหญ่มาก ทุกครั้งที่ซื้อของเสร็จกลับมา เขาจะทำขนมที่เจียวเจียวชอบกินให้นางนำกลับไปด้วยแทบทุกครั้ง ส่วนหน้าตาเป็นอย่างไร นางจำไม่ค่อยได้ เพราะเป็นคนไม่มั่นใจในตัวเองและไม่กล้ามองคนตรงๆ หากเดินอยู่บนถนน นางคงจำเขาไม่ได้เสียด้วยซ้ำ แน่นอนว่าความคิดในหัวของนางเป็นเรื่องไม่สุภาพ นางจึงไม่เคยได้พูดออกมา

เฉียวติ่งซานเห็นฉินเยว่ยังคงเงียบอยู่ ก็กลัวจะทำให้นางไม่พอใจและทำให้เสียบรรยากาศ จึงรีบเปลี่ยนเรื่อง “จริงๆ แล้วเมื่อวานนี้นอกจากคุณชายใหญ่เว่ยจะโวยวายแล้ว เป่าชิ่งโหลวของเรายังมีแขกคนสำคัญมาที่ร้านด้วย”

จ้าวเยี่ยนเจียวเอาซาลาเปาที่เหลือคำสุดท้ายยัดใส่ปาก แล้วทวนคำพูดด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า “แขกคนสำคัญ?”

เฉียวติ่งซานพยักหน้า “ได้ยินว่ามาจากเมืองหลวง ชอบความสงบ พอมาถึงเป่าชิ่งโหลวก็เหมาห้องทางทิศตะวันตกทั้งหมดเลย”

“ใจป้ำจริงๆ” น้ำเสียงของจ้าวเยี่ยนเจียวเต็มไปด้วยความชื่นชม เป่าชิ่งโหลวเป็นร้านอาหารที่ใหญ่ที่สุดในหยางโจว

 ทางด้านทิศตะวันตกมีสองอาคาร แต่ละอาคารมีสองชั้น รวมแล้วมีอย่างน้อยสามสิบหกห้อง

“ใจป้ำจริงๆ แต่น่าเสียดายที่ร่างกายไม่ค่อยดี แถมยังโชคร้ายอีก เพิ่งมาถึงก็เจอม้าตกใจบนถนน เกือบจะเอาชีวิตไม่รอดแล้ว”

จ้าวเยี่ยนเจียวได้ยินดังนั้นก็เกือบจะสำลักซาลาเปาในปาก นึกเสียใจว่าไม่ควรกินซาลาเปาคำใหญ่ขนาดนั้น

นางใช้แรงกลืนลงไป แล้วหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะถามว่า “พี่ซาน แขกคนสำคัญคนนั้นหน้าตาดีมากเลยใช่หรือไม่?”

“อะไรนะ? เจ้าเคยเจอหรือ?” เฉียวติ่งซานเหลือบมองนางอย่างคนอยากรู้อยากเห็น “เจ้าก็รู้นี่ว่านอกจากจะไปซื้อของแล้ว ข้าก็อยู่แต่ในห้องครัวหลังร้าน จะไปเจอแขกคนสำคัญได้อย่างไร แต่ข้าได้ยินเสี่ยวเอ้อร์ที่ไปรับใช้บอกว่าแขกคนนี้หน้าตาดีกว่าผู้หญิง บางทีอาจจะงดงามกว่าคุณหนูหร่านเสียอีก แต่ข้าว่าเจ้าเด็กนั่นพูดจาเหลวไหล ผู้ชายจะไปงดงามเหมือนผู้หญิงได้อย่างไร แถมยังงดงามกว่าคุณหนูหร่านอีกต่างหาก”

ถ้าไม่ใช่เพราะจ้าวเยี่ยนเจียวได้เห็นมาด้วยตาตัวเอง นางก็คงจะไม่เชื่อเหมือนเฉียวติ่งซาน แต่บังเอิญว่าเคยเจอมาแล้ว และถูกหน้าตาของหมอนั่นล่อหลอกถึงสองครั้งสองครา เพียงเพราะแค่สบตากันเท่านั้น แต่ผลลัพธ์กลับไม่เคยดีเลยสักครั้ง

จ้าวเยี่ยนเจียวอารมณ์แปรปรวนขึ้นมาทันที หยิบซาลาเปาอีกก้อนจากกระเป๋าของฉินเยว่ กัดไปหนึ่งคำโต เคี้ยวด้วยความโมโห

เฉียวติ่งซานราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงโพล่งขึ้นว่า “หรือว่าหญิงสาวที่มีพละกำลังมหาศาลที่คนพูดถึง ก็คือเจ้าเองหรอกหรือ?!”

ครั้งนี้จ้าวเยี่ยนเจียวสำลักซาลาเปาในปากจริงๆ ใบหน้ากลมๆ ของนางแดงขึ้นทันที ฉินเยว่ตกใจมาก รีบตบหลังแล้วให้นางดื่มน้ำ

เฉียวติ่งซานเห็นดังนั้น ก็ไม่ได้แสดงความเห็นอกเห็นใจเลยแม้แต่น้อย แต่กลับหัวเราะเสียงดัง “ใช่เจ้าจริงๆ หรือ? เจียวเจียว เจ้าเก่งนี่! แรงเยอะขนาดนี้ ถึงกับตีม้าตายได้”